Upadki w znaczeniu niemoralnego, nieobyczajnego postępowania, bo o nich mowa w Biblii, są według niej grzechem, „(…) ponieważ grzech jest przekroczeniem prawa”. 1 J 3,4 UBG. Biblia mówi też, że upadki są niejako wpisane w naszą naturę, a to za przyczyną praojca, który wymówił Bogu posłuszeństwo i dlatego „z powodu nieposłuszeństwa jednego człowieka – wielu zostało uczynionych winnymi”. Rz 5,19 NBG. Dlaczego? Owoc zerwany w ogrodzie Eden jest symbolem alternatywnego świata – a Adam i Ewa, korzystając ze swobody wyboru, urzeczywistnili ten świat. „Pan Bóg rzekł: Oto człowiek stał się taki jak My: zna dobro i zło (…)”. Rdz 3,22 BT.
Kolejne pokolenia ludzi z powodu nieposłuszeństwa i niestosowania się do Bożych wskazówek, brną w zło, bo „Gdy występni stają się potężni, wtedy i grzech się wzmaga (…)”. Prz 29,16 BW. „Dlatego wydał ich Bóg poprzez pożądania ich serc (…) na pastwę bezecnych namiętności: mianowicie kobiety ich przemieniły pożycie zgodne z naturą na przeciwne naturze. Podobnie też i mężczyźni, porzuciwszy normalne współżycie z kobietą, zapałali nawzajem żądzą ku sobie, mężczyźni z mężczyznami uprawiając bezwstyd i na samych sobie ponosząc zapłatę należną za zboczenie. A ponieważ nie uznali za słuszne zachować prawdziwe poznanie Boga, wydał ich Bóg na pastwę na nic niezdatnego rozumu, tak że czynili to, co się nie godzi”. Rz 1,24-28 BT. I tak na własne życzenie możemy upadać i upadać…
Smutny to fakt, że „Wszyscy (…) często upadamy”. Jk 3,2 BT, że „Nie ma sprawiedliwego, nawet ani jednego, nie ma rozumnego, nie ma, kto by szukał Boga. Wszyscy zboczyli z drogi, zarazem się zepsuli, nie ma takiego, co dobrze czyni, zgoła ani jednego”. Rz 3,10-12 BT. A mimo to znajdujemy w Biblii wspaniałą obietnicę: „Pan podtrzymuje wszystkich upadających i podnosi wszystkich zgnębionych”. Ps 145,14 BT.
Uchwyćmy się tej obietnicy, ponieważ każdy upadek powoduje wymazanie grzesznika z księgi życia, a „jeżeli ktoś nie był zapisany w księdze żywota, został wrzucony do jeziora ognistego”. Ap 20,15 BW. „Udziałem zaś bojaźliwych i niewierzących, i skalanych, i zabójców, i wszeteczników, i czarowników, i bałwochwalców, i wszystkich kłamców będzie jezioro płonące ogniem i siarką. To jest śmierć druga”. Ap 21,8 BW. Niestety, nasze upadki doprowadzą nas do wiecznej śmierci, do unicestwienia.
Kiedy więc Bóg „podtrzyma wszystkich upadających” i pozwoli uniknąć konsekwencji własnych upadków? Pan dał każdemu taką możliwość pod warunkiem głębokiej wiary, „Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami – do zbawienia”. Rz 10,10 BW; i pod warunkiem przyjęcia ofiary Chrystusa, „On bowiem jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, i nie tylko nasze, lecz również za grzechy całego świata”. 1 J 2,2 BT.
Każdego dnia musimy dokonywać wyborów, lecz co robić, aby wybierać właściwie? Biblia mówi: „Zważaj, synu, na moje słowa (…)”. Prz 4,20 BT, gdyż „(…) nieposłuszni słowu, upadają, do czego zresztą są przeznaczeni”. 1 P 2,8 BT; „Czujniej niż wszystkiego innego strzeż swego serca, bo z niego tryska źródło życia!”. Prz 4,23 BW; „Uważaj, gdzie krok masz postawić, i wszystkie twe drogi niech będą pewne. Nie zbaczaj na lewo i prawo, odwróć swą nogę od złego!”. Prz 4,21-27 BT; „(…) Będziesz miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej”. Mt 22,37 BW; „Będziesz miłował swego bliźniego jak samego siebie. (A …) miłować bliźniego (…) znaczy więcej niż wszystkie całopalenia i ofiary”. Mk 12,31.33 UBG; „Trwajcież w karności! Starajcie się o pokój ze wszystkimi i o uświęcenie, bez którego nikt nie zobaczy Pana”. Hbr 12,7.14 BT; „Zbliżcie się do Boga, a on zbliży się do was. Obmyjcie ręce, grzesznicy, i oczyśćcie serca, ludzie umysłu dwoistego”. Jk 4,8 UBG; „Trzeba wam się powtórnie narodzić”. J 3,7 BT każdego dnia – „To czyń, a będziesz żył”. Łk 10,28 BT. A „Jeśliby nawet kto zgrzeszył, mamy Rzecznika wobec Ojca, Jezusa Chrystusa sprawiedliwego. On bowiem jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy i nie tylko nasze, lecz również za grzechy całego świata”. 1 J 2,1-2 BT.
Skoro „Wszyscy (…) często upadamy (…)” – jak pisze Jakub w swoim liście (Jk 3,2 BT), wiemy więc, jak bolesne są ich skutki, dlatego tym bardziej upadki innych osób winniśmy traktować z wyrozumiałością i cierpliwością: „Bądźcie zawsze pokorni, łagodni, cierpliwi. Znoście jedni drugich z prawdziwą miłością”. Ef 4,2 BWP i „Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni. Albowiem jakim sądem sądzicie, takim was osądzą, i jaką miarą mierzycie, taką i wam odmierzą”. Mt 7,1-2 BW. „Nie ciesz się z upadku swojego nieprzyjaciela, a gdy się potknie, niech się nie raduje twoje serce”. Prz 24,17 BW.
Wyrozumiałość dla upadających nie oznacza przymykania oczu na grzech. Biblia mówi: „Bracia, jeśli człowiek zostanie przyłapany na jakimś upadku, wy, którzy macie Ducha, poprawiajcie takiego w duchu łagodności, bacząc każdy na siebie samego, abyś i ty nie był kuszony. Jedni drugich brzemiona noście, a tak wypełnicie zakon Chrystusowy. Jeśli bowiem kto mniema, że jest czymś, będąc niczym, ten samego siebie oszukuje”. Ga 6,1-3 BW.
Pan Bóg kocha nas, upadających, i przebaczy każdy wyznany grzech, „Dlatego odrzuciwszy kłamstwo: niech każdy z was mówi prawdę do bliźniego, bo jesteście nawzajem dla siebie członkami. Gniewajcie się, a nie grzeszcie: niech nad waszym gniewem nie zachodzi słońce! Ani nie dawajcie miejsca diabłu! Kto dotąd kradł, niech już przestanie kraść, lecz raczej niech pracuje uczciwie własnymi rękami, by miał z czego udzielać potrzebującemu. Niech nie wychodzi z waszych ust żadna mowa szkodliwa, lecz tylko budująca, zależnie od potrzeby, by wyświadczała dobro słuchającym. I nie zasmucajcie Bożego Ducha Świętego, którym zostaliście opieczętowani na dzień odkupienia. Niech zniknie spośród was wszelka gorycz, uniesienie, gniew, wrzaskliwość, znieważenie – wraz z wszelką złością. Bądźcie dla siebie nawzajem dobrzy i miłosierni! Przebaczajcie sobie, tak jak i Bóg nam przebaczył w Chrystusie”. Ef 4,25-32 BT.
Podsumowanie. Biblia mówi: „Pycha chodzi przed upadkiem, a wyniosłość ducha przed ruiną”. Prz 16,18 BW. Pycha Lucyfera, który chciał wynieść się ponad Boga spowodowała jego upadek. Z anioła światłości stał się zwodzicielem, „(…) kłamcą i ojcem kłamstwa”. J 8,44 BW. Jego kłamstwa zwiodły pierwszych rodziców, czego konsekwencją jest fakt, że „Nie ma na ziemi człowieka sprawiedliwego, który by [zawsze] postępował dobrze, a nigdy nie zgrzeszył”. Koh 7,19 BT. Problem skłonności do upadków Paweł ujął następująco: „Jestem bowiem świadom, że we mnie, to jest w moim ciele, nie mieszka dobro; bo łatwo przychodzi mi chcieć tego, co dobre, ale wykonać – nie. Nie czynię bowiem dobra, którego chcę, ale czynię to zło, którego nie chcę”. Rz 7,18-19 BT. Mimo że skłonność do upadków wpisana jest w naszą naturę, to Biblia nakierowuje nas ku Stwórcy: „Bogu ufam, nie lękam się; Cóż mi może uczynić człowiek? Tobie, Boże, spełnię śluby (…) boś od śmierci ocalił duszę moją, nogi moje od upadku, abym chodził przed Bogiem w światłości życia”. Ps 52,12-14 BW.