„Bądź niczym bijące źródło, nie zaś jak staw, w którym zawsze stoi ta sama woda”. Paulo Coelho

Pan Bóg stworzył planetę Ziemię z powierzchnią całkowicie pokrytą wodą. Dokończenie dzieła stwarzania nastąpiło w czasie potopu, kiedy to woda odegrała kluczową rolę w tworzeniu warstw geologicznych. Biblia mówi: „od dawna były niebiosa i była ziemia, która z wody i przez wodę powstała mocą Słowa Bożego”. 2 P 3,5 BW.

Z wody unoszącej się ponad ziemią Pan Bóg utworzył chmury (sklepienie), które oddzieliły widoczną część nieba od kosmosu – drugiego nieba. Biblia mówi: „Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. A potem Bóg rzekł: ‘Niechaj powstanie sklepienie w środku wód i niechaj ono oddzieli jedne wody od drugich!’ Uczyniwszy to sklepienie, Bóg oddzielił wody pod sklepieniem od wód ponad sklepieniem; a gdy tak się stało, Bóg nazwał to sklepienie niebem. I tak upłynął wieczór i poranek – dzień drugi. A potem Bóg rzekł: ‘Niechaj zbiorą się wody spod nieba w jedno miejsce i niech się ukaże powierzchnia sucha!’ A gdy tak się stało, Bóg nazwał tę suchą powierzchnię ziemią, a zbiorowisko wód nazwał morzem”. Rdz 1,1.6-10 BT.

Ziemia osadzona jest więc pomiędzy wodami (stanowi niecałe 30% powierzchni naszej planety). Biblia mówi: „Albowiem On go na morzach osadził i utwierdził ponad rzekami”. Ps 24,2 BT i wody te podtrzymują życie na ziemi. Biblia mówi: „Z Edenu zaś wypływała rzeka, aby nawadniać ów ogród, i stamtąd się rozdzielała, dając początek czterem rzekom”. Rdz 2,10 BT. „Ty zdroje kierujesz do strumieni, co pośród gór się sączą: poją one wszelkie zwierzęta polne, [tam] dzikie osły gaszą swe pragnienie; nad nimi mieszka ptactwo powietrzne, spomiędzy gałęzi głos swój wydaje. Z Twoich komnat nawadniasz góry, aby owocem Twych dzieł nasycić ziemię. Każesz rosnąć trawie dla bydła i roślinom, by człowiekowi służyły, aby z roli dobywał chleb i wino, co rozwesela serce ludzkie, by rozpogadzać twarze oliwą, by serce ludzkie chleb krzepił. Drzewa Pana mają wody do syta, cedry Libanu, które zasadził. Tam ptactwo zakłada gniazda, na cyprysach są domy bocianów. Wysokie góry dla kozic, a skały są kryjówką dla borsuków”. Ps 104,10-18 BT. „(…) ulewa i śnieg spadają z nieba i tam nie powracają, dopóki nie nawodnią ziemi, nie użyźnią jej i nie zapewnią urodzaju, tak iż wydaje nasienie dla siewcy i chleb dla jedzącego”. Iz 55,10 BT.

Woda w Biblii to nie tylko pramateria; ma ona również znaczenia przenośne. Co więc symbolizuje woda?

Błogosławieństwo. Błogosławieństwo to jest dla wierzących warunkowe, zależy bowiem od posłuszeństwa Bogu. Biblia mówi: „Jeżeli będziecie postępować według moich ustaw i będziecie strzec przykazań moich i wprowadzać je w życie, dam wam deszcz w swoim czasie, ziemia będzie przynosić plony, drzewo polne wyda owoc, młocka przeciągnie się u was aż do winobrania, winobranie aż do siewu, będziecie jedli chleb do sytości, będziecie mieszkać bezpiecznie w swoim kraju”. Kpł 26,3-4 BT. „Stanę się jakby rosą dla Izraela, tak że rozkwitnie jak lilia i jak topola rozpuści korzenie”. Oz 14,6 BT. „Jeżeli zaś nie będziecie Mnie słuchać i nie będziecie wykonywać tych wszystkich nakazów (…) Rozbiję waszą dumną potęgę, sprawię, że niebo będzie dla was jak z żelaza, a ziemia jak z brązu. Na próżno będziecie się wysilać – wasza ziemia nie wyda żadnego plonu, a drzewo na ziemi nie da owoców”. Kpł 26,19.20 BT. „Przeto lud mój pójdzie w niewolę, przez brak rozumu: jego dostojnicy pomrą z głodu, a jego pospólstwo wyschnie z pragnienia”. Iz 5,13 BT. „Następnie rzekł do mnie: Synu człowieczy, oto złamię podporę chleba w Jerozolimie, tak że pełni zgryzoty będą jedli chleb ściśle odważony i ze strachem będą pili wodę ściśle odmierzoną, aby cierpiąc niedostatek chleba i wody, jeden po drugim omdlewali i niszczeli w swych grzechach”. Ez 4,16.17 BT.

Pokorę. Wśród Izraelitów jedną z pierwszych czynności przy podejmowaniu gości było umywanie nóg. Biblia mówi: „Przyniosę trochę wody, wy zaś raczcie obmyć sobie nogi, a potem odpocznijcie pod drzewami”. Rdz 18,4 BT. Umywanie było zaliczane do „dobrych czynów” na równi z wychowywaniem dzieci, gościnnością, przychodzeniem z pomocą, pilnym udziałem we wszelkim dobrym dziele – 1 Tm 5,10 BT. W czasie ostatniej wieczerzy Jezus umył nogi uczniom, dając w ten sposób przykład miłości i pokory. Biblia mówi: „A kiedy im umył nogi, przywdział szaty i znów zajął miejsce przy stole, rzekł do nich: Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy Mnie nazywacie "Nauczycielem" i "Panem" i dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wyście powinni sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Sługa nie jest większy od swego pana ani wysłannik od tego, który go posłał. Wiedząc to, będziecie błogosławieni, gdy według tego będziecie postępować”. J 13,12-17 BT.

Oczyszczenie. Woda wiąże się nie tylko z czystością ciała. Jest ona symbolem czystości moralnej wyrażonej w geście umywania rąk, np.: „Umywam moje ręce na znak niewinności i obchodzę Twój ołtarz, Panie”. Ps 26,6 BT. „Piłat, widząc, że nic nie osiąga, a wzburzenie raczej wzrasta, wziął wodę i umył ręce wobec tłumu, mówiąc: Nie jestem winny krwi tego Sprawiedliwego. To wasza rzecz”. Mt 26,24 BT. „Obmyjcie się, czyści bądźcie! Usuńcie zło uczynków waszych sprzed moich oczu! Przestańcie czynić zło!”. Iz 1,16 BT.

Nowe życie. „Dlaczego teraz zwlekasz? Ochrzcij się i obmyj z twoich grzechów, wzywając Jego imienia!". Dz 22,16 BT, ponieważ w tej wodzie jest ratunek dla grzesznika! Biblia mówi: „(…) za dni Noego cierpliwość Boża oczekiwała, a budowana była arka, w której niewielu, to jest osiem dusz, zostało uratowanych przez wodę. Teraz również zgodnie z tym wzorem ratuje was ona we chrzcie nie przez obmycie brudu cielesnego, ale przez zwróconą do Boga prośbę o dobre sumienie, dzięki zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa”. 1 P 3,20.21 BT. „Kto uwierzy i ochrzczony zostanie, będzie zbawiony (…)”. Mk 16,16 BT.

Uwaga! Biblia mówi: „Czyż nie wiecie, że niesprawiedliwi nie posiądą królestwa Bożego? Nie łudźcie się! Ani rozpustnicy, ani bałwochwalcy, ani cudzołożnicy, ani rozwięźli, ani mężczyźni współżyjący z sobą, ani złodzieje, ani chciwi, ani pijacy, ani oszczercy, ani zdziercy nie odziedziczą królestwa Bożego. A takimi byli niektórzy z was. Lecz zostaliście obmyci, uświęceni i usprawiedliwieni w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa i przez Ducha Boga naszego”. 1 Kor 6,9-11 BT. „(…) bo i Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie, aby go uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą, któremu towarzyszy słowo, aby osobiście stawić przed sobą Kościół jako chwalebny, nie mający skazy czy zmarszczki, czy czegoś podobnego, lecz aby był święty i nieskalany”. Ef 5,25-27 BT.

Wyjście z niewoli grzechu dzięki wodzie chrztu. Biblia mówi: „Czyż nie wiadomo wam, że my wszyscy, którzyśmy otrzymali chrzest zanurzający w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć? Zatem przez chrzest zanurzający nas w śmierć zostaliśmy razem z Nim pogrzebani po to, abyśmy i my wkroczyli w nowe życie – jak Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca. Jeżeli bowiem przez śmierć, podobną do Jego śmierci, zostaliśmy z Nim złączeni w jedno, to tak samo będziemy z Nim złączeni w jedno przez podobne zmartwychwstanie. To wiedzcie, że dla zniszczenia grzesznego ciała dawny nasz człowiek został razem z Nim ukrzyżowany po to, byśmy już więcej nie byli w niewoli grzechu. Kto bowiem umarł, stał się wolny od grzechu. Otóż, jeżeli umarliśmy razem z Chrystusem, wierzymy, że z Nim również żyć będziemy, wiedząc, że Chrystus powstawszy z martwych już więcej nie umiera, śmierć nad Nim nie ma już władzy. Bo to, że umarł, umarł dla grzechu tylko raz, a że żyje, żyje dla Boga. Tak i wy rozumiejcie, że umarliście dla grzechu, żyjecie zaś dla Boga w Chrystusie Jezusie”. Rz 6,3-11 BT. „Gdy zaś ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela, naszego Boga, do ludzi, nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym, którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego, abyśmy, usprawiedliwieni Jego łaską, stali się w nadziei dziedzicami życia wiecznego”. Tt 3,4-7 BT.

Uzdrowienie. W Biblii są przykłady chorych uzdrowionych z udziałem wody [dzięki wodzie]. Oczywiście, uzdrawiał Pan Bóg, lecz chorzy musieli uwierzyć, że zostaną uleczeni i zastosować się do podanych zaleceń. Elizeusz wysłał Naamana do rzeki Jordan, by w niej oczyścił się z trądu. „Odszedł więc Naaman i zanurzył się siedem razy w Jordanie, według słowa męża Bożego, a ciało jego na powrót stało się jak ciało małego dziecka i został oczyszczony”. 2 Krl 5,14 BT. Natomiast nad sadzawką Owczą „(…) leżało mnóstwo chorych: niewidomych, chromych, sparaliżowanych, którzy czekali na poruszenie się wody. Anioł bowiem zstępował w stosownym czasie i poruszał wodę. A kto pierwszy wchodził po poruszeniu się wody, doznawał uzdrowienia niezależnie od tego, na jaką cierpiał chorobę”. J 5,3.4 BT. Pan Jezus uzdrowił niewidomego od urodzenia, uczyniwszy „(…) błoto ze śliny i nałożył je na oczy niewidomego, i rzekł do niego: Idź, obmyj się w sadzawce Siloam - co się tłumaczy: Posłany. On więc odszedł, obmył się i wrócił widząc”. J 9,6.7 BT. Uzdrowienia te mogą być zapowiedzią życia bez chorób, śmierci i nieszczęść. Takie właśnie życie Biblia zapowiada w przyszłości: „I ujrzałem niebo nowe i ziemię nową, bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły (…) Oto przybytek Boga z ludźmi: i zamieszka wraz z nimi, i będą oni Jego ludem, a On będzie "BOGIEM Z NIMI". I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie. Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już [odtąd] nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły”. Ap 21,1.3.4 BT.

Życie. Biblia mówi, że kiedy przyjdzie Dzień Pański, „(…) wypłyną z Jerozolimy strumienie wód, połowa z nich [popłynie] do morza wschodniego, a połowa do morza zachodniego”. Za 14,8 BT. „Następnie zaprowadził mnie z powrotem przed wejście do świątyni, a oto wypływała woda spod progu świątyni w kierunku wschodnim, ponieważ przednia strona świątyni była skierowana ku wschodowi; a woda płynęła spod prawej strony świątyni na południe od ołtarza. A On rzekł do mnie: Woda ta płynie na obszar wschodni, wzdłuż stepów, i rozlewa się w wodach słonych, i wtedy wody jego stają się zdrowe. Wszystkie też istoty żyjące, od których tam się roi, dokądkolwiek potok wpłynie, pozostają przy życiu: A nad brzegami potoku mają rosnąć po obu stronach różnego rodzaju drzewa owocowe, których liście nie więdną, których owoce się nie wyczerpują; każdego miesiąca będą rodzić nowe, ponieważ woda dla nich przychodzi z przybytku. Ich owoce będą służyć za pokarm, a ich liście za lekarstwo”. Ez 47,1.8.9.12 BT. „Ziemia będzie pełna poznania chwały Pana, jak morze wodami jest wypełnione”. Ha 2,14 BW. W powyższych cytatach mowa jest o wodzie życia. Kto daje tę wodę? Jezus powiedział: „Każdy, kto pije tę wodę (ze studni), znów będzie pragnął. Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskającej ku życiu wiecznemu”. J 4,13.14 BT.

Mowa. Biblia mówi: „Dopuszczamy się (…) wszyscy wielu uchybień; jeśli kto w mowie nie uchybia, ten jest mężem doskonałym, który i całe ciało może utrzymać na wodzy”. Jk 3,2 BW. Problem w tym, że „(…) nikt z ludzi nie może ujarzmić języka, tego krnąbrnego zła, pełnego śmiercionośnego jadu. Nim wysławiamy Pana i Ojca i nim przeklinamy ludzi, stworzonych na podobieństwo Boże; Z tych samych ust wychodzi błogosławieństwo i przekleństwo. Tak, bracia moi, być nie powinno. Czy źródło wydaje z tego samego otworu wodę słodką i gorzką? (…) Tak też słony zdrój nie może wydać słodkiej wody”. Jk 3,8-12 BW. „Wiedzcie, bracia moi umiłowani: każdy człowiek winien być chętny do słuchania, nieskory do mówienia, nieskory do gniewu”. Jk 1,19 BT. „Usuń ode mnie wrzask twoich pieśni! I nie chcę słyszeć brzęku twoich harf. Niech raczej prawo tryska jak woda, a sprawiedliwość jak potok nie wysychający!”. Am 5,23.24 BW.

Podsumowanie. Bądź niczym bijące źródło, źródło „wody wytryskającej ku życiu wiecznemu”. J 4,14 BT. Biblia mówi: „On nam zapoczątkował drogę nową i żywą, przez zasłonę, to jest przez ciało swoje. Mając zaś kapłana wielkiego, który jest nad domem Bożym, przystąpmy z sercem prawym, z wiarą pełną, oczyszczeni na duszy od wszelkiego zła świadomego i obmyci na ciele wodą czystą. Trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo godny jest zaufania Ten, który dał obietnicę”. Hbr 10,20-23 BT.

„Jak wygląda tęcza, która pojawia się na obłoku (…)"? Ez 1,28 BW. To zjawiskowy półkolisty wielobarwny łuk. Jednak w tym opracowaniu nie tyle chodzi o zjawisko załamywania i rozszczepiania białego światła we wnętrzu kropli deszczu, ile o szczególny biblijny znak: „Rzekł Bóg do Noego: To jest znak przymierza, które zawarłem między Mną a wszystkimi istotami, jakie są na ziemi”. Rdz 9,17 BT.

Z biblijnego opisu wynika, że tęcza była dla Noego i jego rodziny zjawiskiem zupełnie nowym i zapewne dlatego została mu dana jako szczególny znak. Nawiązanie do przysięgi danej Noemu znajdziemy w przymierzu pokoju. Biblia mówi: „W przystępie gniewu ukryłem przed tobą na krótko swe oblicze, ale w miłości wieczystej nad tobą się ulitowałem, mówi Pan, twój Odkupiciel. Dzieje się ze Mną tak, jak za dni Noego, kiedy przysiągłem, że wody Noego nie spadną już nigdy na ziemię; tak teraz przysięgam, że się nie rozjątrzę na ciebie ani cię gromić nie będę. Bo góry mogą ustąpić i pagórki się zachwiać, ale miłość moja nie odstąpi od ciebie i nie zachwieje się moje przymierze pokoju, mówi Pan, który ma litość nad tobą”. Iz 54,8-10 BT.

Szczególnym jest fakt, że tęcza miała przypominać nie Noemu, ale Panu Bogu o treści przymierza. Biblia mówi: „Gdy zatem będzie ten łuk na obłokach, patrząc na niego, wspomnę na przymierze wieczne między mną a wszelką istotą żyjącą w każdym ciele, które jest na ziemi”. Rdz 9,16 BT.

Przymierze, choć zawarte z Noem i z uwagi na jego wiarę, dotyczyło wszystkich żyjących istot aż do końca istnienia ziemi. Co więcej, jest to przymierze bezwarunkowe, nie posiadające w swojej treści żadnego „jeśli”. Biblia mówi: „Zawieram z wami przymierze, tak iż nigdy już nie zostanie zgładzona wodami potopu żadna istota żywa i już nigdy nie będzie potopu niszczącego ziemię”. Rdz 9,11 BT.

Pojawiająca się na niebie tęcza wyraża ogromne miłosierdzie nie tylko dla człowieka, ale i dla wszelkich istot ziemskich. Biblia mówi: „Ja, Ja zawieram przymierze z wami i z waszym potomstwem, które po was będzie; z wszelką istotą żywą, która jest z wami: z ptactwem, ze zwierzętami domowymi i polnymi, jakie są przy was, ze wszystkimi, które wyszły z arki, z wszelkim zwierzęciem na ziemi”. Rdz 9,9.10 BT.

Troska o zwierzęta wyrażona jest też w pytaniach: „A czyż Ja nie powinienem mieć litości nad Niniwą, wielkim miastem, gdzie znajduje się więcej niż sto dwadzieścia tysięcy ludzi, którzy nie odróżniają swej prawej ręki od lewej, a nadto mnóstwo zwierząt?”. Jon 4,11 BT i „Czyż nie sprzedają pięciu wróbli za dwa asy? A przecież żaden z nich nie jest zapomniany w oczach Bożych”. Łk 12,6 BT.

Patrząc na tęczę, mamy pewność, że wody nie zniszczą już ziemi i że „Pokolenie przychodzi i pokolenie odchodzi, a ziemia trwa po wszystkie czasy”. Koh 1,4 BT. Twierdzenie „wszystkie czasy” obejmuje jednak okres zamknięty, gdyż o przyszłości Pan Bóg mówi: „Oto Ja stworzę nowe niebo i nową ziemię i nie będzie się wspominało rzeczy dawnych, i nie przyjdą one na myśl nikomu”. Iz 65,17 BW, co potwierdzone jest w wizji Jana: „I widziałem nowe niebo i nową ziemię; albowiem pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, i morza już nie ma”. Ap 21,1 BW.

Tęcza to też symbol Bożej sprawiedliwości. To widzialny znak przypominający powód potopu – ogromną niegodziwość ludzi. Biblia mówi: „Jeżeli bowiem Bóg aniołom, którzy zgrzeszyli, nie odpuścił (…) jeżeli staremu światu nie odpuścił, ale jako ósmego Noego, który ogłaszał sprawiedliwość, ustrzegł, gdy zesłał potop na świat bezbożnych; także miasta Sodomę i Gomorę obróciwszy w popiół skazał na zagładę, dając przykład [kary] tym, którzy będą żyli bezbożnie, ale wyrwał sprawiedliwego Lota (…) - to wie Pan, jak pobożnych wyrwać z doświadczenia, niesprawiedliwych zaś jak zachować na ukaranie w dzień sądu (…)”. 2 P 2,4-7,9 BT.

Tęcza otacza w niebie tron Boży: „A Zasiadający był podobny z wyglądu do jaspisu i do krwawnika, a tęcza dokoła tronu – podobna z wyglądu do szmaragdu”. Ap 4,3 BT, widnieje także nad głową Chrystusa: „I ujrzałem innego potężnego anioła, zstępującego z nieba, obleczonego w obłok, tęcza była nad jego głową”. Ap 10,1 BT. Ten symbol Bożego miłosierdzia daje grzesznikowi pewność, że Pan Jezus, jako pośrednik, wstawia się do Boga za każdym człowiekiem i wskazuje tęczę na obłoku jako dowód wielkiego Bożego miłosierdzia i współczucia dla błądzącego człowieka.

Podsumowanie. Symbol tęczy ma w Biblii z jednej strony wydźwięk pozytywny – daje bowiem wierzącym gwarancję bezpieczeństwa. Natomiast dla osób niewierzących ten wydźwięk jest negatywny, jeśli pamiętać o przyczynach zesłania potopu, o których Biblia mówi: „Kiedy zaś Pan widział, że wielka jest niegodziwość ludzi na ziemi i że usposobienie ich jest wciąż złe, żałował, że stworzył ludzi na ziemi, i zasmucił się. Wreszcie Pan rzekł: Zgładzę ludzi, których stworzyłem, z powierzchni ziemi: ludzi, bydło, zwierzęta pełzające i ptaki powietrzne, bo żal mi, że ich stworzyłem”. Rdz 6,5-7 BT.

Co zatem zrobić, aby patrząc na tęczę nie czuć strachu? Biblia mówi: „Nie zwleka Pan z wypełnieniem obietnicy… ale On jest cierpliwy w stosunku do was. Nie chce bowiem niektórych zgubić, ale wszystkich doprowadzić do nawrócenia. Dlatego, umiłowani (…) starajcie się, aby [On] was zastał bez plamy i skazy (…)”. 2 P 3,9.14 BT.

W czasach starotestamentowych obowiązkiem kobiet było przynoszenie wody ze studni czy źródła. Biblia mówi: „… przy studni poza miastem w porze wieczornej, kobiety wychodziły czerpać wodę”. Rdz 24,11 BT. Wodę noszono w dzbanach na ramieniu, biodrze, bądź głowie. Biblia mówi: „… nadeszła Rebeka...; wyszła z dzbanem na ramieniu”. Rdz 24,15 BT. Wodę ze studni czerpano skórzanym wiadrem umocowanym na sznurku, stąd nazwa czerpak. Biblia mówi: „Powiedziała do Niego kobieta: Panie, nie masz czerpaka, a studnia jest głęboka”. J 4,11 BT. Przy okazji czerpania wody, kobiety izraelskie utrzymywały ze sobą kontakty towarzyskie.

Dzbany, takie prozaiczne naczynia, a jednak w Biblii spełniły one nie tylko rolę nosidła wody. Jakie zatem informacje o dzbanach znajdziemy na kartach Pisma Świętego?

Dzban „odegrał” istotną rolę w poszukiwaniu żony dla Izaaka. To nim Rebeka nanosiła wody dla sługi Abrahama i jego wielbłądów, upewniając tym samym sługę we właściwym zrozumieniu zamierzenia Boga. Biblia mówi: „Sługa ów zabrał z sobą dziesięć wielbłądów oraz kosztowności swego pana i wyruszył do Aram-Naharaim, do miasta, w którym mieszkał Nachor. Tam rozsiodłał wielbłądy przy studni poza miastem w porze wieczornej, wtedy właśnie, kiedy kobiety wychodziły czerpać wodę. I modlił się: Panie, Boże Pana mego Abrahama, spraw, abym spotkał ją dzisiaj; bądź łaskaw dla mego pana Abrahama! Gdy teraz stoję przy źródle i gdy córki mieszkańców tego miasta wychodzą, aby czerpać wodę, niechaj dziewczyna, której powiem: Nachyl mi dzban twój, abym się mógł napić, a ona mi odpowie: Pij, a i wielbłądy twoje napoję, będzie tą, którą przeznaczyłeś dla sługi swego Izaaka; wtedy poznam, że jesteś łaskaw dla mego pana. I tak też się stało. Kiedy sługa opowiedział Izaakowi o wszystkim, czego dokonał, Izaak wprowadził Rebekę do namiotu Sary, swej matki. Wziąwszy Rebekę za żonę, Izaak miłował ją, bo była mu pociechą po matce”. Rdz 24,10-14.66-67 BT.

W skład naczyń stanowiących wyposażenie przybytku Pana wchodziły również i dzbany. Biblia mówi: „Uczynisz także misy i czasze, dzbanki i patery do składania ofiar płynnych. Uczynisz je ze szczerego złota”. Wj 25,29 BT. „Również nad stołem pokładnym rozciągną tkaninę z fioletowej purpury, na której położą misy, czasze, patery i dzbany dla ofiar płynnych”. Lb 4,7 BT.

Dzięki fortelowi z dzbanami, Bóg w ręce Gedeona „wydał Madianitów i cały obóz”. Sdz 7,14 BT. Biblia mówi: „Pan rzekł do Gedeona: Zbyt liczny jest lud przy tobie, abym w jego ręce wydał Madianitów, gdyż Izrael mógłby przywłaszczyć sobie chwałę z pominięciem Mnie i mówić: Moja ręka wybawiła mnie. Rzekł wówczas Pan do Gedeona: Przy pomocy tych trzystu mężów, którzy chłeptali wodę językiem, wybawię was i w ręce twoje wydam Madianitów. Wszyscy inni mężowie niech wracają do siebie. Wówczas Gedeon rozdzielił owych trzystu mężów na trzy hufce, dał każdemu z nich do ręki rogi i puste dzbany, a w nich pochodnie. Patrzcie na mnie - rzekł im - i czyńcie to samo, co ja. Oto ja dojdę do krańca obozu, a co ja będę czynić, i wy czyńcie. Gdy zatrąbię w róg ja i wszyscy, którzy są ze mną, wówczas i wy zatrąbicie w rogi dokoła obozu i będziecie wołać: Za Pana i za Gedeona! Gedeon i stu mężów, którzy mu towarzyszyli, doszli do krańca obozu w chwili, gdy tuż po zmianie następowało czuwanie środkowej straży nocnej. Zatrąbili w rogi i potłukli dzbany, które trzymali w swych rękach. Natychmiast zatrąbiły w rogi także owe trzy hufce i potłukły dzbany. Wziąwszy zaś w lewą rękę pochodnie, a w prawą rogi, aby na nich trąbić, wołali: Za Pana i za Gedeona! I przystanęli, każdy na swoim miejscu, dokoła obozu. Powstali wtedy wszyscy w obozie, poczęli krzyczeć i uciekać. Pan sprawił, że w całym obozie jeden przeciw drugiemu skierował miecz. Obóz uciekł do Bet-Haszszitta ku Sartan aż do granicy Abel-Mechola obok Tabbat”. Sdz 7,2.7. 16-22 BT.

Biblia mówi też o dzbanie, w którym nie wyczerpywał się, za sprawą Pana Boga, zapas mąki. A było to w czasie 2-letniej suszy, gdy prorok Eliasz zamieszkał w Sarepcie u pewnej wdowy. „Kiedy wchodził do bramy tego miasta, pewna wdowa zbierała tam sobie drwa. Więc zawołał ją i powiedział: Daj mi, proszę, trochę wody w naczyniu, abym się napił. Ona zaś zaraz poszła, aby jej nabrać, ale zawołał na nią i rzekł: Weź, proszę, dla mnie i kromkę chleba! Na to odrzekła: Na życie Pana, Boga twego! Już nie mam pieczywa - tylko garść mąki w dzbanie i trochę oliwy w baryłce. Właśnie zbieram kilka kawałków drewna i kiedy przyjdę, przyrządzę sobie i memu synowi [strawę]. Zjemy to, a potem pomrzemy. Eliasz zaś jej powiedział: Nie bój się! Idź, zrób, jak rzekłaś; tylko najpierw zrób z tego mały podpłomyk dla mnie i przynieś mi! A sobie i twemu synowi zrobisz potem. Bo Pan, Bóg Izraela, rzekł tak: Dzban mąki nie wyczerpie się i baryłka oliwy nie opróżni się aż do dnia, w którym Pan spuści deszcz na ziemię. Poszła więc i zrobiła, jak Eliasz powiedział, a potem zjadł on i ona oraz jej syn, i tak było co dzień. Dzban mąki nie wyczerpał się i baryłka oliwy nie opróżniła się według obietnicy, którą Pan wypowiedział przez Eliasza”. 1 Krl 17,10-16 BT.

Tradycja obmywania rąk oraz dzbanów i innych naczyń stała się pretekstem do wyjaśnienia przez Pana Jezusa, czym jest prawdziwa nieczystość, czym tak naprawdę kala się człowiek. Biblia mówi: „Zebrali się u Niego faryzeusze i kilku uczonych w Piśmie, którzy przybyli z Jerozolimy. I zauważyli, że niektórzy z Jego uczniów brali posiłek nieczystymi, to znaczy nie obmytymi rękami. Faryzeusze bowiem i w ogóle Żydzi, trzymając się tradycji starszych, nie jedzą, jeśli sobie rąk nie obmyją, rozluźniając pięść. I [gdy wrócą] z rynku, nie jedzą, dopóki się nie obmyją. Jest jeszcze wiele innych [zwyczajów], które przejęli i których przestrzegają, jak obmywanie kubków, dzbanków, naczyń miedzianych. Zapytali Go więc faryzeusze i uczeni w Piśmie: Dlaczego Twoi uczniowie nie postępują według tradycji starszych, lecz jedzą nieczystymi rękami? Odpowiedział im: Słusznie prorok Izajasz powiedział o was, obłudnikach, jak jest napisane: Ten lud czci Mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest ode Mnie. Ale czci Mnie na próżno, ucząc zasad podanych przez ludzi. Uchyliliście przykazanie Boże, a trzymacie się ludzkiej tradycji… I mówił do nich: Umiecie dobrze uchylać przykazanie Boże, aby swoją tradycję zachować. I mówił dalej: Co wychodzi z człowieka, to czyni go nieczystym. Z wnętrza bowiem, z serca ludzkiego pochodzą złe myśli, nierząd, kradzieże, zabójstwa, cudzołóstwa, chciwość, przewrotność, podstęp, wyuzdanie, zazdrość, obelgi, pycha, głupota. Całe to zło z wnętrza pochodzi i czyni człowieka nieczystym”. Mk 7,1-9.20-23 BT.

Dzban miał swój „udział” w znalezieniu miejsca na ostatnią, spożywaną wspólnie przez Pana Jezusa i Jego uczniów, wieczerzę paschalną. Biblia mówi: „I posłał dwóch spośród swoich uczniów z tym poleceniem: Idźcie do miasta, a spotka was człowiek, niosący dzban wody. Idźcie za nim i tam, gdzie wejdzie, powiecie gospodarzowi: Nauczyciel pyta: gdzie jest dla Mnie izba, w której mógłbym spożyć Paschę z moimi uczniami? Uczniowie wybrali się i przyszli do miasta, gdzie znaleźli, tak jak im powiedział, i przygotowali Paschę”. Mk 14,13.14.16 BT.

Co ciekawe, dzban w Biblii ma też znaczenie symboliczne. I na przykład w Księdze Izajasza, w 30 rozdziale, mowa jest o niewierności ludu Bożego, a kara dla odstępców porównana jest do stłuczonego dzbana. Biblia mówi: „Dlatego tak mówi Święty Izraela: Ponieważ odrzuciliście tę przestrogę, a położyliście ufność w krzywdzie i zdradzie i na nich się oparli, dlatego występek ten stanie się dla was jakby szczeliną zwiastujących upadek, sprawiającą wygięcie na wysokim murze, którego zawalenie się następuje nagle w jednej chwili. Zawalenie to jest jak stłuczenie dzbana garncarza, rozbitego tak bezwzględnie, że w jego szczątkach nie da się znaleźć skorupy do zgarnięcia węgli z ogniska, do zaczerpnięcia wody ze zbiornika”. Iz 30,12-14 BT.

Przypowieść o dzbanie powiedział Jeremiasz do mieszkańców Judei, choć ich zdemoralizowanie (podobnie, jak u osób odurzonych alkoholem) spowodowało, że byli głusi na mowy, proroctwa, zapowiedzi klęsk i wołania o upamiętanie. Biblia mówi: „Powiesz im: To mówi Pan, Bóg Izraela: Każdy dzban można napełnić winem. A jeśli ci odpowiedzą: Czyż nie wiemy, że każdy dzban można napełnić winem? powiesz im: To mówi Pan: Oto napełnię pijaństwem wszystkich mieszkańców tego kraju, królów zasiadających na tronie Dawida, kapłanów, proroków oraz wszystkich mieszkańców Jerozolimy i porozbijam ich jednych o drugich, ojców wraz z synami - wyrocznia Pana - bezwzględnie, bez litości i bez miłosierdzia wyniszczę ich”. Jr 13,12-14 BT.

W wizji siódmej, z Księgi Zachariasza, zapowiadającej oczyszczenie moralne Izraelitów z różnych grzechów, mowa jest o dzbanie. Biblia mówi: „Potem ukazał się anioł, który mówił do mnie, i rzekł: Podnieś oczy i popatrz na zbliżający się przedmiot. Zapytałem: Co to jest? Odpowiedział: Zbliża się dzban. I dodał: To zresztą można zobaczyć w każdym zakątku świata. Potem podniosła się ołowiana pokrywa i zobaczyłem we wnętrzu dzbana siedzącą kobietę. I rzekł: To jest bezbożność, i zepchnął ją z powrotem do wnętrza dzbana, a otwór zakrył ołowianą płytą. Potem podniósłszy oczy patrzyłem. I oto zobaczyłem dwie kobiety. Zbliżały się na skrzydłach, rozpostartych na wietrze niby skrzydła bociana, i poniosły dzban wysoko między niebem a ziemią. Zwróciłem się do anioła, który do mnie mówił, z zapytaniem: Dokąd one poniosą ten dzban? Odpowiedział: Do kraju Szinear, by tam zbudować dla niego dom. Tam złożą dzban na ustalonej dla niego podstawie”. Za 5,5-11 BT.

Bardzo ciekawy symbol dzbana zawarty jest w historii spotkania Samarytanki z Jezusem. Całe zdarzenie można właściwie przeczytać z pominięciem wagi tego naczynia, a jednak… Ogólnie znanym jest fakt, że w czasach Jezusa, stosunki Samarytan i Żydów nie układały się najlepiej. Mimo tego Pan Jezus postanowił jedną ze swych pielgrzymek do Jerozolimy odbyć przez Samarię. Biblia mówi: „Przybył więc do miasteczka samarytańskiego, zwanego Sychar... Było tam źródło Jakuba. Jezus zmęczony drogą siedział sobie przy studni. Było to około szóstej godziny. Nadeszła [tam] kobieta z Samarii, aby zaczerpnąć wody. Jezus rzekł do niej: Daj Mi pić!”. J 4,5-7 BT. I tak rozpoczęła się ich rozmowa o zapowiedzi zniszczenia świątyni i ustaniu systemu ofiarniczego: „Odpowiedział jej Jezus: Wierz Mi, kobieto, że nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca”. J 4,21 BT, o wodzie żywej – Duchu Świętym: „Jezus, stojąc, zawołał donośnym głosem: Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we Mnie - niech przyjdzie do Mnie i pije! Jak rzekło Pismo: Strumienie wody żywej popłyną z jego wnętrza. A powiedział to o Duchu, którego mieli otrzymać wierzący w Niego. J 7,37-39 BT, Jezus przyznaje też, że jest Mesjaszem: „Wiem, że przyjdzie Mesjasz, zwany Chrystusem. A kiedy On przyjdzie, objawi nam wszystko. Powiedział do niej Jezus: Jestem nim Ja, który z tobą mówię”. J 4,25.26 BT. Rozmawiali też o życiu Samarytanki.

Właściwie trudno jest powiedzieć, który moment dialogu był dla czerpiącej wodę kobiety przełomowy, w której chwili przekonała się, że Jezus jest Mesjaszem. W każdym razie Samarytanka zareagowała następująco: „Kobieta zostawiła swój dzban i odeszła do miasta. I mówiła tam ludziom: Pójdźcie, zobaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, co uczyniłam. Czyż On nie jest Mesjaszem?”. J 4,28-29 BT.

Dzban jest tu symbolem grzechu i upadku, jest też ciężarem winy. Jednak spotkanie ze Zbawicielem daje możliwość zmian. Tak, jak Samarytanka poszła do miasta „I mówiła tam ludziom: Pójdźcie, zobaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, co uczyniłam: Czyż On nie jest Mesjaszem?” J 4,28.29 BT, tak każdy człowiek, niezależnie od ciężaru dzbana, może go pozostawić u stóp Jezusa i zacząć nowe życie, życie pełne wiary i miłości, życie z Chrystusem i dla Niego. Samarytanka jest tego najlepszym przykładem. Biblia mówi: „Wielu Samarytan z owego miasta zaczęło w Niego wierzyć dzięki słowu kobiety świadczącej: Powiedział mi wszystko, co uczyniłam. Kiedy więc Samarytanie przybyli do Niego, prosili Go, aby u nich pozostał. Pozostał tam zatem dwa dni. I o wiele więcej ich uwierzyło na Jego słowo, a do tej kobiety mówili: Wierzymy już nie dzięki twemu opowiadaniu, na własne bowiem uszy usłyszeliśmy i jesteśmy przekonani, że On prawdziwie jest Zbawicielem świata”. J 4,39-42 BT.

Sól to bardzo dobrze znana „biała, sypka substancja o ostrym smaku, używana do przyprawiania lub konserwowania potraw.” Posiada również właściwości oczyszczające. Otrzymuje się ją ze skały krystalicznej. Sól to również „związek chemiczny powstający w reakcji kwasu z zasadą.” (SP PWN). W powiązaniu z solą istnieje w Biblii określenie „sól ziemi”, co definiuje się jako „grupa najwartościowszych osób w jakiejś społeczności.”

W Starym Testamencie sól służyła nie tylko do przyprawiania czy konserwowania (stając się symbolem trwałości) pokarmów ludzkich czy zwierzęcych: „Czy miła potrawa bez soli, a ślaz czy w smaku przyjemny? Dotknąć się tego nie ważę, są niby chleb nieczysty.” Hi 6,6.7 BT, „A woły i osły uprawiające rolę karmić się będą soloną mieszanką.” Iz 30,24 BW, lecz przede wszystkim była ona (wg Prawa Mojżeszowego) niezbędnym dodatkiem do każdej ofiary, stanowiąc bodaj najważniejszy symbol – symbol wiecznego Bożego przymierza dla zbawienia ludzkości. Biblia mówi: „Każdy dar należący do ofiary pokarmowej ma być posolony. Niech nie brakuje soli przymierza Boga twego przy żadnej ofierze pokarmowej. Każdy dar posypiesz solą." Kpł 2,13 BT. Sól staje się tu symbolem więzi i posłuszeństwa między Bogiem a człowiekiem: „Wszystko, co odłożone jest z darów świętych, jakie Izraelici przynoszą Panu, daję na zawsze tobie (mowa o Aaronie), synom twoim i córkom. To jest należność wiekuista, przymierze soli wobec Pana dla ciebie i potomstwa twego wraz z tobą.” Lb 18,13 BT. „Czyż nie wiecie, że Pan, Bóg Izraela, dał panowanie nad Izraelem, i to na wieki, Dawidowi, jemu i jego potomkom nierozerwalnym przymierzem?” Dosłownie: „przymierzem soli”. 2 Krn 13,5 BT.

W Biblii czytamy, że kapłani lewiccy posypywali solą ofiary w obrzędzie przebłagania: „A gdy ukończysz oczyszczenie, masz ofiarować młodego cielca bez skazy oraz barana bez skazy spośród mniejszego bydła. Te masz ofiarować przed Panem, a kapłani mają sypać sól i ofiarować je Panu, jako ofiarę całopalną.” Ez 43,23.24 BT.

W przepisach dotyczących przybytku Mojżesz otrzymał od Pana Boga następujące zalecenie związane z solą: „I znów powiedział Pan do Mojżesza: Weź sobie wonności: żywicę pachnącą, muszelki i galbanum pachnące, i czyste kadzidło, niech będą w równej ilości. Mieszając je uczynisz z tego kadzidło wonne – zrobione tak, jak się robi wonności - posolone, czyste, święte. Zetrzesz na proszek jego części i położysz przed Świadectwem w Namiocie Spotkania, gdzie Ja będę spotykał się z tobą, i będzie to dla was rzecz bardzo święta. Kadzidła w ten sposób przygotowanego nie będziecie robić dla siebie, gdyż poświęcone jest ono dla Pana. Ktokolwiek by zrobił podobne, aby się rozkoszować jego wonią, będzie wykluczony ze swego ludu.” Wj 30,34-38 BT.

Sól posłużyła Elizeuszowi do oczyszczenia źródła w Jerychu. Biblia mówi: „Mieszkańcy miasta mówili do Elizeusza: Patrz! Położenie miasta jest miłe, jak ty, panie mój, widzisz, lecz woda jest niezdrowa, a ziemia nie daje płodów. On zaś rzekł: Przynieście mi nową misę i włóżcie w nią soli! I przynieśli mu. Wtedy podszedł do źródła wody, wrzucił w nie sól i powiedział: Tak mówi Pan: Uzdrawiam te wody, już odtąd nie wyjdą stąd ani śmierć, ani niepłodność. Wody więc zostały uzdrowione aż po dzień dzisiejszy – według słowa, które wypowiedział Elizeusz.” 2 Krl 2,19-22 BT.

O zdrowotnym zastosowaniu soli wspomina Ezechiel. Biblia mówi: „A z twoim narodzeniem było tak: Gdy się narodziłaś, nie przecięto twojej pępowiny i nie obmyto cię wodą, aby cię oczyścić, nie wytarto cię solą i nie owinięto w pieluszki.” Ez 16,4 BW.

Ale uwaga! Sól może mieć też przeciwne znaczenie – może występować w znaczeniu braku życia! Biblia mówi: „Niech nie będzie między wami żadnego mężczyzny ani kobiety, ani rodu, ani pokolenia, którego by serce się odwróciło od Pana, Boga waszego, idąc służyć bogom tych narodów. Nie zechce mu Pan przebaczyć, bo już rozpaliły się gniew i zazdrość Pana przeciwko temu człowiekowi; spadną na niego wszystkie przekleństwa zapisane w tej księdze, a Pan wymaże jego imię spod nieba. Siarka, sól, spalenizna po całej jego ziemi! Nie obsieją jej, nie zakiełkuje, nie urośnie na niej żadna roślina, jak w zagładzie Sodomy, Gomory, Admy i Seboim, które Pan zniszczył w swym gniewie i zapalczywości.” Pwt 29,17.19.22 BT. „Rzeki zamienia On w pustynię, oazy na ziemię spragnioną, ziemię żyzną na słony ugór skutkiem niegodziwości jej mieszkańców.” Ps 107,33.34 BT. Podobnie z solą, jako symbolem skazania za bezbożność, postąpił Abimelek. Biblia mówi: „Przez cały ten dzień nacierał Abimelek na miasto, a zdobywszy je wymordował ludność, która w nim była, miasto zaś zburzył i porozrzucał na nim sól.” Sdz 9,45 BT.

W ST sól pojawia się jeszcze w postaci słupa. Słup ten jest symbolem kary za brak posłuszeństwa i tęsknotą za dotychczasowym życiem. Biblia mówi: „Kiedy zaś on zwlekał, mężowie ci chwycili go, jego żonę i dwie córki za ręce – Pan bowiem litował się nad nim – i wyciągnęli ich, i wyprowadzili poza miasto. A gdy ich już wyprowadzili z miasta, rzekł jeden z nich: Uchodź, abyś ocalił swe życie. Nie oglądaj się za siebie i nie zatrzymuj się nigdzie w tej okolicy, ale szukaj schronienia w górach, bo inaczej zginiesz! Słońce wzeszło już nad ziemią, gdy Lot przybył do Soaru. A wtedy Pan spuścił na Sodomę i Gomorę deszcz siarki i ognia od Pana z nieba. I tak zniszczył te miasta oraz całą okolicę wraz ze wszystkimi mieszkańcami miast, a także roślinność. Żona Lota, która szła za nim, obejrzała się i stała się słupem soli.” Rdz 19,16.17.23-26 BT.

W czasach starotestamentowych sól była cennym towarem. Może właśnie ze względu na jej wartość, a przede wszystkim omówione powyżej właściwości i symbolikę, Pan Jezus wykorzystał ją w swoim nauczaniu.

W Kazaniu na Górze odniesienie do soli ziemi jest zachętą dla „grupy najwartościowszych osób w społeczności”, czyli aktualnie dla Kościoła chrześcijańskiego, do dawania świadectwa o Jezusie. Biblia mówi: „Wy jesteście solą dla ziemi.” Mt 5,13 BT. Jest to nawiązanie do smakowych i konserwujących właściwości soli, a w praktyce oznacza to nakaz: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony.” Mk 16,15.16 BT. „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody ... Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem.” Mt 28,19.20 BT.

Być wartościową solą ziemi może oznaczać „przyprawianie” życia miłością, dobrocią, Bożą nauką i „konserwowanie” go wytrwałym postępowaniem w zgodzie z biblijnymi zasadami. Jeśli powierzona misja nie będzie przez uczniów właściwie wypełniana, mogą być oni przyrównani do zwietrzałej soli. Biblia mówi: „Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić? Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi.” Mt 5,13 BT.

Tekst: „Wy jesteście solą dla ziemi.” Mt 5,13 BT, można zinterpretować jeszcze inaczej: w czasach starotestamentowych stosowano naturalny nawóz do ziemi zawierający sól. Nawet jeszcze dzisiaj niektóre plemiona Beduinów stosują go pod nazwą „sól”. Pan Jezus, nawiązując do nawozu użyźniającego glebę i poprawiającego jej urodzaj, stosuje analogię do swoich uczniów. To właśnie oni mają pracować nad „użyźnianiem” serc ku wydawaniu owoców Ducha Świętego.

Jednak, „Czy może niewidomy prowadzić niewidomego? Czy nie wpadną w dół obydwaj? Uczeń nie przewyższa nauczyciela. Lecz każdy, dopiero w pełni wykształcony, będzie jak jego nauczyciel.” Łk 6,39.40 BT. Prawdziwy czciciel Boga, a Biblia mówi, że: „Lecz nadchodzi godzina i teraz jest, kiedy prawdziwi czciciele będą oddawali Ojcu cześć w duchu i w prawdzie; bo i Ojciec takich szuka, którzy by mu tak cześć oddawali.” J 4,23 BW, zawsze będzie jak wartościowa sól: „w pełni wykształcony”, miłujący, taktowny, współczujący, zdolny do udzielania rad, umacniania i wywierania dobroczynnego wpływu. Biblia mówi: „Wobec obcych postępujcie mądrze, wyzyskując każdą chwilę sposobną. Mowa wasza, zawsze miła, niech będzie zaprawiona solą, tak byście wiedzieli, jak należy każdemu odpowiadać.” Kol 4,5.6 BT.

Tekst „Bo każdy ogniem będzie posolony” Mk 9,49 BT przypis w Biblii Tysiąclecia tłumaczy następująco: w drodze do zbawienia życie chrześcijanina należy poddać ogniowej próbie: „Wy bowiem jesteście przez wiarę strzeżeni mocą Bożą dla zbawienia. Dlatego radujcie się, choć teraz musicie doznać trochę smutku z powodu różnorodnych doświadczeń. Przez to wartość waszej wiary okaże się o wiele cenniejsza od zniszczalnego złota, które przecież próbuje się w ogniu, na sławę, chwałę i cześć przy objawieniu Jezusa Chrystusa” 1 P 1,5-7 BT, jak ofiarę poddaje się działaniu soli Kpł 2,13.

Ten sam fragment: „Albowiem każdy ogniem będzie osolony.” Mk 9,49 BW, można wyjaśnić inaczej. Wcześniejsze teksty wskazują bowiem na osoby gorszące swoim zachowaniem. Biblia mówi: „A kto by zgorszył jednego z tych maluczkich, którzy wierzą, temu lepiej by było, by zawiesić na jego szyi kamień młyński, a jego wrzucić do morza.” Mk 9,42 BW. Można więc pokusić się o stwierdzenie, że każdy gorszyciel (ten przyrównany do zwietrzałej soli) będzie „osolony” ogniem, czyli ma „pójść do piekła, w ogień nieugaszony.” Mk 9,43 BW. Nadmieńmy: „Ogień nieugaszony” znaczy niszczący wszystko doszczętnie. Biblia mówi: „Zaiste, bezbożni wyginą, a nieprzyjaciele Pana są jak ogień w piecu, zniszczeją, pójdą z dymem.” Ps 37,20 BW. „…I spadł z nieba ogień, i pochłonął ich.” Ap 20,9 BW.

Podsumowanie. Soli przypisuje się wiele znaczeń. Symbolizuje ona np. uzdrowienie, niezniszczalność, trwałość, oczyszczenie, mądrość, lojalność, przymierze, przyjaźń, jałowość, gorycz czy zniszczenie. Obecnie jest to tak znana i tania substancja, że nie zastanawiamy się nad tymi znaczeniami. A może warto by było? Biblia mówi: „Miejcie sól w sobie i zachowujcie pokój między sobą!” Mk 9,50 BT. Pokój z Bogiem i pokój z innymi, to nie tylko brak konfliktów, ale przede wszystkim obecność Chrystusa i Jego ducha poświęcenia. Należy więc zwrócić się do ludzi, których życie straciło smak i sens, i wyciągnąć do nich rękę z odrobiną soli - Bożej miłości, troski i poświęcenia. „Niech nikt nie szuka własnego dobra, lecz dobra bliźniego!” 1 Kor 10,24 BT.