Zakaz składania fałszywych świadectw początkowo wiązał się z wydawaniem wyroków sądowych, chciano w nich unikać skazywania sprawiedliwych i uniewinniania winnych. Biblia mówi: „(…) Nie wchodź w spółkę z bezbożnym, by być fałszywym świadkiem. Nie idź za większością, aby wyrządzić zło, i nie zeznawaj w sprawie, ulegając zdaniu większości, by naginać sąd”. Wj 23,1-2 UBG.
Co więcej, „Jeżeli wystąpi przeciwko komuś krzywdzący świadek, oskarżając go o przestępstwo, to staną obaj ci mężowie, którzy mają spór, przed Panem, przed kapłanami i sędziami, którzy będą w tym czasie. Sędziowie zbadają sprawę dokładnie i jeżeli okaże się, że ten świadek jest świadkiem fałszywym, że fałszywie świadczył przeciwko swemu bratu, to uczynicie mu tak, jak on zamierzał uczynić swemu bratu; i wytępisz zło spośród siebie, A pozostali niech to usłyszą i niech się lękają, aby nie uczynili już tak złej rzeczy wśród ciebie”. Pwt 19,16-20 BW.
Zatem fałszywe świadczenie nazwane jest złą rzeczą i nie powinno mieć miejsca wśród wierzących, tym bardziej, że stanowi o naszym życiu wiecznym. Potwierdza to rozmowa Jezusa z pewnym człowiekiem na temat, co trzeba robić, by być zbawionym. Pan odpowiedział mu wtedy: „A jeśli chcesz osiągnąć życie, zachowaj przykazania. Zapytał Go: Które? Jezus odpowiedział: Oto te: Nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kradnij, nie zeznawaj fałszywie, czcij ojca i matkę oraz miłuj swego bliźniego, jak siebie samego!”. Mt 19,17-19 BT.
Zakaz fałszywego świadczenia zawarty jest w dziewiątym przykazaniu Dekalogu. Biblia mówi: „Nie będziesz mówił przeciw bliźniemu twemu kłamstwa jako świadek”. Wj 20,16 BT. Już samo to, że zakaz ten znalazł się wśród dziesięciu przykazań świadczy o tym, jak poważny problem mamy nie tylko świadcząc fałszywie w sądach, lecz w szerszym znaczeniu — z plotkowaniem, rzucaniem oszczerstw, manipulacją prawdą dla własnych korzyści, wykrętami i intrygami, które szkodzą reputacji drugiego człowieka, choć Biblia podaje klarowną zasadę: „Wszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie! Albowiem na tym polega Prawo i Prorocy”. Mt 7,12 BT. I właśnie w tych słowach Jezus zawarł sedno stosunków międzyludzkich.
Fałszywym świadkiem jest każdy kłamca i manipulant, a o takich Chrystus powiedział: „Wy macie diabła za ojca i chcecie spełniać pożądania waszego ojca. Od początku był on zabójcą i w prawdzie nie wytrwał, bo prawdy w nim nie ma. Kiedy mówi kłamstwo, od siebie mówi, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa”. J 8,44 BT.
Strzeżmy więc własnego języka, albowiem „(…) Język jest wśród wszystkich naszych członków tym, co bezcześci całe ciało (…)”. Jk 3,6 BT. Co gorsza, Biblia mówi, że języka „(…) nikt z ludzi nie potrafi okiełznać, to zło niestateczne, pełne zabójczego jadu”. Jk 3,8 BT. Właśnie dlatego powinniśmy prosić: „Ratuj, Panie, duszę moją od warg kłamliwych, od zdradliwego języka”. Ps 120,2 BW.
Strzeżmy też własnego serca, „Z serca bowiem pochodzą złe myśli, zabójstwa, cudzołóstwa, rozpusta, kradzieże, fałszywe świadectwa, bluźnierstwa. To właśnie kala człowieka (…)”. Mt 15,19-20 BW.
Potrzebujemy kierować się Bożą mądrością, która „(…) jest przede wszystkim czysta, dalej, skłonna do zgody, ustępliwa, posłuszna, pełna miłosierdzia i dobrych owoców, wolna od względów ludzkich i obłudy”. Jk 3,17 BT. Każdy, kto ma tę świadomość, nie będzie rozgłaszał fałszywych wieści czy fałszywie świadczył, nie będzie zatem grzeszył mową, a „(…) Jeśli kto nie grzeszy mową, jest mężem doskonałym, zdolnym utrzymać w ryzach także całe ciało”. Jk 3,2 BT.
Fałszywe świadczenie w szerszym znaczeniu wyrządza dużo szkody, niszczy bowiem zaufanie i społeczność. Biblia mówi: „Człowiek niegodziwy, mąż bezbożny, chodzi z fałszem na ustach (…) W sercu swoim chowa podstęp, ustawicznie knuje zło, sieje niezgodę”. Prz 6,12.14 BW. „Człowiek podstępny wznieca kłótnie, plotkarz poróżnia przyjaciół”. Prz 16,28 BT. „Nicpoń kopie doły zguby, a jego mowa jest jak ogień płonący”. Prz 16,27 BW.
Tak być nie powinno, wszak Biblia mówi: „Nie obmawiajcie jedni drugich, bracia”. Jk 4,11 BW. „Niech nie wychodzi z waszych ust żadna mowa szkodliwa, lecz tylko budująca, zależnie od potrzeby, by wyświadczała dobro słuchającym”. Ef 4,29 BT. Dawid w jednym z Psalmów napisał, kto podoba się Bogu i będzie z Nim przebywał w wieczności: „(…) Ten, który postępuje bez skazy, działa sprawiedliwie, a mówi prawdę w swoim sercu i nie rzuca oszczerstw swym językiem; ten, który nie czyni bliźniemu nic złego i nie ubliża swemu sąsiadowi”. Ps 15,2-3 BT.
Musimy mieć świadomość tego, że każde wypowiedziane przez nas słowo ma swoją wagę, „Bo na podstawie słów twoich będziesz uniewinniony i na podstawie słów twoich będziesz potępiony”. Mt 12,37 BT, dlatego też „Nie knujcie w sercu zła względem bliźnich, nie przysięgajcie fałszywie, gdyż tego wszystkiego nienawidzę – wyrocznia Pana”. Za 8,17 BT.
Podsumowanie. Dziewiąte przykazanie Dekalogu brzmi: „Nie mów fałszywego świadectwa przeciw bliźniemu swemu”. Wj 20,16 BW. Zakaz ten chroni prawdę, sprawiedliwość oraz dobre imię bliźniego, dlatego nie jest bezzasadny. Bóg „(…) wie, którzy ludzie są fałszywi, widzi niegodziwość i bierze ją poważnie”. Hi 11,11 BW. Tak poważnie, że „Fałszywy świadek nie uniknie kary, a kto mówi kłamstwa, ginie”. Prz 19,9 BW, gdyż „Tych sześć rzeczy nienawidzi Pan, a tych siedem jest dla niego obrzydliwością: Butne oczy, kłamliwy język, ręce, które przelewają krew niewinną, serce, które knuje złe myśli, nogi, które śpieszą do złego, składanie fałszywego świadectwa i sianie niezgody między braćmi”. Prz 6,16-19 BW. Aby uniknąć gniewu Pana, stosujmy w codziennym życiu Jego radę: „Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi”. Mt 5,37 BT. „Kto (… więc) chce miłować życie i oglądać dni szczęśliwe, niech wstrzyma język od złego i wargi – aby nie mówić podstępnie”. 1 P 3,10 BT.