Starość

„Do tego, by dobrze się działo, potrzebne są młode ręce i stare głowy”. T. Kotarbiński.

Często słyszy się stwierdzenie, że „Nie udała się Panu Bogu starość”. To nie prawda. Starości być nie miało, gdy więc pierwsi ludzie zgrzeszyli, „Pan Bóg rzekł: Oto człowiek stał się taki jak My: zna dobro i zło; niechaj teraz nie wyciągnie przypadkiem ręki, aby zerwać owoc także z drzewa życia, zjeść go i żyć na wieki. Dlatego Pan Bóg wydalił go z ogrodu Eden…”. Rdz 3,22-23 (BT).

Przez nieposłuszeństwo Bogu człowiek utracił zdrowie i wieczną młodość, choć nie Jego opiekę, Pan bowiem mówi: Posłuchajcie Mnie...! Nosiłem was od urodzenia, piastowałem od przyjścia na świat. Aż do waszej starości Ja będę ten sam i aż do siwizny Ja was podtrzymam. Ja tak czyniłem i Ja nadal noszę, Ja też podtrzymam was i ocalę”. Iz 46,3-4 (BT).

Bóg „podtrzyma i ocali” tylko wierzącego człowieka, który wszystkie swoje sprawy powierza Bogu i prosi: „Naucz nas liczyć dni nasze, abyśmy osiągnęli mądrość serca”. Ps 90,12 (BT). To bogobojnego starca Biblia ukazuje w kontekście życiowej mądrości: Siwy włos ozdobną koroną: na drodze prawości się znajdzie”. Prz 16,31 (BT).

Zanim „siwy włos” stanie się „ozdobną koroną”, Biblia radzi: „Wdrażaj chłopca w prawidła jego drogi, a nie zejdzie z niej i w starości”. Prz 22,6 (BT).

Ten, kto „nie zejdzie z drogi prawdy aż do starości” – „...zakwitnie jak palma, rozrośnie się jak cedr na Libanie. Zasadzeni w domu Pańskim rozkwitną na dziedzińcach naszego Boga. Wydadzą owoce ducha nawet i w starości, pełni soków i zawsze żywotni, aby świadczyć, że Pan jest sprawiedliwy...”. Ps 92,13-16 (BT). W przeciwnym wypadku Pan zapowiada: „Ponieważ nie pamiętałaś o dniach młodości swojej i wszystkimi czynami wzbudzałaś we Mnie gniew, tak Ja z kolei na twoją głowę sprowadzę skutki twego postępowania…”. Ez 16,43 (BT).

Starość jest nieuchronna, choć są to lata, w których „nie mam upodobania”. Ten okres życia człowieka Biblia przyrównuje do ostatniej pory roku – zimy: „Pomnij jednak na Stwórcę swego w dniach swej młodości, zanim jeszcze nadejdą dni niedoli i przyjdą lata, o których powiesz: Nie mam w nich upodobania; zanim zaćmi się słońce i światło, i księżyc, i gwiazdy, i chmury powrócą po deszczu”. Koh 12,1-2 (BT).

Dalej stary człowiek przedstawiony jest jako osoba o trzęsących się ramionach, uginających nogach, o słabym wzroku i słuchu oraz piskliwym głosie: „W czasie, gdy trząść się będą stróże domu, i uginać się będą silni mężowie, i będą ustawały [kobiety] mielące, bo ich ubędzie, i zaćmią się patrzące w oknach; i zamkną się drzwi na ulicę, podczas gdy łoskot młyna przycichnie i podniesie się do głosu ptaka, i wszystkie śpiewy przymilkną; odczuwać się nawet będzie lęk przed wyżyną i strach na drodze; i drzewo migdałowe zakwitnie, i ociężałą stanie się szarańcza, i pękać będą kapary; bo zdążać będzie człowiek do swego wiecznego domu…”. Koh 12,3-5.7 (BT).

Sędziwy człowiek, który przeżywa życie bogobojnie, osiągnie wspaniałą nagrodę – życie wieczne; a tu, na ziemi należy mu się szczególny szacunek i posłuch. Biblia mówi:Przed siwizną wstaniesz, będziesz szanował oblicze starca, w ten sposób okażesz bojaźń Bożą. Ja jestem Pan!”. Kpł 19,32 (BT).

Starość to nie tylko doświadczenia i wypływająca z nich mądrość życiowa. To też właściwa w każdej sytuacji postawa, którą młodzi mogliby naśladować. Biblia mówi: „Ale ty mów, co odpowiada zdrowej nauce, że starzy mają być trzeźwi, poważni, wstrzemięźliwi, szczerzy w wierze, miłości, cierpliwości; że starsze kobiety mają również zachowywać godną postawę, jak przystoi świętym; że nie mają być skłonne do obmowy, nie nadużywać wina, dawać dobry przykład; niech pouczają młodsze kobiety, żeby miłowały swoich mężów i dzieci, żeby były wstrzemięźliwe, czyste, gospodarne, dobre, mężom swoim uległe, aby Słowu Bożemu ujmy nie przynoszono”. Tt 2,1- (BW).

Starość to mądrość i godna postawa, ale czasem też… ostre słowa. A wszystko po to, by dać młodym w wierze osobom wsparcie. Biblia mówi: „Słowa mędrców są jak ościenie, ich zaś przysłowia są niewzruszone jak wbite gwoździe. Są używane jakby przez pasterza dla dobra całej trzody”. Koh 12,11 (BT).

U schyłku życia, po wszelkich trudach, chorobach, samotności, ubywaniu sił, miło będzie przyjąć ofertę Pana: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych”. Mt 11,28-29 (BT).

A kiedy już przyjdziemy do Jezusa, otrzymamy Bożą obietnicę. Biblia mówi: „I usłyszałem donośny głos mówiący od tronu: Oto przybytek Boga z ludźmi: i zamieszka wraz z nimi, i będą oni jego ludem, a On będzie Bogiem z nimi. I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie. Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już /odtąd/ nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły. I rzekł Zasiadający na tronie: Oto czynię wszystko nowe”. Ap 21,3-5 (BT).

Brak szacunku dla sędziwych ludzi, nawet tych najbliższych, jest oznaką czasów końca. Biblia mówi: „… nie było względów dla starszych”. Lm 5,12 (BT). „Wyrostek sponiewiera starca...”. Iz 3,5 (BT). A przecież Boże przykazanie: „Czcij ojca twego i matkę twoją...”. Wj 20,12 (BT) obowiązuje nadal i jest ono wstępem do uczenia się szacunku w stosunku do każdej starszej osoby. Co więcej, okazywanie czci rodzicom i ogólnie starszym, niesie ze sobą spełnienie obietnicy: „… abyś długo żył i aby ci się dobrze powodziło na ziemi, którą ci daje Pan, Bóg twój”. Pwt 5,16 (BT).

Podsumowanie. Starość nie musi być uciążliwa i samotna, bo „Do tego, by dobrze się działo, potrzebne są młode ręce i stare głowy”. To dobry duet, Biblia bowiem mówi: „Rozmach jest chlubą młodzieży, ozdobą starców – siwizna”. Prz 20,29 (BT). W takim duecie można wiele zdziałać, pod warunkiem, że starsi będą przestrzegać nakazu: „Niechaj nikt nie lekceważy... młodego wieku...”. 1 Tm 4,12 (BT), a młodzi zrozumieją, że „U sędziwych jest mądrość, a w długim życiu nabywa się roztropności”. Hi 12,12 (BW).

Czas

Od pierwszego dnia stwarzania tego świata mowa jest o czasie: „I nastał wieczór, i nastał poranek – dzień pierwszy”. Rdz 1,5 (BT). Potem następowały kolejne dni tworzenia, a dzień siódmy, sobotę, Pan poświęcił jako dzień odpoczynku.

W czwartym dniu stwarzania mowa jest nie tylko o dniu i nocy, ale też o porach roku i latach, albowiem „rzekł Bóg: Niech powstaną światła na sklepieniu niebios, aby oddzielały dzień od nocy i były znakami dla oznaczania pór, dni i lat!”. Rdz 1,14 (BT). Wszystko Bóg tak zaplanował, aby długość dnia, tygodnia, roku dostosowane było do potrzeb człowieka.

Realny czas jest wielkością, na którą człowiek nie ma wpływu, bo „Kto z was przy całej swej trosce może choćby jedną chwilę dołożyć do wieku swego życia?”. Mt 6,27 (BT). Nie mamy wpływu na naszą przyszłość, Biblia bowiem mówi: „… nie wiecie nawet, co jutro będzie”. Jk 4,14 (BT). Nie mamy też wpływu na przeszłość, gdyż wszelkie działania już się dokonały, a jedyne co możemy, to wyciągać z niej nauki. Biblia mówi: „Na dawne dni sobie wspomnij. Rozważajcie lata poprzednich pokoleń. Zapytaj ojca, by ci oznajmił, i twoich starców, niech ci powiedzą”. Pwt 32,7 (BT). „A to wszystko na tamtych przyszło dla przykładu i jest napisane ku przestrodze dla nas, którzy znaleźliśmy się u kresu wieków”. 1 Kor 10,11 (BW). Do nas należy tylko chwila zwana „dzisiaj” lub „teraz”. Biblia mówi: „Oto teraz czas...”. 2 Kor 6,2 (BT), moment, w którym możemy podejmować decyzje i działać.

Jednak w sensie duchowym te wielkości są współzależne, bo jeśli rozważymy nauki z przeszłości w czasie teraźniejszym, wpłynie na naszą przyszłość. Biblia mówi o tym w kontekście Bożych nauk, które dane w przeszłości, poznane „dziś”, wpłyną na „jutro”: Poznaj dzisiaj i rozważ w swym sercu, że Pan jest Bogiem, a na niebie wysoko i na ziemi nisko nie ma innego. Strzeż Jego praw i nakazów, które ja dziś polecam tobie pełnić; by dobrze ci się wiodło...”. Pwt 4,39.40 (BT).

Chrystus nauczał, że życie nie jest zależne od stanu naszego konta. „I opowiedział im przypowieść: Pewnemu zamożnemu człowiekowi dobrze obrodziło pole. I rozważał sam w sobie: Co tu począć? Nie mam gdzie pomieścić moich zbiorów. I rzekł: Tak zrobię: zburzę moje spichlerze, a pobuduję większe i tam zgromadzę całe zboże i moje dobra. I powiem sobie: Masz wielkie zasoby dóbr, na długie lata złożone; odpoczywaj, jedz, pij i używaj! Lecz Bóg rzekł do niego: Głupcze, jeszcze tej nocy zażądają twojej duszy od ciebie; komu więc przypadnie to, coś przygotował?”. Łk 12,15-20 (BT).

Bóg nazwał zamożnego człowieka głupcem, ponieważ zdobywszy majątek w przeszłości, „dziś” nadal zabiegał o pomnażanie dóbr materialnych, planując jeszcze bardziej dostatnią przyszłość. Skupił nadmierną uwagę na sprawach doczesnych, z których nie skorzysta, „Dlatego powiadam wam: Nie troszczcie się zbytnio o swoje życie, o to, co macie jeść i pić, ani o swoje ciało, czym się macie przyodziać. Czyż życie nie znaczy więcej niż pokarm, a ciało więcej niż odzienie? Przypatrzcie się ptakom w powietrzu: nie sieją ani żną i nie zbierają do spichrzów, a Ojciec wasz niebieski je żywi. Czyż wy nie jesteście ważniejsi niż one?… Nie troszczcie się więc zbytnio i nie mówcie: co będziemy jeść? co będziemy pić? czym będziemy się przyodziewać? Bo o to wszystko poganie zabiegają. Przecież Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie. Starajcie się naprzód o królestwo i o Jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane. Nie troszczcie się więc zbytnio o jutro, bo jutrzejszy dzień sam o siebie troszczyć się będzie. Dosyć ma dzień swojej biedy”. Mt 6,25-26.31-34 (BT).

Oczywiście nie jest to zachęta do niedbałości o własne potrzeby, mowa jest o tym, by nie przesadzać w tej dbałości. Apostoł Paweł tak wyjaśnia tę kwestię: „Wielkim zaś zyskiem jest pobożność wraz z poprzestawaniem na tym, co wystarczy. Nic bowiem nie przynieśliśmy na ten świat; nic też nie możemy [z niego] wynieść. Mając natomiast żywność i odzienie, i dach nad głową, bądźmy z tego zadowoleni! A ci, którzy chcą się bogacić, wpadają w pokusę i w zasadzkę oraz w liczne nierozumne i szkodliwe pożądania. One to pogrążają ludzi w zgubę i zatracenie”. 1 Tm 6,6-9 (BT).

Strzeżmy się, by Bóg nie nazwał nas „głupcami”, „Baczcie więc pilnie, jak macie postępować, nie jako niemądrzy, lecz jako mądrzy, (teraz) wykorzystując czas, gdyż dni są złe”. Ef 5,15-16 (BW) i pamiętając o tym, że tylko wtedy Jeżeli Pan zechce, będziemy żyli i zrobimy to lub owo”. Jk 4,15 (BW).

Mądre postępowanie to działanie z uznaniem prawdy: „Jeśli Pan zechce...”. Jk 4,15 (BW), ponieważ Biblia mówi: W rękach twoich (Boga) są czasy moje”. Ps 31,16 (BG). Mądre postępowanie to też właściwe wykorzystanie aktualnej chwili, gdyż nie jesteśmy wieczni, a nasz czas jest ograniczony: „Mówię, bracia, czas jest krótki”. 1 Kor 7,29 (BT).

Dla ludzi niewierzących określenie „krótki czas” może być przerażające. Żyjąc bez Boga, stają się pracoholikami, a wolny czas zapełniają rozrywką czy działalnością społeczną, ale im bliżej starości, tym częściej zadają pytania o sens ludzkiego istnienia: „Cóż przyjdzie człowiekowi z całego trudu, jaki zadaje sobie pod słońcem? To, co było, jest tym, co będzie, a to, co się stało, jest tym, co znowu się stanie: więc nic zgoła nowego nie ma pod słońcem... Widziałem wszelkie sprawy, jakie się dzieją pod słońcem. A oto: wszystko to marność i pogoń za wiatrem”. Koh 1,3.9.14 (BT).

Inne jest nastawienie do czasu i jego upływu ludzi wierzących. Dla nich Bóg jest wieczny, a Jego „...tron niewzruszony od wieczności...”. Ps 93,2 (BT). Sami mają nadzieję życia wiecznego, wiedzą bowiem, „...że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra, z tymi, którzy są powołani według [Jego] zamiaru. Albowiem tych, których od wieków poznał, tych też przeznaczył na to, by się stali na wzór obrazu Jego Syna, aby On był pierworodnym między wielu braćmi. Tych zaś, których przeznaczył, tych też powołał, a których powołał – tych też usprawiedliwił, a których usprawiedliwił – tych też obdarzył chwałą”. Rz 8,28-30 (BT).

Osoby, które wierzą w obietnicę życia wiecznego, będą skupiały się na sprawach Bożych, a nie doczesnych i będą stosowały się do rady: „Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi, gdzie je mól i rdza niszczą i gdzie złodzieje podkopują i kradną; ale gromadźcie sobie skarby w niebie, gdzie ani mól, ani rdza nie niszczą i gdzie złodzieje nie podkopują i nie kradną. Albowiem gdzie jest skarb twój – tam będzie i serce twoje… Ale szukajcie najpierw Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego, a wszystko inne będzie wam dodane”. Mt 6,19-21.33 (BW).

„Szukajcie” odnosi się do chwili obecnej, do czasu, na który mamy wpływ, do czasu, który jest szansą poznania Zbawiciela i możliwością przyjęcia Jego wezwania: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych”. Mt 11,28-29 (BT). Jesteśmy bowiem uczestnikami Chrystusa, jeśli pierwotną nadzieję do końca zachowamy silną. Jest bowiem powiedziane: Dziś, jeśli głos Jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych...”. Hbr 3,14-15 (BT).

Według Biblii przeszłość nie jest w pełni wielkością stałą. Czas przeżywany w miłości do Boga i pełnieniu Jego woli pozwala uzyskać wpływ na przyszłość, „Wszystko bowiem jest wasze… czy to rzeczy teraźniejsze, czy przyszłe; wszystko jest wasze...”. 1 Kor 3,21-22 (BT). Ten sam czas przeżywany w miłości do Boga i pełnieniu Jego woli doprowadza do zmian, do porzucenia dawnego stylu życia i wyznawania własnych grzechów. A wtedy Bóg, który „...wierny jest... i sprawiedliwy... odpuści nam grzechy, i oczyści nas od wszelkiej nieprawości”. 1 J 1,9 (BW).

Możemy więc w pewnym sensie mieć wpływ na naszą przeszłość, choć nie jesteśmy w stanie cofnąć tego, co zrobiliśmy. Jednak wyznawanie grzechów powoduje wymazywanie ich z naszej przeszłości, to z kolei wpłynie na przedłużenie naszego życia o wieczność. W jaki sposób? Biblia mówi: Tylko tego, który zgrzeszył przeciw Mnie, wymażę z mojej księgi”. Wj 32,33 (BT), natomiast szaty białe przywdzieje zwycięzca, i z księgi życia imienia jego nie wymażę”. Ap 3,5 (BT).

Podsumowanie. Jest pewien porządek, na który człowiek nie ma wpływu: „Wszystko ma swój czas, i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod niebem… wszystko, co czyni Bóg, na wieki będzie trwało: do tego nic dodać nie można, ani od tego coś odjąć”. Koh 3,1.14 (BT). Jednak jest czas dany każdemu z nas, czas zwany „teraz” lub „dziś”, czas dochodzenia do uświęcenia, „do jedności wiary i pełnego poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary wielkości według Pełni Chrystusa”. Ef 4,13 (BT) i ten czas powinniśmy właściwie wykorzystywać.

Działania, które „dziś” nie będą podjęte, będą miały wpływ na zgubne „jutro” i dlatego Biblia radzi: „Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!”. Mk 1,15 (BT), gdyż każdy z nas „czasu ma niewiele”. Ap 12,12 (BW). Stosujmy więc zasadę: „Zrób dziś, co masz zrobić jutro” (Przysłowie polskie) i nie dajmy się namówić na opieszałość w postaci zmiany: „Co masz zrobić jutro, zrób pojutrze”, Biblia bowiem mówi: „Musimy wykonywać dzieła tego, który mnie posłał, póki dzień jest; nadchodzi noc, gdy nikt nie będzie mógł działać”. J 9,4 (BW). „Dlatego, jak mówi Duch Święty: Dziś, jeśli głos jego usłyszycie, Nie zatwardzajcie serc waszych...”. Hbr 3,7-8 (BW).

Filozofia

„W znaczeniu źródłowym filozofia oznaczała... nieustanne dążenie do wiedzy i poszukiwanie pewności”. Encyklopedia PWN.

Według Biblii ludzkie dążenia do poznania Bożych zamysłów są daremne, gdyż „Pan umocnił ziemię (Swoją) mądrością, niebiosa utwierdził (Swoim) rozumem. Przez Jego wiedzę wytrysły odmęty, a rosę spuszczają obłoki”. Prz 3,19-20 (BT). Boża mądrość i wiedza są poza naszym zasięgiem, dlatego Salomon napisał: „widziałem wszystkie dzieła Boże: Człowiek nie może zbadać dzieła, jakie się dokonuje pod słońcem; jakkolwiek się trudzi, by szukać – nie zbada. A nawet mędrzec, chociażby twierdził, że je zna – nie może go zbadać”. Koh 8,17 (BT).

Biblia mówi: „Bóg daje mądrość, z jego ust pochodzi poznanie i rozum”. Prz 2,6 (BW), ale i tak tu, na ziemi „cząstkowa jest nasza wiedza”. 1 Kor 13,9 (BW), dopiero „gdy nastanie doskonałość, to, co cząstkowe, przeminie”. 1 Kor 13,9-10 (BW).

Musimy więc mieć świadomość ograniczoności ludzkiego umysłu, co nie oznacza, że nie powinniśmy zdobywać wiedzy. Biblia mówi: „Ucz mądrego, a stanie się mędrszy, oświeć mądrego, a zwiększy swą wiedzę”. Prz 9,9 (BT). Musimy jednak wiedzieć, że „człowiek zmysłowy nie przyjmuje tych rzeczy, które są z Ducha Bożego, bo są dlań głupstwem, i nie może ich poznać, gdyż należy je duchowo rozsądzać”. 1 Kor 2,14 (BW).

„Mądrość roztropnego to poznanie właściwej drogi”. Prz 14,8 (BW). O mądrości tego świata Biblia mówi: „Gdzie jest mędrzec? Gdzie uczony? Gdzie badacz tego, co doczesne? Czyż nie uczynił Bóg głupstwem mądrości świata?”. 1 Kor 1,20 (BT).

Ludzie szukają w różnych źródłach wiedzy i pewności, wierzący wierzą, że Bóg jest źródłem wiedzy i mądrości. Biblia mówi: „Tak więc, gdy Żydzi żądają znaków, a Grecy szukają mądrości, my głosimy Chrystusa ukrzyżowanego, który jest zgorszeniem dla Żydów, a głupstwem dla pogan, dla tych zaś, którzy są powołani, tak spośród Żydów, jak i spośród Greków, Chrystusem, mocą Bożą i mądrością Bożą. To bowiem, co jest głupstwem u Boga, przewyższa mądrością ludzi, a co jest słabe u Boga, przewyższa mocą ludzi”. 1 Kor 1,22-25 (BT).

Co więcej, Biblia mówi: „Przeto przypatrzcie się, bracia, powołaniu waszemu! Niewielu tam mędrców według oceny ludzkiej, niewielu możnych, niewielu szlachetnie urodzonych. Bóg wybrał właśnie to, co głupie w oczach świata, aby zawstydzić mędrców, wybrał to, co niemocne, aby mocnych poniżyć; i to, co nie jest szlachetnie urodzone według świata i wzgardzone, i to, co nie jest, wyróżnił Bóg, by to, co jest, unicestwić, tak by się żadne stworzenie nie chełpiło wobec Boga”. 1 Kor 1,26-29 (BT).

Filozofia jest niebezpieczna, ponieważ daje pozór mądrości, a Biblia mówi: „Niechaj się nikt nie łudzi! Jeśli ktoś spośród was mniema, że jest mądry na tym świecie, niech się stanie głupim, by posiadł mądrość. Mądrość bowiem tego świata jest głupstwem u Boga. Zresztą jest napisane: On udaremnia zamysły przebiegłych lub także: Wie Pan, że próżne są zamysły mędrców”. 1 Kor 3,18-20 (BT).

Przed chęcią pysznienia się ludzką wiedzą przestrzegał wierzących apostoł Paweł: „Ja wiem, że po odejściu moim wejdą między was wilki drapieżne, nie oszczędzając trzody, Nawet spomiędzy was samych powstaną mężowie, mówiący rzeczy przewrotne, aby uczniów pociągnąć za sobą”. Dz 20,29-30 (BW).

Skłanianie się ku filozofii będzie wzmożone w czasach końca. Biblia mówi: „Duch zaś otwarcie mówi, że w czasach ostatnich niektórzy odpadną od wiary, skłaniając się ku duchom zwodniczym i ku naukom demonów”. 1 Tm 4,1 (BT). A „[Stanie się to] przez takich, którzy obłudnie kłamią, mają własne sumienie napiętnowane... 1 Tm 4,2 (BT).

Filozoficzne dysputy mogą być powodem kłótni i podziałów. Biblia mówi: „Jest... wielu krnąbrnych, gadatliwych i zwodzicieli, zwłaszcza wśród obrzezanych: trzeba im zamknąć usta, gdyż całe domy skłócają, nauczając, czego nie należy, dla nędznego zysku... Dlatego też karć ich surowo, aby wytrwali w zdrowej wierze, nie zważając na żydowskie baśnie czy nakazy ludzi odwracających się od prawdy”. Tt 1,10- 11.13-14 (BT).

W kwestii prawdziwej wiedzy Bóg nie daje żadnej dowolności, mówiąc: „Daremnie mi jednak cześć oddają, głosząc nauki, które są nakazami ludzkimi”. Mt 15,9 (BW). Biblia mówi, że „prawdziwi czciciele będą oddawali Ojcu cześć w duchu i w prawdzie”. J 4,23 (BW), jeśli tego nie robią, usłyszą: „Zaprawdę, powiadam wam, nie znam was”. Mt 25,12 (BT).

Podsumowanie. Filozofia oraz różne idee stworzone przez człowieka, mogą zniszczyć naszą wiarę. Biblia mówi: „Baczcie, aby was kto nie sprowadził na manowce filozofią i czczym urojeniem, opartym na podaniach ludzkich i na żywiołach świata, a nie na Chrystusie”. Kol 2,8 (BW). Mimo że „cząstkowa jest nasza wiedza”. 1 Kor 13,9 (BW), „Pan da ci właściwe zrozumienie wszystkiego”. 2 Tm 2,7 (BW), „Bo człowiekowi, który Mu jest miły, daje On mądrość i wiedzę, i radość”. Koh 2,26 (BT). I dlatego Biblia nakazuje: „Strzeż depozytu [wiary] unikając światowej czczej gadaniny i przeciwstawnych twierdzeń rzekomej wiedzy, jaką obiecując niektórzy, odpadli od wiary. Łaska z wami!”. 1 Tm 6,20-21 (BT).

Odpuszczanie grzechów.

Biblia mówi „że tak Żydzi, jak i poganie są pod panowaniem grzechu”. Rz 3,9 (BT) i tylko dzięki łasce Boga „Choćby wasze grzechy były jak szkarłat, jak śnieg wybieleją...”. Iz 1,18 (BT).

Bóg wie, że jesteśmy słabi i ulegamy różnym pokusom, dlatego przedstawił nam Swój plan zbawienia i „poucza nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i żądz światowych, rozumnie i sprawiedliwie, i pobożnie żyli na tym świecie, oczekując błogosławionej nadziei i objawienia się chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa, który wydał samego siebie za nas, aby odkupić nas od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud wybrany na własność...”. Tt 2,11-14 (BT).

To właśnie w Jezusie Chrystusie „Ukazała się... łaska Boga, która niesie zbawienie wszystkim ludziom...”. Tt 2,11 (BT) i dlatego „...potrzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne… Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego”. J 3,14-15.17-18 (BT).

Jednak łaska Boga nie będzie obfitsza, jeżeli pozostaniemy w grzechu. Biblia mówi: „uważajcie siebie za umarłych dla grzechu, a za żyjących dla Boga w Chrystusie Jezusie, Panu naszym. Niechże więc nie panuje grzech w śmiertelnym ciele waszym, abyście nie byli posłuszni pożądliwościom jego, i nie oddawajcie członków swoich grzechowi na oręż nieprawości, ale oddawajcie siebie Bogu jako ożywionych z martwych, a członki swoje Bogu na oręż sprawiedliwości”. Rz 6,11-13 (BW).

Problem w tym, że o każdym człowieku można powiedzieć: „...jestem cielesny, zaprzedany grzechowi”. Rz 7,14 (BW), „zdarza się więc i wierzącemu, że „nie czynię dobrego, które chcę, tylko złe, którego nie chcę, to czynię. A jeśli czynię to, czego nie chcę, już nie ja to czynię, ale grzech, który mieszka we mnie”. Rz 7,19-20 (BW). Wtedy należy wyznać swoje grzechy, ponieważ „Nie zazna szczęścia, kto błędy swe ukrywa; kto je wyznaje, porzuca – ten miłosierdzia dostąpi”. Prz 28,13 (BT), więc „Jeśli wyznajemy grzechy swoje, wierny jest Bóg i sprawiedliwy i odpuści nam grzechy, i oczyści nas od wszelkiej nieprawości”. 1 J 1,9 (BW).

Wyznanie grzechów powinno pociągać za sobą chęć wewnętrznych zmian, gdyż Bóg patrzy przede wszystkim na skruszone serce, o czym osobiście zapewnił: „... jestem z człowiekiem skruszonym i pokornym, aby ożywić ducha pokornych i tchnąć życie w serca skruszone”. Iz 57,15 (BT).

Ponadto powinniśmy sobie nawzajem przebaczać, nie ma bowiem pojednania z Bogiem bez pojednania z człowiekiem. Biblia mówi: „Bo jeśli odpuścicie ludziom ich przewinienia, odpuści i wam Ojciec wasz niebieski. A jeśli nie odpuścicie ludziom i Ojciec wasz nie odpuści wam przewinień waszych”. Mt 6.14-15 (BW). „Bądźcie dla siebie nawzajem dobrzy i miłosierni! Przebaczajcie sobie, tak jak i Bóg nam przebaczył w Chrystusie”. Ef 4,32 (BT).

Wyznanie grzechów powinno pociągać za sobą porzucenie drogi grzechu, Jezus bowiem zachęcał: „Idź, a od tej chwili już nie grzesz!”. J 8,11 (BT). Jednak „... jeśliby kto zgrzeszył, mamy orędownika u Ojca, Jezusa Chrystusa, który jest sprawiedliwy”. 1 J 2,1 (BW).

Tylko wiara w Zbawiciela potwierdzona działaniem jest podstawą odpuszczania grzechów i zbawienia. Biblia mówi: „Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że JEZUS JEST PANEM, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych – osiągniesz zbawienie. Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami – do zbawienia. Jeden jest bowiem Pan wszystkich. On to rozdziela swe bogactwa wszystkim, którzy Go wzywają. Albowiem każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony”. Rz 10,9-10,12-13 (BT).

Tylko Bóg przebacza grzechy, bo „Któż może odpuszczać grzechy, oprócz jednego Boga?”. Mk 2, 7 (BT). Żadne działania na rzecz odkupienia kar za grzechy nie zapewnią nikomu zbawienia, gdyż „Łaską... jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga: nie z uczynków, aby się nikt nie chlubił”. Ef 2,8-9 (BT). Każdy człowiek musi zadbać o własne zbawienie, dlatego „Nie pokładajcie ufności... w człowieku, który nie może pomóc!”. Ps 146,3 (BT).

Owszem, Biblia mówi, że powinniśmy modlić się za innych, zwłaszcza „Jeśli ktoś spostrzeże, że brat popełnia grzech...”. 1 J 5,16 (BT), bo dzięki modlitwie „przywróci mu życie”. 1 J 5,16 (BT). Mowa tu o żyjących, którzy mają możliwość dokonania właściwych zmian w swoim postępowaniu: a więc uwierzą, bo „Bez wiary... nie można podobać się Bogu; kto bowiem przystępuje do Boga, musi uwierzyć, że On istnieje i że nagradza tych, którzy go szukają”. Hbr 11,6 (BW) i przyjmą ofiarę Chrystusa, który „...raz jeden był ofiarowany dla zgładzenia grzechów wielu, drugi raz ukaże się nie w związku z grzechem, lecz dla zbawienia tych, którzy Go oczekują”. Hbr 9,28 (BT).

Podsumowanie. Biblia przedstawia nam konkretny plan odpuszczania grzechów: Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony”. Mk 16,16 (BT). W co mamy uwierzyć? W to, co mówi Biblia a w szczególności, że „Tak... Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne”. J 3,16 (BT). Mamy więc szansę ratunku, ponieważ „mamy... Jezusa Chrystusa sprawiedliwego. On bowiem jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy i nie tylko nasze, lecz również za grzechy całego świata”. 1 J 2,1-2 (BT). Jeśli więc chcemy zostać uwolnieni z naszego grzesznego stanu, posłuchajmy biblijnej rady: Uwierz w Pana Jezusa, a będziesz zbawiony”. Dz 16,31 (BW), ponieważ „On sam, w swoim ciele poniósł nasze grzechy na drzewo, abyśmy przestali być uczestnikami grzechów, a żyli dla sprawiedliwości – Krwią Jego ran zostaliście uzdrowieni”. 1 P 2,24 (BT).

Dwie drogi

Gdy Pan Bóg wypowiedział słowa: „Ja nie mam żadnego upodobania w śmierci... Zatem nawróćcie się, a żyć będziecie”. Ez 18,32 (BT), dał nam do zrozumienia, że możemy kroczyć przez życie tylko dwiema drogami – tą, która odprowadza nas od Boga ku śmierci, gdyż „Udziałem... bojaźliwych i niewierzących, i skalanych, i zabójców, i wszeteczników, i czarowników, i bałwochwalców, i wszystkich kłamców będzie jezioro płonące ogniem i siarką. To jest śmierć druga”. Ap 21,8 (BW); albo tą, która prowadzi do królestwa Bożego, gdzie Bóg „będzie mieszkał z nimi (zbawionymi), a oni będą ludem jego, a sam Bóg będzie z nimi”. Ap 21,3 (BW).

Droga do Boga jest prosta, sam Jezus ją wskazał, mówiąc: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem, nikt nie przychodzi do Ojca, tylko przeze mnie”. J 14,6 (BT), „gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni”. Dz 4,12 (BT).

Biblia mówi, że tylko w Chrystusie „mamy odkupienie przez Jego krew – odpuszczenie występków, według bogactwa Jego łaski. Szczodrze ją na nas wylał...”. Ef 1,7-8 (BT). Jeśli zbliżymy się do Niego z pokorą i skruchą, On przyjdzie do nas z łaską i przebaczeniem, a każdy, kto „pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co dawne, minęło, a oto stało się nowe”. 2 Kor 5,17 (BT).

Skąd możemy mieć pewność, że kroczymy właściwą drogą? Jeżeli nie żyjemy w zażyłej relacji z Chrystusem i nie pełnimy Jego woli zawartej w Piśmie Świętym, nie jesteśmy na właściwej drodze. Musimy pamiętać, że „Niejedna droga zda się człowiekowi prosta, lecz w końcu prowadzi do śmierci”. Prz 16,25 (BW). Jedyną „słuszną drogą” jest droga zgodna „z prawdą Ewangelii”. Ga 2,14 (BT). A ewangelia uczy nas, byśmy postępowali „drogą miłości, bo i Chrystus was umiłował i samego siebie wydał za nas”. Ef 5,1 (BT).

Istnieje też niebezpieczeństwo, że nawet krocząc słuszną drogą, można z niej zboczyć, choćby dlatego, że „wśród was będą fałszywi nauczyciele, którzy wprowadzą wśród was zgubne herezje… A wielu pójdzie za ich rozpustą, przez nich zaś droga prawdy będzie obrzucona bluźnierstwami”. 2 P 2,1-2 (BT). „Bracia, a gdyby komu przydarzył się jaki upadek, wy, którzy pozostajecie pod działaniem Ducha, w duchu łagodności sprowadźcie takiego na właściwą drogę. Bacz jednak, abyś i ty nie uległ pokusie”. Ga 6,1 (BT). „Dlatego musimy tym baczniejszą zwracać uwagę na to, co słyszeliśmy, abyśmy czasem nie zboczyli z drogi”. Hbr 2,1 (BW).

Ponadto wierzący powinni wystrzegać się dwóch poważnych błędów.

  • Po pierwsze – nie można dostąpić świętości przez własne działania, jedynie łaska Jezusa przez wiarę może uczynić nas doskonałymi, gdyż „z jego pełni myśmy wszyscy wzięli, i to łaskę za łaską”. J 1,16 (BT).
  • Po drugie – błędem jest myślenie, że wiara w Chrystusa zwalnia nas z obowiązku przestrzegania przykazań, Biblia bowiem mówi: „miłość względem Boga polega na spełnianiu Jego przykazań”. 1 J 5,3 (BT). „Kto mówi: Znam Go, a nie zachowuje Jego przykazań, ten jest kłamcą i nie ma w nim prawdy”. 1 J 2,4 (BT).
Bóg dał swoje słowo, wskazówki i wytyczne. Jeśli się ich będziemy trzymać, nie zbłądzimy. Gdy jednak zdarzy się nam zbłądzić, będziemy wiedzieli, w jaki sposób z powrotem zawrócić. Dlatego warto czasem poprosić: Zbadaj mnie, Boże, i poznaj me serce... i zobacz, czy jestem na drodze nieprawej, a skieruj mnie na drogę odwieczną! Ps 139,23-24 (BT).

Biblia mówi, że jeśli ktoś idzie złą drogą, nie musi na niej pozostać. Mamy wspaniałego Przewodnika, Ducha Świętego, który „wprowadzi was we wszelką prawdę… gdyż z mego weźmie i wam oznajmi”. J 16,13-14 (BW) – zapewnił Chrystus. Każdy, kto pozna prawdę, kto powie: „Dobry bój bojowałem, biegu dokonałem, wiarę zachowałem”. 2 Tm 4,7 (BW), otrzyma specjalną nagrodę, „wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu da Pan, sędzia sprawiedliwy, a nie tylko mnie, lecz i wszystkim, którzy umiłowali przyjście Jego”. 2 Tm 4,8 (BW).

Pan Bóg pragnie, byśmy szli słuszną drogą, ale to my musimy dokonać wyboru, On jednak prosi: „Położyłem dziś przed tobą życie i śmierć, błogosławieństwo i przekleństwo. Wybierz przeto życie, abyś żył, ty i twoje potomstwo”. Pwt 30,19 (BW).

Pan Jezus, przedstawiając się: „Ja jestem drogą”. J 14,6 (BT), nie miał na myśli szerokiej i wygodnej drogi, lecz wąską, wyboistą. Dlaczego? Ponieważ On „Wzgardzony był i opuszczony przez ludzi, mąż boleści, doświadczony w cierpieniu jak ten, przed którym zakrywa się twarz...”. Iz 53,3 (BW). Każdy, kto Go poznał, będzie „uczestniczyć w cierpieniach jego...”. Flp 3,10 (VW), będzie musiał „doznać trochę smutku z powodu różnorodnych doświadczeń”. 1 P 1,6 (BT).

Warto jednak wybrać wąską drogę, choć podążanie nią może być trudne, wymagające, związane z cierpieniem, ponieważ Chrystus przeszedł nią pierwszy, aby była łatwiejszą dla nas. On powiedział: „Na świecie ucisk mieć będziecie, ale ufajcie, Ja zwyciężyłem świat”. J 16,33 (BT). Dzięki temu zwycięstwu my również możemy być zwycięzcami, a „Zwycięzca zostanie przyobleczony w szaty białe, i nie wymażę imienia jego z księgi żywota, i wyznam imię jego przed moim Ojcem i przed jego aniołami”. Ap 3,5 (BW) – złożył obietnicę Jezus.

Podsumowanie. Biblia mówi tylko o dwóch możliwościach, dwóch drogach: „Wchodźcie przez ciasną bramę! Bo szeroka jest brama i przestronna ta droga, która prowadzi do zguby, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. Jakże ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują!”. Mt 7,13-14 (BT).

Świat

Słowo świat jest terminem mającym w Biblii kilka znaczeń, jednak w niniejszym opracowaniu zastanowimy się nad światem w znaczeniu nieprzyjaźni z Bogiem, Biblia bowiem mówi: Cudzołożnicy, czy nie wiecie, że przyjaźń ze światem jest nieprzyjaźnią z Bogiem? Jeżeli więc ktoś zamierzałby być przyjacielem świata, staje się nieprzyjacielem Boga”. Jk 4,4 (BT), gdyż cały... świat leży w mocy Złego”. 1 J 5,19 (BT).

Cudzołożnicy? Cudzołożnikami Biblia określa bałwochwalców: „Lud mój zasięga rady u swojego drewna, a jego laska daje mu wyrocznię; bo go duch nierządu omamił – opuścili Boga swojego, aby cudzołożyć”. Oz 4,12 (BT).

Nieprzyjaciołom Boga Jezus wyjaśnił: „Wy jesteście z tego świata...”. J 8,23 (BT), „Ojcem waszym jest diabeł i chcecie postępować według pożądliwości ojca waszego”. J 8,44 (BW).

Biblia mówi: „Wszystko bowiem, co jest na świecie, a więc: pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha tego życia nie pochodzi od Ojca, lecz od świata. Świat zaś przemija, a z nim jego pożądliwość; kto zaś wypełnia wolę Bożą, ten trwa na wieki”. 1 J 2,16-17 (BT).

Ludzie będący w mocy Złego „znikczemnieli w swoich myślach i zaćmione zostało bezrozumne ich serce… Pełni są też wszelakiej nieprawości, przewrotności, chciwości, niegodziwości. Oddani zazdrości, zabójstwu,waśniom, podstępowi, złośliwości; potwarcy, oszczercy, nienawidzący Boga, zuchwali, pyszni, chełpliwi, w tym, co złe – pomysłowi, rodzicom nieposłuszni, bezrozumni, niestali, bez serca, bez litości”. Rz 1,21.29-31 (BT).

Cóż więc robić? Biblia mówi: „Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie! Jeśli kto miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca”. 1 J 2,15 (BT). „Biada światu z powodu zgorszeń! Muszą wprawdzie przyjść zgorszenia, lecz biada człowiekowi, przez którego dokonuje się zgorszenie”. Mt 18,7 (BT).

Bycie chrześcijaninem zobowiązuje do podążania za Jezusem, zatem Nie wprzęgajcie się z niewierzącymi w jedno jarzmo. Cóż bowiem ma wspólnego sprawiedliwość z niesprawiedliwością? Albo cóż ma wspólnego światło z ciemnością? Albo jakaż jest wspólnota Chrystusa z Beliarem lub wierzącego z niewiernym? Co wreszcie łączy świątynię Boga z bożkami? Bo my jesteśmy świątynią Boga żywego – według tego, co mówi Bóg: Zamieszkam z nimi i będę chodził wśród nich, i będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. Przeto wyjdźcie spośród nich i odłączcie się od nich, mówi Pan, i nie tykajcie tego, co nieczyste, a Ja was przyjmę i będę wam Ojcem, a wy będziecie moimi synami i córkami – mówi Pan wszechmogący”. 2 Kor 6,14-18 (BT).

Pan Jezus wydał samego siebie za nasze grzechy, aby wyrwać nas z obecnego złego świata, zgodnie z wolą Boga i Ojca naszego”. Ga 1,4 (BT), „Albowiem w Chrystusie Bóg jednał z sobą świat, nie poczytując ludziom ich grzechów, nam zaś przekazując słowo jednania... W imię Chrystusa prosimy: pojednajcie się z Bogiem! On to dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu, abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą”. 2 Kor 5,19-21 (BT).

Tak więc Jezus – Prawdziwa światłość, która oświeca każdego człowieka, przyszła na świat”. J 1,9 (BW). Jednak „świat go nie poznał”. J 1,10 (BW), lecz tym, „którzy go przyjęli, dał prawo stać się dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię jego, którzy narodzili się nie z krwi ani z cielesnej woli, ani z woli mężczyzny, lecz z Boga”. J 1,12-13 (BW). „Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu...”. J 3,18 (BT).

Pan Jezus powiedział: świat... Mnie nienawidzi, bo Ja o nim świadczę, że złe są jego uczynki”. J 7,7 (BT). On „poucza nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i żądz światowych, rozumnie i sprawiedliwie, i pobożnie żyli na tym świecie, oczekując błogosławionej nadziei i objawienia się chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa, który wydał samego siebie za nas, aby odkupić nas od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud wybrany na własność, gorliwy w spełnianiu dobrych uczynków”. Tt 2,11-14 (BT).

Wyjaśnia także, że pójście za Nim będzie związane z podejmowaniem trudnych wyborów i znoszeniem prześladowań: „Jeżeli was świat nienawidzi, wiedzcie, że Mnie pierwej znienawidził. Gdybyście byli ze świata, świat by was kochał jako swoją własność. Ale ponieważ nie jesteście ze świata, bo Ja was wybrałem sobie ze świata, dlatego was świat nienawidzi. Pamiętajcie na słowo, które do was powiedziałem: Sługa nie jest większy od swego pana. Jeżeli Mnie prześladowali, to i was będą prześladować. Jeżeli moje słowo zachowali, to i wasze będą zachowywać. Ale to wszystko wam będą czynić z powodu mego imienia, bo nie znają Tego, który Mnie posłał. Gdybym nie przyszedł i nie mówił do nich, nie mieliby grzechu. Teraz jednak nie mają usprawiedliwienia dla swego grzechu”. J 15,18-22 (BT).

W swojej ostatniej modlitwie Jezus prosił Ojca za wierzącymi: „Ojcze Święty, zachowaj ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, aby tak jak My stanowili jedno… Ja im przekazałem Twoje słowo, a świat ich znienawidził za to, że nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata. Nie proszę, abyś ich zabrał ze świata, ale byś ich ustrzegł od złego. Oni nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata. Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą”. J 17,11.14-17 (BT). W Chrystusie objawiła się łaska Boża, zbawienna dla wszystkich ludzi, nauczając nas, abyśmy wyrzekli się bezbożności i światowych pożądliwości i na tym doczesnym świecie wstrzemięźliwie, sprawiedliwie i pobożnie żyli...”. Tt 2,11-12 (BW). Biblia więc radzi: „wróćcie do Tego, od którego odstępstwo oddziela was głęboko”. Iz 31,6 (BT), albowiem kto uwierzy lub wróci ponownie ze świata do Boga i „wytrwa do końca, ten będzie zbawiony”. Mt 24,13 (BW).

Bóg dał nam wolną wolę, aby wybierać pomiędzy Bogiem a światem, prawdą a kłamstwem. Jeśli jednak „przejęliście naukę o Chrystusie Jezusie jako Panu, tak w Nim postępujcie: zapuśćcie w Niego korzenie i na Nim dalej się budujcie, i umacniajcie się w wierze, jak was nauczono, pełni wdzięczności. Baczcie, aby kto was nie zagarnął w niewolę przez tę filozofię będącą czczym oszustwem, opartą na ludzkiej tylko tradycji, na żywiołach świata, a nie na Chrystusie”. Kol 2,6-8 (BT). A ponieważ „bezprawie się rozmnoży, przeto miłość wielu oziębnie”. Mt 24,13 (BW), „i wśród was będą fałszywi nauczyciele, którzy wprowadzać będą zgubne nauki… wielu pójdzie za ich rozwiązłością, a droga prawdy będzie przez nich pohańbiona”. 2 P 2,1-2 (BW).

Podsumowanie. W Biblii słowo świat jest między innymi określeniem ludzi będących w niewoli grzechu, w mocy Złego”. 1 J 5,19 (BT), dlatego tak ważne jest Pawłowe ostrzeżenie: „Nie bierzcie... wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe”. Rz 12,2 (BT), albowiem „czy nie wiecie, że przyjaźń ze światem jest nieprzyjaźnią z Bogiem? Jeżeli więc ktoś zamierzałby być przyjacielem świata, staje się nieprzyjacielem Boga”. Jk 4,4 (BT), który „tak umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony”. J 3,16-17 (BT). Bo byliście umarłymi na skutek waszych występków i grzechów, w których żyliście niegdyś według doczesnego sposobu tego świata, według sposobu Władcy mocarstwa powietrza, to jest ducha, który działa teraz w synach buntu. Pośród nich także my wszyscy niegdyś postępowaliśmy według żądz naszego ciała, spełniając zachcianki ciała i myśli zdrożnych. I byliśmy potomstwem z natury zasługującym na gniew, jak i wszyscy inni. A Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, jaką nas umiłował, i to nas, umarłych na skutek występków, razem z Chrystusem przywrócił do życia. Łaską bowiem jesteście zbawieni”. Ef 2,1-5 (BT).

Spowiedź

Czym jest spowiedź? Spowiedzią nazywamy praktykę niektórych wierzących polegającą na wyznawaniu grzechów kapłanowi. Nakazem biblijnym jest, by wyznawać grzechy Bogu i tym, wobec których zawiniliśmy, albowiem „Nie zazna szczęścia, kto błędy swe ukrywa; kto je wyznaje, porzuca – ten miłosierdzia dostąpi”. Prz 28,13 (BT).

Dlaczego ważne jest wyznawanie grzechów? Ponieważ „Wasze winy są tym, co was odłączyło od waszego Boga, a wasze grzechy zasłoniły przed wami jego oblicze, tak że nie słyszy”. Iz 59,2 (BW). W takiej sytuacji trudno o właściwą relację z Bogiem. Będąc w „oddzieleniu”, w „odłączeniu” od Pana, sami nieporadnie zmagamy się z wieloma problemami, stąd biblijne stwierdzenie: „Liczne są boleści grzesznika...”. Ps 32,10 (BT).

Jaką więc postawą powinien charakteryzować się grzesznik? Grzesznik powinien poznać swój duchowy stan, wyznać winy, okazywać skruchę, pokorę i chęć poprawy. Biblia mówi: „Winy moje przerosły moją głowę, gniotą mnie jak ciężkie brzemię. Bo jestem bardzo bliski upadku i ból mój jest zawsze przede mną. Ja przecież wyznaję moją winę i trwożę się moim grzechem”. Ps 38,4.18-19 (BT). „Odwróć oblicze swe od moich grzechów i wymaż wszystkie moje przewinienia! Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste i odnów w mojej piersi ducha niezwyciężonego! Nie odrzucaj mnie od swego oblicza i nie odbieraj mi świętego ducha swego! Przywróć mi radość z Twojego zbawienia i wzmocnij mnie duchem ochoczym!”. Ps 51,11-14 (BT). „Niechaj bezbożny porzuci swą drogę i człowiek nieprawy swoje knowania. Niech się nawróci do Pana, a Ten się nad nim zmiłuje, i do Boga naszego, gdyż hojny jest w przebaczaniu”. Iz 55,7 (BT).

Komu według Biblii należy wyznawać grzechy? Biblia mówi, że mamy wyznawać grzechy Bogu: „A teraz wyznajcie wykroczenie swoje wobec Pana, Boga ojców waszych, i spełnijcie wolę Jego...”. Ezd 10,11 (BT). „Modliłem się, wyznając grzechy swoje, swojego narodu, Izraela, i składając przed Panem, Bogiem moim, swe błagania...”. Dn 9,20 (BT). Panie, zmiłuj się nade mną! Ulecz duszę moją, gdyż zgrzeszyłem przeciwko tobie! Ps 41,5 (BW). „Stali więc na swoim miejscu, a [lewici] czytali z księgi Prawa Pana, Boga swojego, przez ćwierć dnia, a przez drugą ćwierć wyznawali swe grzechy, klęcząc przed Panem, Bogiem swoim”. Ne 9,3 (BT); ale Biblia mówi też, że mamy je wyznawać sobie nawzajem: „Wyznawajcie zatem sobie nawzajem grzechy...”. Jk 5,16 (BT).

Pan Jezus nauczał, że jeśli chcemy trwać w Bogu, ważne jest po uznaniu własnej winy wyznać ją temu, przeciw komu zawiniliśmy. Biblia mówi: „Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przez ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim! Potem przyjdź i dar swój ofiaruj!”. Mt 5,23-24 (BT).

Czy jeśli wyznamy swoje grzechy bliźniemu, ma on moc ich odpuszczenia? Wszak zmartwychwstały Jezus powiedział do Swoich uczniów: „Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”. J 20,21-23 (BT)? Człowiek nie jest w stanie usunąć ani jednej plamki grzechu, albowiem „według zakonu niemal wszystko bywa oczyszczane krwią, i bez rozlania krwi nie ma odpuszczenia… Tak i Chrystus, raz ofiarowany, aby zgładzić grzechy wielu, drugi raz ukaże się nie z powodu grzechu, lecz ku zbawieniu tym, którzy go oczekują”. Hbr 9,22.28 (BT).

Człowiek może jedynie wybaczyć: „Jeśli brat twój zawini, upomnij go; i jeśli żałuje, przebacz mu! I jeśliby siedem razy na dzień zawinił przeciw tobie i siedem razy zwróciłby się do ciebie, mówiąc: Żałuję tego, przebacz mu!”. Łk 17,3-4 (BT). W modlitwie „Ojcze nasz” Jezus wskazał na zasadę – jak TY przebaczysz, tak i TOBIE będzie odpuszczone: „przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili”. Mt 6,12 (BT). Kto nie jest gotów do odpuszczenia bliźniemu, ten sam sobie zamyka drogę do Źródła miłosierdzia. Biblia mówi: „Jeśli bowiem przebaczycie ludziom ich przewinienia i wam przebaczy Ojciec wasz niebieski. Lecz jeśli nie przebaczycie ludziom i Ojciec wasz nie przebaczy wam waszych przewinień”. Mt 6,14-15 (BT).

Tak też rozumieli słowa Jezusa o odpuszczaniu win Jego uczniowie, nauczając: „Bracia, a gdyby komu przydarzył się jaki upadek, wy, którzy pozostajecie pod działaniem Ducha, w duchu łagodności sprowadźcie takiego na właściwą drogę. Bacz jednak, abyś i ty nie uległ pokusie”. Ga 6,1 (BT). „Trwających w grzechu upominaj w obecności wszystkich, żeby także i pozostali przejmowali się lękiem”. 1 Tm 5,20 (BT). „Niech już takiemu wystarczy, kara, wymierzona przez większość spośród was. Raczej wypada teraz wybaczyć mu i podtrzymać go na duchu, aby nie popadł ów człowiek w rozpaczliwy smutek. Dlatego napominam was, abyście jego sprawę rozstrzygnęli z miłością”. 2 Kor 2,6-8 (BT).

Dlaczego w relacjach z Bogiem nie jest potrzebny pośrednik-człowiek? Biblia mówi: „Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus, który wydał siebie samego na okup za wszystkich...”. 1 Tm 2,5-6 (BT).

Poza tym apostoł Piotr nauczał, że każdy, kto wierzy, jest kapłanem Boga: „wy również, niby żywe kamienie, jesteście budowani jako duchowa świątynia, by stanowić święte kapłaństwo, dla składania duchowych ofiar, przyjemnych Bogu przez Jezusa Chrystusa”. 1 P 2,5 (BT). Teraz więc możemy przychodzić do Boga bez ludzkich pośredników: „Przybliżmy się więc z ufnością do tronu łaski, abyśmy otrzymali miłosierdzie i znaleźli łaskę dla [uzyskania] pomocy w stosownej chwili”. Hbr 4,16 (BT).

Jaka jest reakcja Pana Boga na wyznawanie grzechów? Biblia mówi: „Grzech mój wyznałem Tobie (Bogu) i nie ukryłem mej winy. Rzekłem: Wyznaję nieprawość moją wobec Pana, a Tyś darował winę mego grzechu”. Ps 32,5 (BT). „Jeśli wyznajemy grzechy swoje, wierny jest Bóg i sprawiedliwy i odpuści nam grzechy, i oczyści nas od wszelkiej nieprawości”. 1 J 1,9 (BW). Tej obietnicy się trzymajmy, ponieważ „Szczęśliwy ten, komu została odpuszczona nieprawość, którego grzech został puszczony w niepamięć”. Ps 32,1 (BT).

Podsumowanie. Mimo że Chrystus „był przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy. Spadła Nań chłosta zbawienna dla nas...”. Iz 53,5 (BT), to naszym chrześcijańskim obowiązkiem jest wyznawanie grzechów tak Bogu: „Jestem bardzo bliski upadku i ból mój jest zawsze przede mną. Ja przecież wyznaję moją winę i trwożę się moim grzechem”. Ps 38,18-19 (BT), jak i bliźnim oraz przebaczanie: „A kiedy stajecie do modlitwy, przebaczcie, jeśli macie co przeciw komu, aby także Ojciec wasz, który jest w niebie, przebaczył wam wykroczenia wasze”. Mk 11,25 (BT).

Wiara

Biblijna definicja wiary brzmi: „Wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy, przeświadczeniem o tym, czego nie widzimy”. Hbr 11,1 (BW).

Choć Biblia mówi, że wiara jest jedna: „Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest”. Ef 4,5 (BT), albowiem „Nikt nie może dwom panom służyć. Bo albo jednego będzie nienawidził, a drugiego będzie miłował; albo z jednym będzie trzymał, a drugim wzgardzi. Nie możecie służyć Bogu i Mamonie”. Mt 6,24 (BT) i nakazuje: „Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie!”. Wj 20,3 (BT), to istnieją trzy jej składowe. Jakie?

Pierwszą składową wiary jest intelektualne uświadomienie sobie, że Bóg istnieje. Biblia mówi: „Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu. Przystępujący bowiem do Boga musi uwierzyć, że [Bóg] jest i że wynagradza tych, którzy Go szukają”. Hbr 11,6 (BT)

Druga składowa to zaufanie Bogu. Biblia mówi: „poznajcie, żem Ja Bóg, Wywyższony między narodami...”. Ps 46,11 (BW). A kiedy poznasz, to „Z całego serca Bogu zaufaj...”. Prz 3,5 (BT). Między zaufaniem a poznaniem istnieje pewna zależność – dzięki poznaniu Pana Boga obdarzamy Go zaufaniem. Jeżeli Go nie znamy, nie będziemy Mu ufali. A jeśli nie ufamy Bogu, dajemy tym samym dowód, że Go nie znamy. Prawdziwa wiara to trwanie i ciągłe ufanie Bogu. Biblia mówi: „A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa”. J 17,3 (BT). „W (Jezusie) mamy śmiały przystęp [do Ojca] z ufnością dzięki wierze w Niego”. Ef 3,12 (BT).

Trzecią składową wiary jest lojalność względem Boga, czyli wybór Bożej drogi, niezależnie od doświadczeń życiowych. Biblia mówi: „Niech będą w tym sercu zamknięte wskazania, strzeż mych nakazów, byś żył; nabywaj mądrości, nabywaj rozwagi, nie zapominaj słów moich ust”! Prz 4,4-5 (BT).

Biblia mówi, że „Bóg to według upodobania sprawia w was i chcenie i wykonanie”. Flp 2,13 (BW). Oznacza to, że nie od naszych uczynków czy zasług zależy, czy uwierzymy, albowiem „Każde dobro, jakie otrzymujemy, i wszelki dar doskonały zstępują z góry, od Ojca świateł”. Jk 1,17 (BT). Człowiek tylko korzysta z Bożych dobrodziejstw i darów „stosownie do wiary, jakiej Bóg każdemu udzielił”. Rz 12 3 (BT).

Biblia mówi też, że Pan ześle pragnienie posiadania wiary – kto odczuje taki „głód”, na pewno usłyszy słowa prawdy: „Oto idą dni – mówi Wszechmogący Pan – że ześlę głód na ziemię, nie głód chleba ani pragnienie wody, lecz słuchania słów Pana”. Am 8,11 (BW). „Wiara tedy jest ze słuchania, a słuchanie przez Słowo Chrystusowe”. Rz 10,17 (BW). A pewność wiary zyskują ci, którzy „codziennie badali Pisma, czy istotnie tak jest”. Dz 17,11 (BT).

Dlaczego wiara jest ważna? Biblia mówi: „Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami – do zbawienia”! Rz 10,10 (BW). Tylko o wierzących Biblia mówi: „Wy… jesteście przez wiarę strzeżeni mocą Bożą dla zbawienia, gotowego objawić się w czasie ostatecznym”. 1 P 1,5 (BT).

Niektórym osobom trudno uwierzyć w niewidzialnego Boga, jednak choć „Boga nikt nigdy nie widział”. 1 J 4,12 (BW), to był Ktoś, Kto nam Go objawił: „Wiemy też, że Syn Boży przyszedł i dał nam rozum, abyśmy poznali tego, który jest prawdziwy. My jesteśmy w tym, który jest prawdziwy, w Synu jego, Jezusie Chrystusie. On jest tym prawdziwym Bogiem i życiem wiecznym”. 1 J 5,20 (BW). Sam Chrystus o sobie mówił: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie”. J 14,6 (BT). „Kto mnie widział, widział Ojca...”. J 14,9 (BW). Jeśli więc nie uwierzymy, „że ja (Jezus) jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie”. J 14,10 (BT), nie będziemy zbawieni, dlatego Jezus „Na koniec ukazał się jedenastu uczniom, gdy siedzieli u stołu, i ganił ich niewiarę i zatwardziałość serca, że nie uwierzyli tym, którzy go widzieli zmartwychwskrzeszonego”. Mk 16,14 (BW).

Skąd ta nagana? Wiara bez właściwych podstaw może prowadzić do różnych wypaczeń. O jakich właściwych podstawach naucza Pismo Święte? Biblia mówi: „Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus”. 1 Kor 3,11 (BT). „Wszyscy jesteście synami Bożymi przez wiarę w Jezusa Chrystusa”. Ga 3,26 (BW). „Wiedząc wszakże, że człowiek zostaje usprawiedliwiony ... tylko przez wiarę w Chrystusa Jezusa, i myśmy w Chrystusa Jezusa uwierzyli, abyśmy zostali usprawiedliwieni z wiary w Chrystusa, a nie z uczynków zakonu, ponieważ z uczynków zakonu nie będzie usprawiedliwiony żaden człowiek”. Ga 2,16 (BW). Pamiętajmy jednak o właściwym zrozumieniu „uczynków zakonu” w świetle słów: „Wiara bez uczynków jest martwa”. Jk 2,26 BW).

Mówiąc o wierze, należy zdać sobie sprawę z tego, że „rzeczy ukryte należą do Pana, Boga naszego, a rzeczy objawione — do nas i do naszych synów na wieki”. Pwt 29,28 (BT). Pan Bóg objawił, jakiego zachowania oczekuje od ludzi, objawił im przeszłość i przyszłość. Część z tego potwierdzają naukowcy, część dopiero się wydarzy, ale wszystko, co zawarte jest w Piśmie Świętym, należy przyjąć wiarą i zaufaniem, umysłem i sercem. Biblia mówi: „Szukają Mnie dzień za dniem, pragną poznać moje drogi”. Iz 58,2 (BT).

Poszukującym Biblia radzi: „Nie bierzcie... wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe”. Rz 12,2 (BT), „aby wiara wasza opierała się nie na mądrości ludzkiej, lecz na mocy Bożej”. 1 Kor 2,5 (BT). Zatem usilnie „zabiegaj o sprawiedliwość, wiarę, miłość, pokój – wraz z tymi, którzy wzywają Pana czystym sercem”. 2 Tm 2,22 (BT). „Walcz w dobrych zawodach o wiarę, zdobądź życie wieczne: do niego zostałeś powołany...”. 1 Tm 6,12 (BT).

Pamiętajmy więc, że „Bez wiary... nie można podobać się Bogu. Przystępujący bowiem do Boga musi uwierzyć, że [Bóg] jest i że wynagradza tych, którzy Go szukają”. Hbr 11.6 (BT). Oznacza to, że nie zasługujemy na zbawienie, jednak „W tym przejawia się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On sam nas umiłował i posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy”. 1 J 4,10 (BT). „A to jest wola Ojca mego, aby każdy, kto widzi Syna i wierzy w niego, miał żywot wieczny, a Ja go wzbudzę w dniu ostatecznym”. J 6,40 (BW) - zapewnił Pan Jezus. „Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę...”. Ef 2,8 (BT).

Podsumowanie. Biblijna wiara jest wytrwała, pełna ufności i poznania Pana, a końcem jej zachowanie życia. Biblia mówi: „Nie pozbywajcie się więc nadziei waszej, która ma wielką zapłatę. Potrzebujecie bowiem wytrwałości, abyście spełniając wolę Bożą, dostąpili obietnicy. Jeszcze bowiem za krótką, za bardzo krótką chwilę przyjdzie Ten, który ma nadejść, i nie spóźni się. A mój sprawiedliwy z wiary żyć będzie, jeśli się cofnie, nie upodoba sobie dusza moja w nim. My zaś nie należymy do odstępców, którzy idą na zatracenie, ale do wiernych, którzy zbawiają swą duszę”. Hbr 10,35-39 (BT).

Wiedza

Wiedza, według platońskiej, czyli klasycznej definicji, to prawdziwe, uzasadnione przekonanie.

Co Biblia mówi o prawdzie? „Powiedział Jezus do Żydów, którzy Mu uwierzyli: „Jeżeli będziecie trwać w nauce mojej, będziecie prawdziwie moimi uczniami i poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli”. J 8,31.32 (BT). „Słowo Twoje (Boże) jest prawdą”. J 17,17 (BT).

Skoro Słowo Boże jest prawdą, co należy z nim robić? Biblia mówi: „Badajcie, co jest miłe Panu” Ef 5,10 (BT) podobnie, jak to robili Żydzi z Berei: „Ci byli szlachetniejsi od Tesaloniczan, przyjęli naukę z całą gorliwością i codziennie badali Pisma, czy istotnie tak jest”. Dz 17,11 (BT).

Dlaczego mamy badać Pisma? Biblia mówi: „Wszelkie Pismo od Boga natchnione [jest] i pożyteczne do nauczania, do przekonywania, do poprawiania, do kształcenia w sprawiedliwości – aby człowiek Boży był doskonały, przysposobiony do każdego dobrego czynu”. 2 Tm 3,16.17 (BT).

Kto jest dawcą wiedzy? Biblia mówi: „Pan udziela mądrości, z ust Jego - wiedza, roztropność”. Prz 2,6 (BT). „Lecz aż do dnia dzisiejszego nie dał wam Pan serca, które by rozumiało, ani oczu, które by widziały, ani uszu, które by słyszały”. Pwt 29,3 (BW). „Dał też Bóg Salomonowi bardzo wielką mądrość i roztropność, nadto rozum tak rozległy jak piasek nad brzegiem morza”. 1 Krl 4,29 (BW). „Pan da ci właściwe zrozumienie wszystkiego”. 1 Tm 1,7 (BW).

Skąd pochodzi mądrość i gdzie jest siedziba jej wiedzy? „Człowiek nie zna tam drogi nie ma jej w ziemi żyjących”. Hi 28,13 (BT). „Droga tam Bogu wiadoma, On tylko zna jej siedzibę; On przenika krańce ziemi, bo widzi wszystko, co jest pod niebem; określił potęgę wiatru, ustalił granice wodzie. Gdy wyznaczał prawo deszczowi, a drogę wytyczał piorunom, wtedy ją widział i zmierzył, wtenczas ją zbadał dokładnie. A do człowieka powiedział: Bojaźń Boża – zaiste mądrością, roztropnością zaś – zła unikanie”. Hi 28,23-28 (BT). „Początkiem mądrości jest bojaźń Pana; Wszyscy, którzy ją okazują, są prawdziwie mądrzy”. Ps 111,10 (BW).

Jaka jest wartość wiedzy? Jest ona bezcenna! Biblia mówi: „Nie daje się za nią złota, zapłaty nie waży się w srebrze, nie płaci się za nią złotem z Ofiru, ni sardoniksem rzadkim, ni szafirem. Złoto i szkło jej nierówne, nie wymienisz jej na złote naczynie; nie liczy się kryształ i koral, perły przewyższa posiadanie mądrości. I topaz z Kusz nie dorówna, najczystsze złoto nie starczy”. Hi 28,15-19 (BT).

Wiedzę Boga trudno jest pojąć ludzkim umysłem. Biblia mówi: „Choć jeszcze nie ma słowa na języku: Ty, Panie, już znasz je w całości. Ty ogarniasz mnie zewsząd, kładziesz na mnie swą rękę. Zbyt dziwna jest dla mnie Twa wiedza, zbyt wzniosła: nie mogę jej pojąć”. Ps 139,4-6 (BT). „Bogiem wiecznym jest Pan, Stwórcą krańców ziemi. Niezgłębiona jest jego mądrość”. Iz 40,28 (BW).

Jakie korzyści ma człowiek z posiadania wiedzy? Biblia mówi: „Jeśli, synu, nauki me przyjmiesz i zachowasz u siebie wskazania, ku mądrości nachylisz swe ucho, ku roztropności nakłonisz swe serce - Zrozumiesz bojaźń Bożą”. Prz 2, 1.4 (BT). „Zasobem sił zbawczych – mądrość i wiedza, jego skarbem jest bojaźń Pańska”. Iz 33,6 (BT). Ponadto, Biblia mówi: „Z ust mądrych ludzi wiedza się sączy, usta niemądrych zioną głupotą”. Prz 15,2 (BT).

Czy Biblia jest księgą naukową? Nie w ścisłym tego słowa znaczeniu, lecz zawiera wiele faktów potwierdzonych współcześnie przez naukę. Oto kilka z nich:

1. Krew jest źródłem życia: Biblia mówi: „Bo życie wszelkiego ciała jest we krwi jego”. Kpł 17,14 (BT).

2. Wszechświat w Biblii opisany jest zgodnie z naukowymi twierdzeniami – słońce krąży wokół ziemi, planety są w określonym porządku, a gwiazdy nazwane. Biblia mówi: „Na niebie ustalił porządek”. Hi 25,2 (BT). „Słońce wschodzi i zachodzi, i na miejsce swoje spieszy z powrotem, i znowu tam wschodzi”. Koh 1,5 (BT). „On stworzył Niedźwiedzicę, Oriona, Plejady i Strefy Południa”. Hi 9,9 (BT). „Podnieście oczy w górę i patrzcie: Kto stworzył te [gwiazdy]? - Ten, który w szykach prowadzi ich wojsko, wszystkie je woła po imieniu”. Iz 40,26 (BT). „Nie mogą być zliczone zastępy niebieskie”. Jr 33,22 (BW).

3. Ziemia jest okrągła. Biblia mówi: „Siedzi nad okręgiem ziemi, a jej mieszkańcy są jak szarańcze; rozpostarł niebo jak zasłonę i rozciąga je jak namiot mieszkalny”. Iz 40,21.22 (BW). „Gdy budował niebiosa, byłam tam; gdy odmierzał krąg nad powierzchnią toni”. Prz 6,27 (BW) i zawieszona w przestrzeni: „Rozpościera północ nad pustką, a ziemię zawiesza nad nicością”. Hi 26,7 (BW).

4. Na dnie oceanów i mórz są góry. Biblia mówi: „Zstąpiłem do stóp gór, zawory ziemi na zawsze się za mną zamknęły. Lecz Ty wydobyłeś z przepaści moje życie, Panie, Boże mój”. Jon 2,7 (BW).

5. Rzeki wpadają zawsze do zbiorników wodnych. Biblia mówi: „Wszystkie rzeki płyną do morza, a morze wcale nie wzbiera; do miejsca, do którego rzeki płyną, zdążają one bezustannie”. Koh 1,7 (BT).

5. Wiatr koliście krąży: „Ku południowi ciągnąc i ku północy wracając, kolistą drogą wieje wiatr i znowu wraca na drogę swojego krążenia”. Koh 1,6 (BT).

6. Biblia mówi, że Bóg „nadawał wiatrowi wagę i mierzył pojemność wód”. Hi 28,25 (BW). My dziś również mierzymy wagę powietrza i objętość cieczy.

7. W Biblii mowa jest o opadach atmosferycznych: „Deszczowi wyznaczał prawo i szlak dla błyskawicy”. Hi 28,26 (BW). „On krople wody podnosi i mgłę na deszcz skrapla, one płyną z nieba wysoko, obficie spływają na ludzi”. Hi 36,27 (BT). „Oto On roztacza wokoło siebie mgłę i okrywa głębiny morskie”. Hi 36,30 (BT). „Deszcz i śnieg spada z nieba i już tam nie wraca, a raczej zrasza ziemię i czyni ją urodzajną, tak iż porasta roślinnością i daje siewcy ziarno, a jedzącym chleb”. Iz 55,10 (BW).

8. W Piśmie Świętym mowa jest też o wysokiej temperaturze w środku ziemi: „Z ziemi pochodzi chleb, lecz w głębi jest ona rozgrzebana jakby przez ogień”. Hi 28,5 (BW).

9. W Biblii jest mnóstwo zasad dotyczących higieny i zdrowia. Oto niektóre z nich - nakaz mycia się po dotknięciu zwłok: „Kto dotknie jakiegokolwiek zmarłego człowieka, będzie nieczysty przez siedem dni. Powinien on oczyścić się wodą oczyszczenia trzeciego dnia i siódmego dnia i wtedy będzie czysty”. Lb 19,11.12 (BW), poddawanie kwarantannie chorych zakaźnie: „Trędowaty, który podlega tej chorobie, będzie miał rozerwane szaty, włosy w nieładzie, brodę zasłoniętą i będzie wołać: "Nieczysty, nieczysty!" Przez cały czas trwania tej choroby będzie nieczysty. Będzie mieszkał w odosobnieniu. Jego mieszkanie będzie poza obozem”. Kpł 13,45.46 (BT) i usuwanie ludzkich odchodów w sposób bezpieczny: „Będziesz miał miejsce poza obozem i tam poza obóz będziesz wychodził. Zaopatrzysz się w kołek, a gdy wyjdziesz na zewnątrz, wydrążysz nim dołek, a wracając, przykryjesz to, czegoś się pozbył”. Pwt 23,13.14 (BT).

Czy Biblia zawiera błędy? Nie! Chociaż Biblia nie jest podręcznikiem naukowym, jednak gdy porusza kwestie naukowe, odznacza się dokładnością. Powyższe przykłady są tego dowodem. Biblia mówi: „Jesteście w błędzie, nie znając Pisma ani mocy Bożej". Mt 22,29 (BT). „Gdzie jest mędrzec? Gdzie uczony? Gdzie badacz tego, co doczesne? Czyż nie uczynił Bóg głupstwem mądrości świata? Świat przez mądrość nie poznał Boga w mądrości Bożej”. 1 Kor 1,20.21 (BT).

Badanie Biblii

W jaki sposób powstała Biblia? To Pan Bóg mówił Swoim prorokom, co mają przekazywać innym: „Albowiem proroctwo nie przychodziło nigdy z woli ludzkiej, lecz wypowiadali je ludzie Boży, natchnieni Duchem Świętym”. 2 P 1,21 (BW), dlatego „Badajcie Pismo Pana i czytajcie: Żadnej z tych rzeczy nie brak, żadna z nich nie pozostaje bez drugiej, gdyż usta Pana to nakazały i jego Duch je zgromadził”. Iz 34,16 (BW).

Tak Stary, jak i Nowy Testament to swoisty drogowskaz, który wskazuje właściwą drogę. Biblia mówi: „Raduję się z drogi, którą wskazują mi ustawy twoje jak z wielkiego bogactwa”. Ps 119,14 (BW). „Pan jest dobry i prawy, dlatego wskazuje drogę grzesznikom. Prowadzi pokornych drogą prawa I uczy ich drogi swojej. Wszystkie drogi Pana są łaską i wiernością dla tych, którzy strzegą przymierza i nakazów jego”. Ps 25,8-10 (BW).

W jakim celu powstało Pismo Święte? Biblia mówi: „Cokolwiek bowiem przedtem napisano, dla naszego pouczenia napisano, abyśmy przez cierpliwość i przez pociechę z Pism nadzieję mieli”. Rz 15,4 (BW).

Co Pan Jezus powiedział do ludzi współcześnie mu żyjących o Pismach? Biblia mówi: „Badacie Pisma, ponieważ sądzicie, że w nich zawarte jest życie wieczne: to one właśnie dają o Mnie świadectwo… Gdybyście jednak uwierzyli Mojżeszowi, to byście i Mnie uwierzyli. O Mnie bowiem on pisał. Jeżeli jednak jego pismom nie wierzycie, jakżeż moim słowom będziecie wierzyli?”. J 5,39.46.47 (BT).

Czy Pisma mają dowody na to, że Ewangelia była głoszona w czasach patriarchalnych? Biblia mówi: „Zrozumiejcie zatem, że ci, którzy polegają na wierze, ci są synami Abrahama. I stąd Pismo widząc, że w przyszłości Bóg na podstawie wiary będzie dawał poganom usprawiedliwienie, już Abrahamowi oznajmiło tę radosną nowinę: W tobie będą błogosławione wszystkie narody”. Ga 3,7.8 (BT).

Czy Pisma zawierają pewne dowody, że w czasach starotestamentowych głoszona była Ewangelia? Biblia mówi: „I nam bowiem była zwiastowana dobra nowina, jak i tamtym; lecz tamtym słowo usłyszane nie przydało się na nic, gdyż nie zostało powiązane z wiarą tych, którzy je słyszeli”. Hbr 4,2 (BW).

Dlaczego Mojżesz zostawił bogactwa Egiptu? Biblia mówi: „Przez wiarę Mojżesz, gdy dorósł, odmówił nazywania się synem córki faraona, wolał raczej cierpieć z ludem Bożym, niż używać przemijających rozkoszy grzechu. Uważał bowiem za większe bogactwo znoszenie zniewag dla Chrystusa niż wszystkie skarby Egiptu, gdyż patrzył na zapłatę”. Hbr 11,24-26 (BT).

Skąd pochodził duchowy pokarm i napój dla Izraelitów na pustyni? Biblia mówi: „Nie chciałbym, bracia, żebyście nie wiedzieli, że nasi ojcowie wszyscy, co prawda zostawali pod obłokiem, wszyscy przeszli przez morze i wszyscy byli ochrzczeni w [imię] Mojżesza, w obłoku i w morzu; wszyscy też spożywali ten sam pokarm duchowy i pili ten sam duchowy napój. Pili zaś z towarzyszącej im duchowej skały, a ta skała – to był Chrystus”. 1 Kor 10,1-4 (BT).

Co było kamieniem węgielnym wiary zarówno dla apostołów, jak i proroków? Biblia mówi: „A więc nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga – zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus”. Ef 2,19.20 (BT).

Jaką część Pism czytał Etiop, dworski urzędnik? Biblia mówi: „Gdy Filip podbiegł, usłyszał, że tamten czyta proroka Izajasza: Czy rozumiesz, co czytasz? - zapytał... A czytał ten urywek Pisma: Prowadzą Go jak owcę na rzeź i jak baranek, który milczy, gdy go strzygą, tak On nie otwiera ust swoich. W Jego uniżeniu odmówiono Mu słuszności. Któż zdoła opisać ród Jego? Bo Jego życie zabiorą z ziemi”. Dz 8,30.32.33 (BT).

Czy Etiopczyk rozumiał, co czytał? Biblia mówi: „A tamten odpowiedział: Jakżeż mogę [rozumieć], jeśli mi nikt nie wyjaśni? I zaprosił Filipa, aby wsiadł i spoczął przy nim. Proszę cię, o kim to Prorok mówi, o sobie czy o kimś innym? - zapytał Filipa dworzanin”. Dz 8,31.34 (BT).

Co zrobił Filip? Biblia mówi: „A Filip wychodząc z tego [tekstu] Pisma opowiedział mu Dobrą Nowinę o Jezusie”. Dz 8,35 (BT).

Uwaga! Bez względu na jasność, z jaką widzimy Jezusa w Starym Testamencie, Hebrajczycy nie przyznawali mu prawa do bycia Mesjaszem. Nowy Testament był ukryty w Starym, a Stary Testament jest odkryty w Nowym. Poprzez badanie zarówno Starego, jak i Nowego Testamentu, możemy być oświeceni odnośnie poznania planu zbawienia. Jeżeli bowiem ST nie przepowiedziałby, kim miał być Mesjasz i co robić, nie byłoby wzorca, normy, poprzez który moglibyśmy ocenić, czy osoba, która się pojawiła była Nim. Jakże ważne zatem jest, abyśmy umiłowali studiowanie całej Biblii. Jeśli tego nie zrobimy, tak jak Hebrajczycy, możemy zgubić z oczu najważniejsze prawdy zawarte w samym Nowym Testamencie.

Czego poprzez Pisma można się nauczyć? Biblia mówi: „… Pisma święte… mogą cię nauczyć mądrości wiodącej ku zbawieniu przez wiarę w Chrystusie Jezusie”. 2 Tm 3,14.15 (BT).

Co było powiedziane o badających Pisma mieszkańcach Berei? Biblia mówi: „Ci byli szlachetniejsi od Tesaloniczan, przyjęli naukę z całą gorliwością i codziennie badali Pisma, czy istotnie tak jest”. Dz 17,11 (BT).

Czym ma żyć człowiek? Biblia mówi: „Lecz On mu odparł: Napisane jest: Nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych”. Mt 4,4 (BT).

Jak bardzo Bóg wywyższył swoje słowo? „Oddaję pokłon przybytkowi twemu świętemu I wysławiam imię twoje za łaskę i za wierność twoją, Bo nad wszystko wywyższyłeś imię i słowo swoje”. Ps 138,2 (BW).

Podsumowanie. Biblia mówi: „Wielokrotnie i wieloma sposobami przemawiał Bóg dawnymi czasy do ojców przez proroków; ostatnio, u kresu tych dni, przemówił do nas przez Syna, którego ustanowił dziedzicem wszechrzeczy, przez którego także wszechświat stworzył”. Hbr 1,1-2 (BW). Aby zrozumieć, o czym mówili prorocy, a potem Pan Jezus, otrzymaliśmy obietnicę poznania Bożych prawd: A „… gdy przyjdzie On, Duch Prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę, bo nie sam od siebie mówić będzie, lecz cokolwiek usłyszy, mówić będzie, i to, co ma przyjść, wam oznajmi. On mnie uwielbi, gdyż z mego weźmie i wam oznajmi”. J 16,13-14 (BW).

Aktualnie jesteś offline