Ubóstwo

Nikt nie chciałby żyć w ubóstwie, nie chciałby, by brakowało mu podstawowych środków do życia, odpowiedniej ilości pożywienia i ubrań czy dachu nad głową. Nie jest to komfortowa sytuacja, zwłaszcza że może skutkować utratą zdrowia, a nawet życia. Jednak mimo że ubóstwo postrzegane jest negatywnie, to według Biblii, ubogi ma być w takim samym poszanowaniu jak bogaty. Mówi ona: „Niech wiara wasza w Pana naszego Jezusa Chrystusa uwielbionego nie ma względu na osoby. Bo gdyby przyszedł na wasze zgromadzenie człowiek przystrojony w złote pierścienie i bogatą szatę i przybył także człowiek ubogi w zabrudzonej szacie, a wy spojrzycie na bogato odzianego i powiecie: Usiądź na zaszczytnym miejscu!, do ubogiego zaś powiecie: Stań sobie tam albo usiądź u podnóżka mojego!, to czy nie czynicie różnic między sobą i nie stajecie się sędziami przewrotnymi? Posłuchajcie, bracia moi umiłowani! Czy Bóg nie wybrał ubogich tego świata na bogatych w wierze oraz na dziedziców królestwa przyobiecanego tym, którzy Go miłują? Wy zaś odmówiliście ubogiemu poszanowania. Jeżeli... kierujecie się względem na osobę, popełniacie grzech...”. Jk 2,1-6.9 (BT).

Powyższe odnieśliśmy do ubóstwa z przyczyn losowych, ale Biblia mówi też o innym rodzaju ubóstwa – o ubóstwie, które jest naszą świadomą rezygnacją z luksusowego życia. O czym mówimy?

Jezus nauczał, że każdy, „kto skarby gromadzi dla siebie... nie jest bogaty przed Bogiem”. Łk 12,21 (BT), stąd zalecenie: „Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi, gdzie mól i rdza niszczą i gdzie złodzieje włamują się i kradną...”. Mt 6,19 (BT). Biblia mówi też, że kiedy człowiek „…umrze, nic z sobą nie weźmie, a jego zamożność nie pójdzie za nim”. Ps 49,17-18 (BT), stąd pouczenie, byśmy „bogaci byli we wszystkie dobre uczynki”. 2 Kor 9,8 (BT).

Sam Chrystus był ubogi ubóstwem z wyboru: „Lisy mają nory i ptaki powietrzne – gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł oprzeć”. Mt 8,20 (BT), choć mógł pracować jako cieśla, zbudować sobie dom i żyć jak każdy Izraelita. Jednak „obchodził... całą Galileę, nauczając w tamtejszych synagogach, głosząc Ewangelię o królestwie i lecząc wszystkie choroby i wszelkie słabości wśród ludu”. Mt 4,23 (BT).

Podobnie apostołowie powołani przez Jezusa, „...natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim... zostawili łódź i ojca i poszli za Nim”. Mt 4,20.22 (BT).

Pan Jezus nauczał, że „każdy z was, który się nie wyrzeknie wszystkiego, co ma (tego, co odciąga nas od Bożych spraw), nie może być uczniem moim”. Łk 14,33 (BW). Każdy, kto chce chodzić Jego śladami, nie może przywiązywać się do dóbr doczesnych. Pan mówi: „Nie troszczcie się o życie swoje, co będziecie jedli, ani o ciało swoje, czym się przyodziewać będziecie. Życie bowiem jest czymś więcej niż pokarm, a ciało niż odzienie”. Łk 12,22-23 (BW).

Goniących za doczesnymi dobrami Biblia przestrzega: „Bogaty z trudnością wejdzie do królestwa niebieskiego. Jeszcze raz wam powiadam: Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne niż bogatemu wejść do królestwa niebieskiego”. Mt 19,23-24 (BT) i radzi, aby bezzwłocznie podążyć za powołaniem, zostawiając „umarłych” – tych, którzy odepchnęli Chrystusa i żyją według własnej tradycji: „Ktoś inny spośród uczniów rzekł do Niego: Panie, pozwól mi najpierw pójść i pogrzebać mojego ojca! Lecz Jezus mu odpowiedział: Pójdź za Mną, a zostaw umarłym grzebanie ich umarłych!”. Mt 8,18-22 (BT).

Należy też dodać, że Biblia nie potępia bogactwa, ale chciwość: „O bogactwo się nie ubiegaj i odstąp od twojej chytrości!”. Prz 23,4 (BT). Na pytanie: „Co mam czynić, aby odziedziczyć żywot wieczny?”. Mk 10,17 (BW), Pan Jezus odpowiedział pytającemu, dla którego utrzymanie czy też pomnażanie majątku było celem życia, że musi przestrzegać przykazań oraz „idź, sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie, po czym przyjdź i naśladuj mnie. A ten na to słowo sposępniał i odszedł zasmucony, albowiem miał wiele majętności”. Mk 10,21.22 (BT).

Biblia więc uczy: „Mając natomiast żywność i odzienie, i dach nad głową, bądźmy z tego zadowoleni!”. 1 Tm 6, 8 (BT) i przestrzega: „A ci, którzy chcą się bogacić, wpadają w pokusę i w zasadzkę oraz w liczne nierozumne i szkodliwe pożądania. One to pogrążają ludzi w zgubę i zatracenie”. 1 Tm 6, 8-9 (BT).

Chrystus uzmysłowił nam, że istnieje jeszcze jeden rodzaj ubóstwa – ubóstwo duchowe. On powiedział: „Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie”. Mt 5,3 (BT). „Ubodzy w duchu” to ci, którym jeszcze wiele niedostaje, jeszcze zdarzają się upadki, jeszcze wiele muszą się nauczyć, ale mają ogromne pragnienie przebywania w Bożej obecności. Są glebą, która – gdy Chrystus zasieje w niej Swoje ziarno – słowo Boże, wyda właściwy owoc. O nich Biblia mówi: „Inne (ziarna) w końcu padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny”. Mt 13,8 (BT).

Postawa ubogich w duchu mocno kontrastuje z postawą osób, którzy ufali sobie, że są sprawiedliwi”. Łk 18,9 (BT), jak było w przypadku np. faryzeuszy. Oni mniemali, że nie są „jak inni ludzie, zdziercy, oszuści, cudzołożnicy, albo jak i ten celnik. Zachowuję post dwa razy w tygodniu, daję dziesięcinę ze wszystkiego, co nabywam”. Łk 18,11-12 (BT). Są tymi lepszymi we własnych oczach, choć Biblia mówi: „Ponieważ mówisz: Bogaty jestem i wzbogaciłem się, i niczego nie potrzebuję, a nie wiesz, żeś pożałowania godzien nędzarz i biedak, ślepy i goły”. Ap 3,17 (BW).

Kto uważa, że jest bez żadnych braków i jest zadowolony ze swojego stanu duchowego, ten nie odczuwa potrzeby skruchy, nie korzysta z łaski i sprawiedliwości Jezusa. Taka pycha nie pozwala przyjmować Jego błogosławieństw, Biblia więc przestrzega: Pycha chodzi przed upadkiem, a wyniosłość ducha przed ruiną”. Prz 16,18 (BW). „A kto się będzie wywyższał, będzie poniżony...”. Mt 23,12 (BW).

Grzesznik, który zdaje sobie sprawę ze swojego ubóstwa, nie śmie „nawet oczu wznieść ku niebu, lecz bił się w piersi i mówił: Boże, miej litość dla mnie, grzesznika”. Łk 18,13 (BT) i „Odejdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiek grzeszny”. Łk 5,8 (BT). I właśnie taki „...pokorny duchem dostępuje czci”. Prz 29,23 (BW). Pokorny i skruszony, który „… wzywać będzie imienia Pańskiego, będzie zbawiony”. Dz 2,21 (BT), ponieważ Bóg obiecał: „Choćby wasze grzechy były jak szkarłat, jak śnieg wybieleją; choćby czerwone jak purpura, staną się jak wełna”. Iz 1,18 (BT).

Ubogim w duchu Pan dał jeszcze jedną obietnicę: „Dam im jedno serce i wniosę nowego ducha do ich wnętrza. Z ciała ich usunę serce kamienne, a dam im serce cielesne, aby postępowali zgodnie z moimi poleceniami, strzegli nakazów moich i wypełniali je. I tak będą oni moim ludem, a Ja będę ich Bogiem”. Ez 11,19-20 (BT).

Udziałem ubogich w duchu jest królestwo Boże, dlatego czekają oni z nadzieją i tęsknotą na łaskę „Boga, która niesie zbawienie wszystkim ludziom”. Tt 2,11 (BT), temu, „Kto postępuje sprawiedliwie i mówi szczerze, kto gardzi wymuszonym zyskiem, kto cofa swoje dłonie, aby nie brać łapówki, kto zatyka ucho, aby nie słyszeć o krwi przelewie, kto zamyka oczy, aby nie patrzeć na zło, ten będzie mieszkał na wysokościach; jego ostoją twierdze na skałach, ten ma pod dostatkiem chleba i nie wysychają jego wody”. Iz 33,15-16 (BW).

Podsumowanie. Biblia mówi o ubóstwie z powodu różnych sytuacji życiowych, o ubóstwie, które jest świadomą rezygnacją z życia w dobrobycie i o ubóstwie duchowym. Niezależnie od rodzaju ubóstwa, od zawirowań w naszym życiu – Pan Jezus zawsze chce mieć nas przy sobie i o nas się troszczyć. Modlił się więc: „Słowa bowiem, które Mi powierzyłeś, im przekazałem, a oni je przyjęli i prawdziwie poznali, że od Ciebie wyszedłem, oraz uwierzyli, żeś Ty Mnie posłał. Ja za nimi proszę… świat ich znienawidził za to, że nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata. Nie proszę, abyś ich zabrał ze świata, ale byś ich ustrzegł od złego... A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie”. J 17,8-9.14-15.19 (BT).

Wszystkim wierzącym Jezus zapewnia zmianę ubóstwa duchowego na bogactwo Jego łaski. Biblia mówi: „Znacie przecież łaskę Pana naszego Jezusa Chrystusa, który będąc bogaty, dla was stał się ubogim, aby was ubóstwem swoim ubogacić”. 2 Kor 8,9-15 (BT).

Aktualnie jesteś offline