Pycha

Pycha, czyli wysokie mniemanie o sobie, wyniosłość, zarozumiałość, doprowadziła Lucyfera do pragnienia bycia takim, jak Bóg. Biblia mówi: „Ponieważ twoje serce było wyniosłe i mówiłeś: Jestem bogiem, siedzibę bogów zamieszkuję pośród mórz – a (…) za zamysły Boże uważałeś swoje zamysły (…)”. Ez 28,2 BW, „mówiłeś w swym sercu: Wstąpię na niebiosa; powyżej gwiazd Bożych postawię mój tron. Zasiądę na Górze Obrad, na krańcach północy. Wstąpię na szczyty obłoków, podobny będę do Najwyższego”. Iz 14,13-14 BT.

Szatan to jakim i kim był przypisywał swojej mądrości i sile, zapominając, że jest tylko odbiciem Bożych przymiotów i wszystko zawdzięcza Panu. Bóg, patrząc na poczynania Lucyfera, powiedział: „Byłeś odbiciem doskonałości, pełen mądrości i niezrównanie piękny. Mieszkałeś w Edenie, ogrodzie Bożym (…) Jako wielkiego cheruba opiekunem ustanowiłem cię na świętej górze Bożej (…) Byłeś doskonały w postępowaniu swoim od dni twego stworzenia, aż znalazła się w tobie nieprawość”. Ez 28,12-15 BT.

W przeciwieństwie do szatana Pan Jezus narodził się w stajni, w miasteczku, o którym mówiono – „Czy z Nazaretu może być coś dobrego?”. J 1,46 BW, w rodzinie prostego cieśli, stąd sceptyczne pytania: „Czyż nie jest On synem cieśli?” Mt 13,55 BT, „(…) Nie miał On wdzięku ani też blasku, aby na Niego popatrzeć, ani wyglądu, by się nam podobał” Iz 53,2 BT i żył tak skromnie, że chcącym Go naśladować, uświadamiał: „Lisy mają nory i ptaki powietrzne – gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł oprzeć”. Mt 8,20 BT.

O obu tych postawach Biblia mówi: „A kto się będzie wywyższał, będzie poniżony, a kto się będzie poniżał, będzie wywyższony”. Mt 23,12 BW i radzi: „Ukórzcie się więc pod mocną ręką Bożą, aby was wywyższył czasu swego”. 1 P 5,5 BW.

Szatan został poniżony. „I został strącony wielki Smok, Wąż starodawny, który się zwie diabeł i szatan, zwodzący całą zamieszkałą ziemię”. Ap 12,9 BT. Zwiódł pierwszych ludzi, jak się usprawiedliwiała Ewa: „Wąż mnie zwiódł i jadłam”. Rdz 3,13 BW. Konsekwencje tego zwiedzenia ludzkość ponosi do dziś – „wszyscy są pod wpływem grzechu, jak napisano: Nie ma ani jednego sprawiedliwego”. Rz 3,9.10 BW. Grzeszymy, a każdy popełniony grzech oddziela nas od Pana Boga, gdyż „(…) wasze winy są tym, co was odłączyło od waszego Boga”. Iz 59,2 BW.

Straszne są to następstwa pychy, musimy więc pamiętać, że „Dumne oczy i serce nadęte, [ta] pochodnia występnych jest grzechem”. Prz 21,4 BT.

Grzech pychy poprzedza wiele innych grzechów w każdej sferze naszego życia, dlatego Biblia mówi: „Pycha chodzi przed upadkiem, a wyniosłość ducha przed ruiną”. Prz 16,18 BW. „Za pychą przychodzi hańba”. Prz 11,2 BW. „Wypowiadając bowiem słowa wyniosłe a próżne, uwodzą żądzami cielesnymi i rozpustą tych, którzy zbyt mało odsuwają się od postępujących w błędzie. Wolność im głoszą, a sami są niewolnikami zepsucia”. 2 P 2,18-19 BT. „A tak, kto mniema, że stoi, niech baczy, aby nie upadł”. 1 Kor 10,12 BW.

Skąd pochodzi ludzka pycha i do czego prowadzi? Biblia mówi: „Z wnętrza bowiem, z serca ludzkiego pochodzą złe myśli, nierząd, kradzieże, zabójstwa, cudzołóstwa, chciwość, przewrotność, podstęp, wyuzdanie, zazdrość, obelgi, pycha, głupota. Całe to zło z wnętrza pochodzi i czyni człowieka nieczystym”. Mk 7,21-23 BT.

Czy Bóg potępia pychę? Biblia mówi, że „Bóg pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje”. 1 P 5,5 BW. „Bo występny się chełpi swoim pożądaniem, bluźni drapieżca i pogardza Panem. W pysze swojej powiada występny: Nie pomści; nie ma Boga: oto jest całe jego myślenie”. Ps 10,3.4 BT. „A pycha serca twego zwiodła ciebie”. Ab 1,3 BT, ponieważ mówi Pan: „Nie ścierpię oczu wyniosłych i serca nadętego”. Ps 101,5 BW, „Gdyż to, co u ludzi jest wyniosłe, obrzydliwością jest przed Bogiem”. Łk 16,15 BW.

Podstawą pychy jest egoizm. Biblia mówi: „Pyszałek, samochwał: nazywany szydercą działa z nadmiaru swej pychy”. Prz 21,24 BT.

Pycha wprowadza człowieka na niebezpieczną drogę, na której są tacy, „którzy zachwalają sami siebie; nie okazują wielkiego rozsądku, gdy siebie samych mierzą miarą własnej osoby i porównują się sami z sobą. Nie ten jest bowiem wypróbowany, kto się sam przechwala, lecz ten, kogo uznaje Pan”. 2 Kor 10,12.18 BT.

Pycha przywodzi do próżności intelektualnej. Biblia mówi: „Oczywiście wszyscy posiadamy wiedzę. Lecz wiedza wbija w pychę, miłość zaś buduje. Gdyby ktoś mniemał, że coś wie, to jeszcze nie wie, jak wiedzieć należy”. 1 Kor 8,1.2 BT. Zatem „Nie uważajcie sami siebie za mądrych!”. Rz 12,16 BT.

Jedną z form pychy jest postawa wykazująca, że czujemy się lepsi od innych – jak faryzeusz, który „stanął i tak się w duchu modlił: Boże, dziękuję ci, że nie jestem jak inni ludzie, rabusie, oszuści, cudzołożnicy albo też jak ten oto celnik. Poszczę dwa razy w tygodniu, daję dziesięcinę z całego mego dorobku (…)”. Łk 18,11.12 BW.

Pycha doprowadza do gorszego traktowania innych, stąd biblijna rada: „Jeśli cię kto zaprosi na ucztę, nie zajmuj pierwszego miejsca, by czasem ktoś znakomitszy od ciebie nie był zaproszony przez niego. Wówczas przyjdzie ten, kto was obu zaprosił, i powie ci: Ustąp temu miejsca!; i musiałbyś ze wstydem zająć ostatnie miejsce. Lecz gdy będziesz zaproszony, idź i usiądź na ostatnim miejscu. Wtedy przyjdzie gospodarz i powie ci: Przyjacielu, przesiądź się wyżej!; i spotka cię zaszczyt wobec wszystkich współbiesiadników”. Łk 14,8-10 BT.

Biblia mówi: „Któż będzie cię wyróżniał? Cóż masz, czego byś nie otrzymał? A jeśliś otrzymał, to czemu się chełpisz, tak jakbyś nie otrzymał?”. 1 Kor 4,7 BT. W świetle tych pytań nie mamy powodu do dumy z naszej inteligencji, powierzchowności, talentów czy majątku – są to Boże dary, „Nic bowiem nie przynieśliśmy na ten świat”. 1 Tm 6,7 BT.

Szczególnie osoby funkcyjne powinny poważnie potraktować problem pychy. Biblia mówi: „Jeśli ktoś dąży do biskupstwa, pożąda dobrego zadania. Biskup więc powinien być nienaganny (…) Nie [może być] świeżo ochrzczony, ażeby wbiwszy się w pychę, nie wpadł w diabelskie potępienie”. 1 Tm 3,1.2.6 BT.

W jaki sposób ludzie pyszni i zarozumiali zawiodą się w swoich oczekiwaniach? Biblia mówi: „A kto się będzie wywyższał, będzie poniżony, a kto się będzie poniżał, będzie wywyższony”. Mt 23,12 BW. „Wszystko bowiem, co jest na świecie, a więc: pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha tego życia nie pochodzi od Ojca, lecz od świata. Świat zaś przemija (…)”. 1 J 2,16.17 BT. „Albowiem dzień Pana Zastępów nadejdzie przeciw wszystkim pysznym i nadętym i przeciw wszystkim hardym, by się ukorzyli (…) Wtedy pycha człowieka będzie poniżona, a upokorzona ludzka wyniosłość”. Iz 2,12.17 BT.

Podsumowanie. Pycha jest grzechem przeciwko Panu Bogu – jest snobistycznym wywyższaniem samego siebie, a nie Stwórcy. A przecież Biblia mówi: „Któż będzie cię wyróżniał? Cóż masz, czego byś nie otrzymał?”. 1 Kor 4,7 BT. „Powiadam wam: (…) każdy, kto siebie wywyższa, będzie poniżony (…)”. Łk 18,14 BW, bo „Pycha przywodzi człowieka do upadku, lecz pokorny duchem dostępuje czci”. Prz 29,23 BW. Dlatego: „niech się twe serce nie unosi pychą, nie zapominaj o Panu, Bogu twoim (…)”. Pwt 8,14 BT. „Miłujcie Pana wszyscy wierni jego! Pan strzeże wiernych, a wyniosłemu odpłaca tak, jak zasługuje”. Ps 31,24 BW.