Słowo „znać” w Biblii ma głębokie znaczenie, zwłaszcza w odniesieniu do Boga. Znać Boga oznacza zdobywać wiedzę o Nim przede wszystkim poprzez poznawanie Chrystusa, On bowiem powiedział: „Gdybyście byli mnie poznali i Ojca mego byście znali (…)”. J 14,7 BW, ponieważ kto widział Chrystusa, „(…) widział Ojca”. J 14,9 BW. Jezus zapewnił też, że „Kto ma przykazania moje i przestrzega ich, ten mnie miłuje; a kto mnie miłuje, tego też będzie miłował Ojciec i Ja miłować go będę, i objawię mu samego siebie”. J 14,21 BW.
Prawdziwa znajomość Boga oparta jest więc na poznaniu Jezusa, poddaniu się Jego woli i w przestrzeganiu Bożych nauk. Biblia mówi, że „(…) winniśmy posłuszeństwo Ojcu dusz, a żyć będziemy”. Hbr 12,9 BT, „Dlatego jest konieczne, abyśmy z jak największą pilnością zwracali uwagę na to, cośmy słyszeli, abyśmy przypadkiem nie zeszli na bezdroża”. Hbr 2,1 BT. Aby nie zejść na bezdroża niewiedzy, warto naśladować uczniów apostoła Pawła, którzy „(…) przyjęli naukę z całą gorliwością i codziennie badali Pisma, czy istotnie tak jest”. Dz 17,11 BT.
Poznawanie Boga to nie tylko czerpanie wiedzy z Biblii, to przede wszystkim chęć stawiania „(…) PANA zawsze przed oczami (…)”. Ps 16,8 UBG po to, abyśmy na relacji z Nim mogli budować całe swoje życie, na zasadzie doświadczania Jego miłości i obecności. Niezbędne będzie:
- Modlenie się. Zatem „Bez przystanku się módlcie”. 1 Tes 5,17 BW.
- Czytanie Pism, „(…) które cię mogą obdarzyć mądrością ku zbawieniu przez wiarę w Jezusa Chrystusa”. 2 Tm 3,15 BW.
- Uczynienie swojego życia świadectwem Jego miłości i obecności, „Tak niechaj świeci wasza światłość przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie”. Mt 5,16 BW.
- Kształtowanie umysłu i serca na podobieństwo Chrystusowego, więc „(…) myślcie tylko o tym, co prawdziwe, co poczciwe, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co chwalebne, co jest cnotą i godne pochwały”. Flp 4,8 BW.
Wyznacznikiem dążenia do znajomości Boga jest zachowywanie Jego przykazań. Biblia mówi: „Powiedziano ci, człowiecze, co jest dobre. I czegoż żąda Pan od ciebie, jeśli nie pełnienia sprawiedliwości, umiłowania życzliwości i pokornego obcowania z Bogiem twoim”. Mi 6,8 BT. „Po tym zaś poznajemy, że Go znamy, jeżeli zachowujemy Jego przykazania”. 1 J 2,3 BT.
Jeśli jesteśmy w zażyłej relacji z Bogiem, nie będziemy mieli problemu z przestrzeganiem tego, co On nam przykazał. Nie będzie to dla nas ciężarem, lecz radością i pragnieniem, tak jak napisał Jeremiasz: „Ilekroć otrzymywałem Twoje słowa, pochłaniałem je, a Twoje słowo stawało się dla mnie rozkoszą i radością serca mego”. Jr 15,16 BT.
A co mówi Słowo Boga? Biblia mówi: „Przykazanie zaś Jego jest takie, abyśmy wierzyli w imię Jego Syna, Jezusa Chrystusa, i miłowali się wzajemnie tak, jak nam nakazał. Kto wypełnia Jego przykazania, trwa w Bogu, a Bóg w nim; a to, że trwa On w nas, poznajemy po Duchu, którego nam dał”. 1 J 3,23-24 BT.
Jeśli nie mamy problemów z przestrzeganiem Bożych nauk, oznacza to, że Duch Boży spoczywa na nas, ponieważ Bóg udziela Go „(…) tym, którzy Mu są posłuszni”. Dz 5,32 BT. „Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe”. J 16,13 BT. Właśnie dlatego Bóg chce być znaleziony, nawet gdybyśmy mieli szukać Go „(…) po omacku, chociaż nie jest daleko od nikogo z nas”. Dz 17,27 BT.
Mówiąc o „całej prawdzie” musimy mieć świadomość, że sami do niej nie dotrzemy, gdyż to „Pan udziela mądrości, z ust Jego – wiedza, roztropność”. Prz 2,6 BT, „Lecz aż do dnia dzisiejszego nie dał wam Pan serca, które by rozumiało, ani oczu, które by widziały, ani uszu, które by słyszały”. Pwt 29,3 BW.
Każdy z nas otrzyma więc poznanie Boga stosownie do wiary, posłuszeństwa i własnego życia. Każdemu Bóg da się na tyle poznać, na ile On sam pozwoli, byśmy Go znali i na ile umysł człowieka jest w stanie pojąć to, co dotyczy osoby Bóstwa, dlatego „(…) Teraz poznanie moje jest cząstkowe (…)”. 1 Kor 13,9 BW – tłumaczył Paweł. Jednak mimo tych ograniczeń, „Pan da ci właściwe zrozumienie wszystkiego”. 1 Tm 1,7 BW.
Nie zapominajmy też o fakcie, że możemy pogłębiać znajomość Boga, łącząc głos własnego sumienia z obserwacją otoczenia. To pozwala nam poznać Boga jako przyczynę i cel wszystkiego.
I jeszcze jeden aspekt poznawczy – przyroda. Biblia mówi: „Niebiosa opowiadają chwałę Boga, A firmament głosi dzieło rąk jego”. Ps 19,1 BW. Zatem jest ona dowodem na istnienie Boga, „Bo niewidzialna jego istota, to jest wiekuista jego moc i bóstwo, mogą być od stworzenia świata oglądane w dziełach i poznane umysłem, tak iż nic nie mają na swoją obronę”. Rz 1,20 BW.
Podsumowanie. Stosunek do Boga i do tego, co On nam oferuje, świadczy o tym, czy tak naprawdę Go znamy. Czy szczerym sercem codziennie wyznajemy: „Jak jeleń pragnie wód płynących, tak dusza moja pragnie ciebie, Boże! Dusza moja pragnie Boga, Boga żywego (…)”. Ps 42,2-3 BW? A przecież w takim wyznaniu jest gorąca chęć poznania Stworzyciela! Czy pragniemy, „aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno (…)”. J 17,21 BT? A przecież „jedno” oznacza szczególną bliskość i osobistą więź z Bogiem i jego dziećmi. O tych, którzy mają takie pragnienia, którym zależy na znajomości Boga, Biblia mówi: „Błogosławieni ci, którzy stosują się do napomnień jego, szukają go z całego serca, Którzy nie czynią krzywdy, ale chodzą drogami jego”. Ps 119,2-3 BW. Konkludując: Poznanie Boga jest ograniczone, stopniowane i opiera się bardziej na relacji niż na naukowych dowodach. Bóg jest istotą duchową, więc tak naprawdę „(…) kim jest Bóg, nikt nie poznał, tylko Duch Boży”. 1 Kor 2,11 BW. Pomimo wszelkich „ograniczoności”, Pan pragnie, abyśmy Go przede wszystkim poznali jako nieskończoną Miłość i Łaskawość. Dzięki temu, że jest Miłością, „(…) dał swego jednorodzonego Syna, aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne”. J 3,16 UBG. W tej wieczności z pewnością poznamy Go lepiej.