Dobra nowina

Dobra nowina to radosna wieść, ewangelia. Komu miała być ona zwiastowana? Biblia mówi: „Duch Pana [[Boga|bog]] nade mną, bo Pan mnie namaścił. Posłał mnie, by głosić dobrą nowinę ubogim, by opatrywać rany [[serc|serce]] złamanych, by zapowiadać wyzwolenie jeńcom i więźniom swobodę”. Iz 61,1 (BT).

To przesłanie do ludzkości miało być głoszone przez tych, którzy je przyjęli. Biblia mówi: „Jakże więc mieli wzywać Tego, w którego nie [[uwierzyli|wiara]]? Jakże mieli uwierzyć w Tego, którego nie słyszeli? Jakże mieli usłyszeć, gdy im nikt nie głosił? Jakże mogliby im głosić, jeśliby nie zostali posłani? Jak to jest napisane: Jak piękne stopy tych, którzy zwiastują dobrą nowinę!. Rz 10,14-15 (BT).

Uważajmy jednak, gdyż „wśród was będą fałszywi nauczyciele, którzy wprowadzą… zgubne herezje. Wyprą się oni Władcy, który ich nabył…”. 2 P 2,1 (BT). „Innej jednak Ewangelii nie ma: są tylko jacyś ludzie, którzy sieją wśród was zamęt i którzy chcieliby przekręcić Ewangelię Chrystusową”. Ga 1,7 (BT).

Biblia mówi, że „jeśli nawet Ewangelia nasza jest ukryta, to tylko dla tych, którzy idą na zatracenie, dla niewiernych, których [[umysły|umysl]] zaślepił bóg tego świata, aby nie olśnił ich blask Ewangelii chwały Chrystusa, który jest obrazem Boga”. 2 Kor 3-4 (BT). Uwierzcie więc i „Trzymajcie się mocno Słowa Życia”. Flp 2,16 (BT), Słowa o Jezusie, którego Bóg „nad wszystko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię [[Jezusa|jezus-chrystus]] zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich i podziemnych. I aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest PANEM – ku chwale Boga Ojca”. Flp 2,9-11 (BT). On bowiem, „Syn Człowieczy przyszedł szukać i [[zbawić|zbawienie]] to, co zginęło”. Łk 19,10 (BT).

Co się stanie z tymi, którzy odrzucą dobrą nowinę? Biblia mówi: „Bo przecież jest rzeczą słuszną u Boga odpłacić uciskiem tym, którzy was uciskają, a wam, uciśnionym, dać ulgę wraz z nami, gdy z nieba objawi się Pan Jezus z [[aniołami|aniolowie]] swojej potęgi w płomienistym ogniu, wymierzając karę tym, którzy Boga nie uznają i nie są posłuszni Ewangelii Pana naszego Jezusa. Jako karę poniosą oni wieczną zagładę [z dala] od oblicza Pańskiego i od potężnego majestatu Jego”. 2 Tes 1,6-9 (BT).

Czym jest dobra nowina? Jest ona radosną wieścią o Jezusie Chrystusie. Biblia mówi: „Początek Ewangelii o Jezusie Chrystusie, Synu Bożym”. Mk 1,1 (BT), „który przezwyciężył śmierć, a na życie i nieśmiertelność rzucił światło przez Ewangelię”. 2 Tm 1,10 (BT). „Paweł, sługa Jezusa Chrystusa, powołany na apostoła, wyznaczony do zwiastowania ewangelii Bożej, którą [[Bóg|bog]] przedtem zapowiedział przez swoich proroków w Pismach Świętych o Synu swoim, potomku Dawida według ciała”. Rz 1,1-3 (BW). „…Ci, gdy przyszli do Antiochii, zwracali się również do Greków, głosząc dobrą nowinę o Panu Jezusie”. Dz 11,20 (BW), ponieważ „potrzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne”. J 3,14-15 (BT). On „zbawiać na wieki może całkowicie tych, którzy przez Niego zbliżają się do Boga, bo zawsze żyje, aby się wstawiać za nimi”. Hbr 7,25 (BT).

Tę dobrą nowinę Bóg dał każdemu z nas, gdyż „W tym objawiła się miłość Boga ku nam, że zesłał Syna swego Jednorodzonego na świat, abyśmy życie mieli dzięki Niemu. W tym przejawia się [[miłość|milosc]], że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On sam nas umiłował i posłał Syna swojego jako [[ofiarę|ofiary]] przebłagalną za nasze [[grzechy|grzech]]”. 1 J 4,9-10 (BT). Ponieważ „Chrystus [[umarł|smierc]] za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami. Tym bardziej więc będziemy przez Niego zachowani od karzącego gniewu, gdy teraz przez krew Jego zostaliśmy usprawiedliwieni”. Rz 5,8-9 (BT). Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa to dobra nowina dla nas, grzeszników, Biblia bowiem mówi: „A jeżeli Chrystus nie zmartwychwstał, daremna jest wasza wiara i aż dotąd pozostajecie w swoich grzechach”. 1 Kor 15,17 (BT).

Dobra nowina dotyczy królestwa Bożego. Wszyscy wierzący oczekują „według [[obietnicy|obietnice]], nowego nieba i nowej ziemi, w których będzie mieszkała [[sprawiedliwość|sprawiedliwosc]]”. 2 P 3,13 (BT). „Jesteście bowiem ponownie do życia powołani nie z ginącego nasienia, ale z niezniszczalnego, dzięki słowu Boga, które jest żywe i trwa… Właśnie to słowo ogłoszono wam jako Dobrą Nowinę”. 1 P 1,23.15 (BT). „Zapewniam was, bracia, że [[ciało|cialo]] i krew nie mogą posiąść królestwa Bożego i że to, co zniszczalne, nie może mieć dziedzictwa w tym, co niezniszczalne. Oto ogłaszam wam tajemnicę: nie wszyscy pomrzemy, lecz wszyscy będziemy odmienieni… Trzeba, ażeby to, co zniszczalne, przyodziało się w niezniszczalność, a to, co śmiertelne, przyodziało się w nieśmiertelność… Bogu niech będą dzięki za to, że dał nam odnieść zwycięstwo przez Pana naszego Jezusa Chrystusa”. 1 Kor 15,50-51.53.57 (BT).

Dobra nowina to radosna wieść o planie zbawienia i Bożej łasce. Biblia mówi: „Gdy zaś ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela, naszego Boga, do ludzi, nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z [[miłosierdzia|milosierdzie]] swego zbawił nas przez [[obmycie|chrzest]] odradzające i odnawiające w Duchu Świętym, którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego, abyśmy, usprawiedliwieni Jego łaską, stali się w nadziei [[dziedzicami|dziedzictwo]] życia wiecznego”. Tt 3,4-7 (BT).

Dobra nowina to też nauka o drodze do zbawienia, czyli o tym, jak żyć, aby wejść do królestwa Bożego. Biblia mówi: „Znacie drogę, dokąd Ja idę. Odezwał się do Niego Tomasz: Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę? Odpowiedział mu Jezus: Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie. Gdybyście Mnie poznali, znalibyście i mojego Ojca. Ale teraz już Go znacie i zobaczyliście”. J 14,4-7 (BT). Poznanie Boga i Jezusa musi prowadzić do wielu zmian, Biblia bowiem mówi: „… jeśli się ktoś nie narodzi powtórnie, nie może ujrzeć królestwa Bożego”. J 3,3 (BT). „Dlatego, umiłowani, oczekując tego (nowego nieba i nowej ziemi), starajcie się, aby [On] was zastał bez plamy i skazy – w pokoju, a [[cierpliwość|cierpliwosc]] Pana naszego uważajcie za zbawienną… strzeżcie się, abyście dając się uwieść błędom tych, którzy nie szanują praw Bożych, własnej stałości nie doprowadzili do upadku. Wzrastajcie zaś w [[łasce|laska]] i poznaniu Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa!”. 2 P 3,14.15.17.18 (BT).

Czym jeszcze jest dobra nowina? Biblia mówi: „A kiedy Jan został uwięziony, przybył Jezus do Galilei, gdzie głosił Dobrą Nowinę o Bogu, mówiąc: Wypełnił się czas i przybliżyło się królestwo Boże. Nawróćcie się i uwierzcie w Ewangelię!”. Mk 1,14-15 (BWP).

Podsumowanie. Dobra nowina jest „[[mocą|moc]] Bożą ku zbawieniu dla każdego [[wierzącego|chrzescijanin]]… W niej bowiem objawia się sprawiedliwość Boża, która od wiary wychodzi i ku wierze prowadzi, jak jest napisane: a sprawiedliwy z wiary żyć będzie”. Rz 1,16-17 (BT), a „wiara rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś, co się [[słyszy|sluchanie]], jest słowo Chrystusa”. Rz 10,17 (BT). Dobra nowina to wieść o Jezusie, o Bogu i Jego łasce oraz o królestwie Bożym. „Przypominam, bracia, Ewangelię, którą wam głosiłem, którąście przyjęli i w której też trwacie. Przez nią również będziecie zbawieni, jeżeli ją zachowacie…”. 1 Kor 15,1-2 (BT). Jaką dobrą nowinę Paweł przypomina? Biblia mówi: „Przekazałem wam na początku to, co przejąłem: że Chrystus umarł – zgodnie z Pismem – za nasze grzechy, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z [[Pismem|biblia]]… Tak więc czy to ja, czy inni, tak nauczamy i tak wyście uwierzyli”. 1 Kor 15,3-4.11 (BT). Bóg zapewnił nas, że każdemu ofiarowuje udział w Swoim królestwie, trzeba tylko w tę dobrą nowinę uwierzyć. Zatem „I my zwiastujemy wam dobrą nowinę. Tę obietnicę, którą dał ojcom, wypełnił teraz Bóg dzieciom ich przez wzbudzenie nam Jezusa”. Dz 13,32.33 (BW).

Sprawiedliwość

Pan jest sprawiedliwy, kocha sprawiedliwość”. Ps 11,7 (BT).

Sprawiedliwość Boga jest ucieleśniona w Chrystusie, do którego On powiedział: „Tron twój, o [[Boże|bog]], na wieki wieków, Berłem sprawiedliwym berło Królestwa twego. Umiłowałeś sprawiedliwość, a znienawidziłeś [[nieprawość|grzech]]”. Hbr 1,8-9 (BW). Sprawiedliwość ta staje się naszym udziałem przez przyjęcie Jezusa. Biblia mówi: „bylebym pozyskał [[Chrystusa|jezus-chrystus]] i znalazł się w Nim… mając… Bożą sprawiedliwość, otrzymaną przez wiarę [[w Chrystusa|w-chrystusie]], sprawiedliwość pochodzącą od Boga, opartą na [[wierze|wiara]] – przez poznanie Jego: zarówno [[mocy|moc]] Jego zmartwychwstania, jak i udziału w Jego [[cierpieniach|cierpienie]]”. Flp 3,8-10 (BT).

Biblia mówi: „Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni”. Mt 5,6 (BW). Sprawiedliwość w tym pojęciu oznacza to samo co podobieństwo z Bogiem, który „jest [[miłością|milosc]], a kto mieszka w miłości, mieszka w Bogu, a Bóg w nim”. 1 J 4,16 (BW). Tak więc sprawiedliwość jest miłością.

Sprawiedliwość jest też świętością, gdyż [[święty|swietosc]] jest Pan, Bóg Wszechmogący”. Ap 4,8 (BW) i „przez sprawiedliwość okaże swą świętość”. Iz 5,16 (BT). Dlatego, za przykładem świętego, który was powołał, sami też bądźcie świętymi we wszelkim postępowaniu waszym”. 1 P 1,15 (BW).

Sprawiedliwości nie możemy wypracować ani uzyskać przez ofiary – jest to dar łaski dla wierzących w Chrystusa. Biblia mówi: „Wy zaś nie tak nauczyliście się Chrystusa. Słyszeliście przecież o Nim i zostaliście pouczeni w Nim – zgodnie z prawdą, jaka jest w Jezusie, że – co się tyczy poprzedniego sposobu życia – trzeba porzucić dawnego człowieka, który ulega zepsuciu na skutek zwodniczych [[żądz|grzech]], odnawiać się duchem w waszym myśleniu i przyoblec człowieka nowego, stworzonego według Boga, w sprawiedliwości i prawdziwej świętości”. Ef 4,20-24 (BT).

Abyśmy byli stworzeni w sprawiedliwości i prawdziwej świętości, musimy chcieć poznać doskonały charakter Zbawiciela i pragnąć wewnętrznej odnowy, aby otrzymać sprawiedliwość, która ode mnie pochodzi– mówi Pan”. Iz 54,17 (BW). „Niegdyś bowiem byliście ciemnością, lecz teraz jesteście światłością w Panu: postępujcie jak dzieci światłości! Owocem bowiem światłości jest wszelka prawość i sprawiedliwość, i prawda”. Ef 5,8-9 (BT).

Co robić, by postępować jak dzieci światłości? Biblia mówi: „Jeśli, synu, nauki me przyjmiesz i zachowasz u siebie wskazania, ku mądrości nachylisz swe ucho, ku roztropności nakłonisz swe [[serce|serce]] przywołasz… rozwagę… i pożądać jej będziesz jak skarbów – to bojaźń Pańską zrozumiesz, osiągniesz znajomość Boga… (A On) dla prawych… chowa swą [[pomoc/Pomoc]], On – tarczą żyjącym [[uczciwie|uczciwosc]]. On strzeże ścieżek prawości, ochrania drogi pobożnych. Wtedy sprawiedliwość pojmiesz i prawość, i rzetelność – i każdą dobrą ścieżkę, gdyż mądrość zagości w twym sercu, wiedza ucieszy twą duszę”. Prz 2,1-10 (BT).

Między sprawiedliwością a grzechem, miłością a nienawiścią, prawdą a błędem toczy się nieustanna walka. Szatan podejmuje walkę z tymi, którzy są napełnieni Duchem Chrystusowym. Mimo tego zagrożenia Jezus powiedział: Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie”. Mt 5,10 (BT), ponieważ sprawiedliwość wyrywa ze śmierci”. Prz 10,2 (BT).

Do tej duchowej walki musimy przystąpić wzmocnieni „w Panu – siłą Jego potęgi. Obleczcie pełną zbroję Bożą, byście mogli się ostać wobec podstępnych zakusów diabła… Dlatego weźcie na siebie pełną zbroję Bożą, abyście w dzień zły zdołali się przeciwstawić i ostać, zwalczywszy wszystko.

  • Stańcie więc [do walki] przepasawszy biodra wasze prawdą i oblókłszy pancerz, którym jest sprawiedliwość,
  • a obuwszy nogi w gotowość [głoszenia] dobrej nowiny o pokoju.
  • W każdym położeniu bierzcie [[wiarę/Wiara]]jako tarczę, dzięki której zdołacie zgasić wszystkie rozżarzone pociski Złego.
  • Weźcie też hełm zbawienia i miecz Ducha, to jest słowo Boże – wśród wszelakiej modlitwy i błagania.
  • Przy każdej sposobności módlcie się w Duchu! Nad tym właśnie czuwajcie z całą usilnością…”. Ef 6,10-11.13-18 (BT).

Przyoblec się w duchowy pancerz oznacza bycie w sprawiedliwości Jezusa, który grzechy nasze sam na ciele swoim poniósł na drzewo, abyśmy, obumarłszy grzechom, dla sprawiedliwości żyli”. 1 P 2,24 (BW), gdyż sprawiedliwy z wiary żyć będzie”. Rz 1,17 (BW).

Trwanie w sprawiedliwości Bożej jest dowodem naszej wiary w to, że jest Ktoś silniejszy od szatana; że choć szatan może zabić ciało, jednak sprawiedliwym nie odbierze ich nagrody. Biblia mówi: „utrapienia teraźniejszego czasu nic nie znaczą w porównaniu z chwałą, która ma się nam objawić”. Rz 8,18 (BW), „Albowiem nieznaczny chwilowy ucisk przynosi nam przeogromną obfitość wiekuistej chwały, Nam, którzy nie patrzymy na to, co widzialne, ale na to, co niewidzialne; albowiem to, co widzialne, jest doczesne, a to, co niewidzialne, jest wieczne”. 2 Kor 4,17-18 (BW). I dlatego „My… z pomocą [[Ducha|duch-swiety]], na zasadzie wiary wyczekujemy spodziewanej sprawiedliwości’. Ga 5,5 (BT).

Aktualnie jesteśmy sprawiedliwi sprawiedliwością Bożą. Biblia mówi: „Powierz Panu swoją drogę i zaufaj Mu: On sam będzie działał i sprawi, że twoja sprawiedliwość zabłyśnie jak światło, a słuszność twoja – jak południe. Upokórz się przed Panem i Jemu zaufaj!”. Ps 37,5-7 (BT). Jednak gdy Jezus przyjdzie ponownie, odnowi wszystkie rzeczy i zaprowadzi doskonałą sprawiedliwość, „Wreszcie zostanie wylany na nas Duch z wysokości. Wtedy pustynia stanie się sadem, a sad za las uważany będzie. Na pustyni osiądzie prawo, a sprawiedliwość zamieszka w sadzie. Dziełem sprawiedliwości będzie pokój, a owocem prawa – wieczyste bezpieczeństwo”. Iz 32,15-17 (BT), Bo królestwo Boże… to sprawiedliwość, pokój i radość w Duchu Świętym”. Rz 14,17 (BT).

Podsumowanie. Chociaż Oczekujemy… według [[obietnicy|obietnice]], [[nowego nieba i nowej ziemi|pierwszenstwo]], w których będzie mieszkała sprawiedliwość”. 1 P 3,13 (BT), to do tego czasu Nie będziecie popełniać niesprawiedliwości w wyrokach, w miarach, w wagach, w objętości”. Kpł 19,35 (BT), Zaprawiajcie się w dobrem! Troszczcie się o sprawiedliwość, wspomagajcie uciśnionego, oddajcie słuszność sierocie, w obronie wdowy stawajcie! Iz 1,17 (BT), podążaj za sprawiedliwością, pobożnością, wiarą, miłością, wytrwałością, [[łagodnością|lagodnosc]]! Walcz w dobrych zawodach o wiarę, zdobądź życie wieczne”. 1 Tm 6,11-12 (BT). Jakże wspaniale byłoby, gdyby każdy z nas mógł powiedzieć: Dobry bój bojowałem, [[biegu|bieg]] dokonałem, wiarę zachowałem; A teraz oczekuje mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu da Pan, sędzia sprawiedliwy, a nie tylko mnie, lecz i wszystkim, którzy umiłowali [[przyjście Jego|pierwszenstwo]]”. 2 Tm 4,7-8 (BW).

Czyściec

Czy Biblia potwierdza istnienie czyśćca jako pośmiertnego oczyszczenia duszy, doprowadzającego do jej doskonałości koniecznej do osiągnięcia nieba? Czy duszom będącym w czyśćcu żywi mogą pomóc przez modlitwę lub datki na mszę w intencji zmarłych bądź też odpusty?

Nie ma żadnych wersetów biblijnych dających potwierdzającą odpowiedź na powyższe pytania. Wobec tego, skąd wzięła się taka koncepcja? Rozumując po ludzku, można powiedzieć, że nie jesteśmy tacy święci, aby pójść do Nieba, ale też nie zasługujemy na piekło z wyjątkiem największych grzeszników. W umysłach ludzkich powstało więc pragnienie zaistnienia drugiej szansy na poprawę i uświęcenie, choć Pan Jezus mówi tylko o dwóch możliwościach: „Wchodźcie przez ciasną bramę; albowiem szeroka jest brama i przestronna droga, która wiedzie na zatracenie, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. A ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do żywota; i niewielu jest tych, którzy ją znajdują”. Mt 7,13.14 (BW). „Jeśliście więc razem z Chrystusem powstali z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie przebywa Chrystus, zasiadając po prawicy Boga. Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi”. Kol 3,1-2 (BT).

Boża koncepcja jest jasna: albo pójdziemy za głosem Pana Jezusa do Królestwa Bożego, albo na wieczne zatracenie! Dobrze ilustruje to przypowieść o budowie domu na skale lub na piasku. Biblia mówi: „Każdego więc, kto tych słów moich słucha i wypełnia je, można porównać z człowiekiem roztropnym, który dom swój zbudował na skale…. Każdego zaś, kto tych słów moich słucha, a nie wypełnia ich, można porównać z człowiekiem nierozsądnym, który dom swój zbudował na piasku. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i rzuciły się na ten dom. I runął, a upadek jego był wielki”. Mt 7,24-27 (BT). W Biblii „skała” jest symbolem Boga: „On Skała, dzieło Jego doskonałe…”. Pwt 32,4 (BT). W przypowieści tej wyraźnie mowa o dwóch, a nie trzech możliwościach.

Dlaczego większość ludzi wybiera szeroką drogę wiodącą na zatracenie? Ponieważ ludzie ufają swoim przywódcom religijnym, a nie Biblii. A Biblia mówi: Baczcie więc pilnie, jak macie postępować, nie jako niemądrzy, lecz jako mądrzy, (dziś) wykorzystując czas, gdyż dni są złe”. Ef 5,15-16 (BW). „Dlatego [postępujcie], jak mówi Duch Święty: Dziś, jeśli głos Jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych…”. Hbr 3,7-8 (BT). Nauka o czyśćcu pozwala ze spokojem kroczyć po szerokiej drodze, ponieważ wierząc w czyściec, nie boimy się konsekwencji takiego wyboru. Problem w tym, że wszystko, czego naucza nas Bóg, dotyczy żywych, którzy mogą podejmować decyzje i działać. Dlatego za ziemskiego życia „Niech… będzie wam wiadomo, bracia, że zwiastuje się wam odpuszczenie grzechów przez Niego (Jezusa): Każdy, kto uwierzy, jest przez Niego usprawiedliwiony ze wszystkich [grzechów], z których nie mogliście zostać usprawiedliwieni w Prawie Mojżeszowym”. Dz 13,37-39 (BT). Czy umarli mogą cokolwiek zrobić, aby odwrócić się od swoich grzechów? Nie! Do żywych Biblia mówi: „Niechże więc grzech nie króluje w waszym śmiertelnym ciele”. Rz 6,12 (BT), a Na co natknie się twoja ręka, abyś to zrobił, to zrób według swojej możności, bo w krainie umarłych, do której idziesz, nie ma ani działania, ani zamysłów, ani poznania, ani mądrości”. Koh 9,10 (BW). To nie umarli chwalą Pana, nikt z tych, którzy zstępują do Szeolu (grobu), lecz my błogosławimy Pana odtąd i aż na wieki”. Ps 115,17-18 (BT).

Gdzie po śmierci jest miejsce na wiarę i przyjęcie ofiary Pana Jezusa? W świetle powyższych cytatów, zmarły nie ma możliwości wyznać „że JEZUS JEST PANEM, i w sercu swoim” uwierzyć, „że Bóg Go wskrzesił z martwych”. Rz 10,9.10 (BT). Mogą to zrobić tylko żywi, skoro w grobie nie ma żadnego myślenia i działania. Wszyscy żyjący mogą jeszcze mieć nadzieję… ponieważ żyjący wiedzą, że umrą, a zmarli niczego zgoła nie wiedzą, zapłaty też więcej już żadnej nie mają, bo pamięć o nich idzie w zapomnienie. Tak samo ich miłość, jak również ich nienawiść, jak też ich zazdrość – już dawno zanikły, i już nigdy więcej udziału nie mają żadnego we wszystkim, cokolwiek się dzieje pod słońcem”. Koh 9,4-6 (BT). „Nie pokładajcie ufności w książętach ani w człowieku, u którego nie ma wybawienia. Gdy tchnienie go opuści, wraca do swej ziemi, wówczas przepadają jego zamiary”. Ps 146,3-4 (BT).

Wszystko więc, co człowiek może zdziałać, robi to za życia i żadne modlitwy, odpusty, msze za zmarłych i żadne pieniądze niczego nie zmienią po śmierci. Człowiek chciałby po śmierci dostać drugą szansę, ponieważ potrafi wymienić wiele powodów, dla których w tym życiu nie spełnił Bożych wymagań, aby być zbawionym. Na sądzie ostatecznym dowie się jednak dlaczego zapadł wyrok, od którego nie będzie odwołania: „I inną księgę otwarto, która jest księgą życia.I osądzono zmarłych z tego, co w księgach zapisano, według ich czynów. Jeśli się ktoś nie znalazł zapisany w księdze życia, został wrzucony do jeziora ognia. To jest śmierć druga – jezioro ognia”. Ap.20,12.15.14 (BT).

Jaki los czeka zmarłych? Biblia mówi: „Nie dziwcie się temu, gdyż nadchodzi godzina, kiedy wszyscy w grobach usłyszą głos jego; i wyjdą ci, co dobrze czynili, by powstać do życia; a inni, którzy źle czynili, by powstać na sąd”. J 5,28-29 (BW). „Udziałem zaś bojaźliwych i niewierzących, i skalanych, i zabójców, i wszeteczników, i czarowników, i bałwochwalców, i wszystkich kłamców będzie jezioro płonące ogniem i siarką. To jest śmierć druga”. Ap 21,8 (BW). Zwróćmy uwagę, że w Biblii mowa jest o dwóch rodzajach śmierci: pierwszej – „Do mężczyzny zaś [Bóg] rzekł: Ponieważ posłuchałeś swej żony i zjadłeś z drzewa, co do którego dałem ci rozkaz w słowach: Nie będziesz z niego jeść … wrócisz do ziemi, z której zostałeś wzięty; bo prochem jesteś i w proch się obrócisz!”. Rdz 3,17.19 (BT) oraz o śmierci wiecznej, zwanej śmiercią drugą – „A Śmierć i Otchłań wrzucono do jeziora ognia. To jest śmierć druga – jezioro ognia. Jeśli się ktoś nie znalazł zapisany w księdze życia, został wrzucony do jeziora ognia”. Ap 20,14-15 (BT). „A wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzą się, jedni do żywota wiecznego, a drudzy na hańbę i wieczne potępienie”. Dn 12,2 (BW). Dwie możliwości i nic więcej. Ci pierwsi powstaną do życia w pierwszym zmartwychwstaniu a drudzy na sąd i drugą śmierć w drugim zmartwychwstaniu.

I najważniejsze pytanie: Gdyby dusze osób liczących na zbawienie miały być oczyszczane w czyśćcu, jaki sens miałaby zbawienna ofiara Pana Jezusa? Biblia mówi: „A jak postanowione ludziom raz umrzeć, a potem sąd, tak Chrystus raz jeden był ofiarowany dla zgładzenia grzechów wielu, drugi raz ukaże się nie w związku z grzechem, lecz dla zbawienia tych, którzy Go oczekują”. Hbr 9,27-28 (BT). Jeśliby nawet kto zgrzeszył, mamy Rzecznika wobec Ojca – Jezusa Chrystusa sprawiedliwego. On bowiem jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy i nie tylko nasze, lecz również za grzechy całego świata 1 J 1.2 (BT). Do żywych pisze Jan, wskazując Jezusa jako Zbawiciela każdego człowieka, jeśli więc „wyznajemy nasze grzechy, [Bóg] jako wierny i sprawiedliwy odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości”. 1 J 1,9 (BT). Zatem oczyszczanie z wszelkiej nieprawości może odbywać się tylko za naszego życia.

Co zatem jest między pierwszą śmiercią a przyjściem Jezusa? Jest stan zwany w Biblii snem: „… a potem rzekł do nich: Łazarz, nasz przyjaciel, zasnął; ale idę zbudzić go ze snu. Tedy rzekli uczniowie do niego: Panie! Jeśli zasnął, zdrów będzie. Ale Jezus mówił o jego śmierci; oni zaś myśleli, że mówił o zwykłym śnie. Wtedy to rzekł im Jezus wyraźnie: Łazarz umarł”. J 11,11-14 (BW). „A wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzą się…”. Dn 12,2 (BW). W momencie przyjścia Zbawiciela z tego „snu” będą obudzeni tylko sprawiedliwi, „A nie ożyli inni ze zmarłych, aż tysiąc lat się skończyło. To jest pierwsze zmartwychwstanie. Błogosławiony i święty, kto ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu: nad tymi nie ma władzy śmierć druga”. Ap 20,5-6 (BT).

Podsumowanie. Oprócz tego, co Biblia mówi, ważne jest też to, czego nie mówi. A nie mówi ani razu o „czyśćcu”. Nie ma też w niej żadnej sugestii, że pomiędzy śmiercią a zmartwychwstaniem cokolwiek się dzieje. Przykładem jest Łazarz, którego nie pytano, co się z nim działo w czasie „snu”, sam też niczego na ten temat nie mówił. Natomiast Biblia mówi: „Niechże więc grzech nie króluje w waszym śmiertelnym ciele, poddając was swoim pożądliwościom. Kiedy bowiem byliście niewolnikami grzechu, byliście wolni od służby sprawiedliwości. Jakiż jednak pożytek mieliście wówczas z tych czynów, których się teraz wstydzicie? Przecież końcem ich jest śmierć. Teraz zaś, po wyzwoleniu z grzechu i oddaniu się na służbę Bogu, jako owoc zbieracie uświęcenie. A końcem tego – życie wieczne. Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć, a łaska przez Boga dana to życie wieczne w Chrystusie Jezusie, Panu naszym”. Rz 6,12.20-23 (BT). Dlatego nie warto liczyć na złudną nadzieję czyśćca i nieśmiertelność duszy, gdyż chrześcijańska nadzieja jest w Jezusie Chrystusie, naszym Zbawicielu.

Pierwszeństwo

Pierwsi i ostatni

Współczesność to czasy materializmu, rywalizacji, wygodnego stylu życia, stąd też duże znaczenie w hierarchii społecznej mają zajmowane miejsca: pierwsze… czy ostatnie. Opisani w Biblii ludzie zajmujący prestiżowe miejsca są negatywnie postrzegani przez Chrystusa. Biblia mówi: „Wielu zaś pierwszych będzie ostatnimi”. Mt 19,30 (BT). Izraelici, którzy pierwsi zostali zaproszeni do udziału w Królestwie Bożym, niekoniecznie do niego wejdą, natomiast ci z pogan oraz Żydów, którzy przyjęli ofiarę Chrystusa i poszli za Nim – tak. Biblia mówi: „Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów, gdy ujrzycie Abrahama, Izaaka i Jakuba, i wszystkich proroków w królestwie Bożym, a siebie samych precz wyrzuconych. Przyjdą ze wschodu i zachodu, z północy i południa i siądą za stołem w królestwie Bożym. Tak oto są ostatni, którzy będą pierwszymi, i są pierwsi, którzy będą ostatnimi”. Łk 13,28-29 (BT).

Biblia mówi wiele krytycznych słów pod adresem faryzeuszy i uczonych w Piśmie: „A wszystkie uczynki swoje pełnią, bo chcą, aby ich ludzie widzieli… Lubią też pierwsze miejsce na ucztach i pierwsze krzesła w synagogach, i pozdrowienia na rynkach, i tytułowanie ich przez ludzi”. Mt 23,5-7 (BW). Te same zarzuty odnoszą się i do wielu współcześnie żyjących duchownych. Biblia mówi: „Strzeżcie się uczonych w Piśmie, którzy z upodobaniem chodzą w powłóczystych szatach, lubią pozdrowienia na rynku, pierwsze krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach”. Łk 20,46 (BT).

Jaka jest biblijna rada udzielona przez Pana Jezusa? „Następnie, gdy zauważył, jak obierali pierwsze miejsca, powiedział… Gdy cię ktoś zaprosi na wesele, nie siadaj na pierwszym miejscu, bo czasem zjawi się ktoś znaczniejszy od ciebie, także zaproszony, wtedy przyjdzie ten, który ciebie i tamtego zaprosił i powie ci: Ustąp temu miejsca; i wtedy ze wstydem będziesz musiał zająć ostatnie miejsce. A gdy będziesz zaproszony i pójdziesz, usiądź na ostatnim miejscu, gdy zaś przyjdzie ten, który cię zaprosił, rzecze do ciebie: Przyjacielu, usiądź wyżej! Wtedy doznasz czci wobec wszystkich współbiesiadników. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony”. Łuk 14,7-11 (BW). „Kto zaś jest największy pośród was, niech będzie sługą waszym, A kto się będzie wywyższał, będzie poniżony, a kto się będzie poniżał, będzie wywyższony”. Mt 23,11-12 (BW). „A kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie niewolnikiem waszym”. Mt 20,27 (BT).

Pierwszy i ostatni dzień tygodnia

Poniższe teksty pozwolą uzyskać odpowiedź na pytanie, który dzień tygodnia jest pierwszy, a który siódmy: „Po upływie szabatu, o świcie pierwszego dnia tygodnia przyszła Maria Magdalena i druga Maria obejrzeć grób”. Mt 28,1 (BT). „W pierwszy dzień tygodnia poszły skoro świt do grobu, niosąc przygotowane wonności”. Łk 24,1 (BT). „A pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu…”. J 20,1 (BT).

Określenie „pierwszego dnia po szabacie” jasno wskazuje na pierwszy dzień tygodnia, ponieważ następował on po dniu siódmym, po szabacie/sobocie. Tak jest od stworzenia świata. O ostatnim dniu tygodnia Biblia mówi: „A gdy Bóg ukończył w dniu szóstym swe dzieło, nad którym pracował, odpoczął dnia siódmego po całym swym trudzie, jaki podjął”. Rdz 2,2 (BT). Do ludzi, którzy wierzą, że Pan Bóg jest Stworzycielem wszystkiego i wszystkich, skierowane są słowa: „Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić. Sześć dni będziesz pracować i wykonywać wszystkie twe zajęcia. Dzień zaś siódmy jest szabatem ku czci Pana, Boga twego… W sześciu dniach bowiem uczynił Pan niebo, ziemię, morze oraz wszystko, co jest w nich, w siódmym zaś dniu odpoczął. Dlatego pobłogosławił Pan dzień szabatu i uznał go za święty”. Wj 20,8-11 (BT). Biblia wyjaśnia tu nie tylko kwestię pierwszeństwa, lecz przede wszystkim świętości ostatniego dnia tygodnia, podając Boże uzasadnienie.

Pierwsi chrześcijanie

Pierwsi uczniowie Chrystusa stali się Jego naśladowcami i w Biblii otrzymali określenie apostołów. Jezusową naukę przekazywali innym, tworząc ciągle powiększające się grono uczniów Chrystusa, których nazywano najpierw „sektą nazarejczyków”. Dz 24,5 (BT), później chrześcijanami: „Wysłano do Antiochii Barnabę. Gdy on przybył i zobaczył działanie łaski Bożej, ucieszył się i zachęcał wszystkich, aby całym sercem wytrwali przy Panu; Udał się też do Tarsu, aby odszukać Szawła. A kiedy [go] znalazł, przyprowadził do Antiochii i przez cały rok pracowali razem w Kościele, nauczając wielką rzeszę ludzi. W Antiochii też po raz pierwszy nazwano uczniów chrześcijanami”. Dz 11,22-23.25-26 (BT).

Pierwszy i Ostatni

Słowa ze Starego Testamentu: „Ja, Pan, jestem pierwszy, z ostatnimi również Ja będę!”. Iz 41,4 (BT), odnoszą się do Boga, dlatego Izajasz wiąże to ze stworzeniem nieba i ziemi. Bez aktu stworzenia nie istniałoby pojęcie początku. Biblia mówi: „Ja sam, Ja jestem pierwszy i Ja również ostatni”. Iz 48,12 (BT). W Nowym Testamencie czytamy: „Jam jest Alfa i Omega, mówi Pan Bóg, Który jest, Który był i Który przychodzi, Wszechmogący”. Ap 1,8 (BT). Pan Bóg: „… rzekł mi … Jam Alfa i Omega, Pierwszy i Ostatni, Początek i Koniec”. Ap 22,5.6.13 (BT). „Łaska wam i pokój od Tego, Który jest, i Który był i Który przychodzi”. Ap 1,4 (BT).

Te same określenia użyte są do osoby Pana Jezusa. Biblia mówi: „Ja, Jan… ujrzałem… kogoś podobnego do Syna Człowieczego… do stóp Jego upadłem jak martwy, a On położył na mnie prawą rękę, mówiąc: Jam jest Pierwszy i Ostatni i żyjący. Byłem umarły, lecz oto żyję…”. Ap 1,9.12-13.17-18 (BW). „Aniołowi Kościoła w Smyrnie napisz: To mówi Pierwszy i Ostatni, który był martwy, a ożył”. Ap 2,8 (BT). Słowa: „Byłem umarły, lecz oto żyję” nie mógł wypowiedzieć nikt inny jak tylko nasz Zbawiciel.

Pierwszeństwo Chrystusa

Biblia jednoznacznie daje pierwszeństwo we wszystkim Chrystusowi i mówi: „On jest obrazem Boga niewidzialnego – Pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo w Nim zostało wszystko stworzone… Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie. I On jest Głową Ciała – Kościoła. On jest Początkiem, Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim. Zechciał bowiem /Bóg/, aby w Nim zamieszkała cała Pełnia”. Kol 1,15-19 (BT). Apostoł Paweł dawał świadectwo wszystkim „… nie głosząc nic ponad to, co przepowiedzieli Prorocy i Mojżesz, że Mesjasz ma cierpieć, że pierwszy zmartwychwstanie, że głosić będzie światło zarówno ludowi, jak i poganom”. Dz 26,22.23 (BT). „Tymczasem jednak Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli”. 1 Kor 15,20 (BT).

Biblia podaje przypadki z martwych wzbudzeń przed zmartwychwstaniem Chrystusa. Mamy też przykład zabrania do nieba żyjącego Henocha i Eliasza. Wobec tych faktów należy uznać pierwszeństwo Chrystusa jako pierwszego ożywionego nie w kolejności, lecz w randze (jako najważniejszy). Biblia mówi: „Albowiem jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni. A każdy w swoim porządku: jako pierwszy Chrystus, potem ci, którzy są Chrystusowi w czasie jego przyjścia”. 1 Kor 15,22-23 (BT). „Przez wiarę Henoch został przeniesiony, aby nie oglądał śmierci. I nie znaleziono go, ponieważ Bóg go zabrał. Przed zabraniem bowiem otrzymał świadectwo, iż podobał się Bogu”. Hebr.11,5 (BT). „Oto zjawił się wóz ognisty wraz z rumakami ognistymi i rozdzielił obydwóch: a Eliasz wśród wichru wstąpił do niebios”. 2 Krl 2,11 (BT).

Pierwsze i drugie (nowe) Przymierze

Pierwsze Przymierze zawarte przez Boga z Izraelitami pod górą Synaj było warunkowe, a otrzymanie błogosławieństwa zależało od jego wypełnienia. Biblia mówi: „Jeśli więc pilnie będziesz słuchał głosu Pana, Boga swego, wiernie wypełniając wszystkie Jego polecenia, które ja ci dziś daję, wywyższy cię Pan, Bóg twój, ponad wszystkie narody ziemi. Spłyną na ciebie i spoczną wszystkie te błogosławieństwa…”. Pwt 28,1-2 (BT).

Izrael go nie wypełnił. Dlatego Biblia mówi: „Gdyby bowiem pierwsze przymierze było bez braków, nie szukano by miejsca na drugie. Albowiem ganiąc ich, mówi: Oto idą dni, mówi Pan, a zawrę z domem Izraela i z domem Judy przymierze nowe. Nie takie przymierze, jakie zawarłem z ich ojcami w dniu, gdym ujął ich za rękę, aby ich wyprowadzić z ziemi egipskiej; ponieważ oni nie wytrwali w moim przymierzu, przeto Ja nie troszczyłem się o nich, mówi Pan”. Hbr 8,7-9 (BW). „Potem powiada: Oto przychodzę, aby wypełnić wolę twoją. Znosi więc pierwsze, aby ustanowić drugie”. Hbr 10,9 (BW).

Istotną różnicą wprowadzenia Nowego Przymierza było przyjście zapowiadanego przez wszystkich proroków Mesjasza zamiast człowieka – pośrednika. Wiara w Niego i przyjęcie Go jako Zbawiciela dawała podstawy do zawarcia Nowego Przymierza. Biblia mówi: „Takie zaś jest przymierze, jakie zawrę z nimi po upływie owych dni, mówi Pan: Prawa moje włożę w ich serca i na umysłach ich wypiszę je, Dodaje: A grzechów ich i ich nieprawości nie wspomnę więcej”. Hbr 10,16-17 (BW). Przymierze to zawiera obietnicę odpuszczenia grzechów i lepszego poznanie Boga poprzez Jezusa Chrystusa. Dalej Biblia mówi: „Ponieważ zaś mówi o nowym, pierwsze uznał za przestarzałe; a to, co się przedawnia i starzeje, bliskie jest zniszczenia”. Hbr 8,13 (BT).

Jednak przed zawarciem Pierwszego Przymierza są w Biblii przykłady usprawiedliwienia przez wiarę, co jest cechą Nowego Przymierza. Dlatego można powiedzieć, że ta zasada funkcjonowała już od Adama. Biblia mówi: „I tak wypełniło się Pismo, które mówi: Uwierzył przeto Abraham Bogu i poczytano mu to za sprawiedliwość, i został nazwany przyjacielem Boga”. Jk 2,23 (BT). „I stąd Pismo widząc, że w przyszłości Bóg na podstawie wiary będzie dawał poganom usprawiedliwienie, już Abrahamowi oznajmiło tę radosną nowinę: W tobie będą błogosławione wszystkie narody. I dlatego tylko ci, którzy polegają na wierze, mają uczestnictwo w błogosławieństwie wraz z Abrahamem, który dał posłuch wierze”. Ga 3,8-9 (BT).

Pierwsze i drugie przykazanie

Członkowie kościołów chrześcijańskich zazwyczaj uważają, że najważniejszym przykazaniem jest przykazanie międzyludzkiej miłości, powołując się na tekst: „Nikomu nie bądźcie nic dłużni poza wzajemną miłością. Kto bowiem miłuje bliźniego, wypełnił Prawo. Albowiem przykazania: Nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij, nie pożądaj, i wszystkie inne – streszczają się w tym nakazie: Miłuj bliźniego swego jak siebie samego! Miłość nie wyrządza zła bliźniemu. Przeto miłość jest doskonałym wypełnieniem Prawa”. Rz 13,8-10 (BT). Tymczasem ważniejsze jest przykazanie dotyczące miłości Boga. Biblia mówi: „Troszczcie się tylko pilnie o to, żebyście spełniali przykazanie i prawo, które nakazał wam Mojżesz, sługa Pana: miłować Pana, Boga waszego, postępować zawsze Jego drogami, zachowywać Jego przykazania, przylgnąć do Niego i służyć Mu całym waszym sercem i całą duszą”. Joz 22,5 (BT).

Czytając wersety z Listu do Rzymian z rozdziału 13, zauważamy, że przykazania zawarte w Dekalogu są streszczone w przykazaniu miłości. Skoro więc Biblia mówi, że przykazania od 5 do 10 streszczają się w nakazie: „Miłuj bliźniego swego jak siebie samego!”. Rz 13,9 (BT), to analogicznie – rozszerzeniem przykazania miłości względem Boga są cztery pierwsze przykazania Dekalogu. A one brzmią: (1) Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie! (2) Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią! Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, ponieważ Ja Pan, twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym, który karze występek ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia względem tych, którzy Mnie nienawidzą. Okazuję zaś łaskę aż do tysiącznego pokolenia tym, którzy Mnie miłują i przestrzegają moich przykazań. (3) Nie będziesz wzywał imienia Pana, Boga twego, do czczych rzeczy, gdyż Pan nie pozostawi bezkarnie tego, który wzywa Jego imienia do czczych rzeczy. (4) Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić. Sześć dni będziesz pracować i wykonywać wszystkie twe zajęcia. Dzień zaś siódmy jest szabatem ku czci Pana, Boga twego…”. Wj 20,2-10 (BT).

Pan Jezus zawsze stawiał Ojca i Jego wolę na pierwszym miejscu. Gdy więc padło pytanie: „Nauczycielu, które przykazanie jest największe?” Mt 22,36 (BT) – bez wahania odpowiedział: „Będziesz miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej. To jest największe i pierwsze przykazanie. A drugie podobne temu: Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego. Na tych dwóch przykazaniach opiera się cały zakon i prorocy”. Mt 22,37-40 (BT). To drugie przykazanie dopiero w połączeniu z pierwszym jest wypełnieniem doskonałej miłości: „Po tym poznajemy, iż dzieci Boże miłujemy, jeżeli Boga miłujemy i przykazania jego spełniamy”. 1 J 5,2 (BW).

Śmierć pierwsza i druga

Biblia pierwszą śmierć nazywa snem, przejściowym stanem nieświadomości: „Łazarz, przyjaciel nasz, zasnął, lecz idę, aby go obudzić… Wtedy Jezus powiedział im otwarcie: Łazarz umarł”. J 11,11.14 (BT). „Ożyją twoi umarli, … obudzą się…”. Iz 26,19 (BW). Pierwsza śmierć jest konsekwencją grzechu pierwszych ludzi: [Bóg] rzekł: Ponieważ posłuchałeś swej żony i zjadłeś z drzewa, co do którego dałem ci rozkaz w słowach: Nie będziesz z niego jeść – przeklęta niech będzie ziemia z twego powodu… W pocie więc oblicza twego będziesz musiał zdobywać pożywienie, póki nie wrócisz do ziemi, z której zostałeś wzięty; bo prochem jesteś i w proch się obrócisz!…”. Rdz 3,17.19 (BT). Biblia mówi, że „… żyjący wiedzą, że umrą, a zmarli niczego zgoła nie wiedzą, zapłaty też więcej już żadnej nie mają, bo pamięć o nich idzie w zapomnienie”. Koh 9,5 (BT).

Druga śmierć jest karą za grzechy tych ludzi, którzy odrzucili Boga, Jego nauki i zbawczą ofiarę Jezusa. Biblia mówi: „A dla tchórzów, niewiernych, obmierzłych, zabójców, rozpustników, guślarzy, bałwochwalców i wszelkich kłamców: udział w jeziorze gorejącym ogniem i siarką. To jest śmierć druga”. Ap 21,8 (BT). „I morze wydało zmarłych, co w nim byli, i Śmierć, i Otchłań wydały zmarłych, co w nich byli, i każdy został osądzony według swoich czynów. A Śmierć i Otchłań wrzucono do jeziora ognia. To jest śmierć druga – jezioro ognia. Jeśli się ktoś nie znalazł zapisany w księdze życia, został wrzucony do jeziora ognia”. Ap 20,13-15 (BT). „Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów. Zwycięzcy śmierć druga na pewno nie wyrządzi szkody”. Ap 2,11 (BT).

Pierwsze i drugie zmartwychwstanie

W Biblii czytamy, że pierwsze zmartwychwstanie jest na początku okresu 1000-lecia, natomiast drugie – po tym okresie. Biblia mówi: „I widziałem trony, i usiedli na nich ci, którym dano prawo sądu; widziałem też dusze tych, którzy zostali ścięci za to, że składali świadectwo o Jezusie i głosili Słowo Boże oraz tych, którzy nie oddali pokłonu zwierzęciu ani posągowi jego i nie przyjęli znamienia na czoło i na rękę swoją. Ci ożyli i panowali z Chrystusem przez tysiąc lat. Inni umarli nie ożyli, aż się dopełniło tysiąc lat. To jest pierwsze zmartwychwstanie. Błogosławiony i święty ten, który ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu; nad nimi druga śmierć nie ma mocy, lecz będą kapłanami Boga i Chrystusa i panować z nim będą przez tysiąc lat…”. Ap 20,4-6 (BT).

Pierwsze zmartwychwstanie dotyczy sprawiedliwych i oni powstaną do życia; a drugie tych, którzy źle czynili – ci zginą. „A gdy się skończy tysiąc lat… morze wydało zmarłych, co w nim byli, i Śmierć, i Otchłań wydały zmarłych, co w nich byli, i każdy został osądzony według swoich czynów… Jeśli się ktoś nie znalazł zapisany w księdze życia, został wrzucony do jeziora ognia”. Ap.20,7-13.15 (BT). Biblia mówi: „Nie dziwcie się temu! Nadchodzi bowiem godzina, w której wszyscy, którzy spoczywają w grobach, usłyszą głos Jego: a ci, którzy pełnili dobre czyny, pójdą na zmartwychwstanie życia; ci, którzy pełnili złe czyny – na zmartwychwstanie potępienia”. J 5,28.29 (BT).

Drugie (nowe) niebo i druga (nowa) ziemia

Kres naszych czasów stanie się początkiem wspaniałej wieczności. Dla tych, którzy powierzyli swoje życie Zbawicielowi, Bóg przygotował wszystko nowe – doskonałe i wieczne. Biblia mówi: „I ujrzałem niebo nowe i ziemię nową, bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, i morza już nie ma”. Ap 21,1 (BT). „Jeżeli oczekujecie i pragniecie gorąco nastania dnia Bożego, z powodu którego niebiosa w ogniu stopnieją i rozpalone żywioły rozpłyną się? Ale my oczekujemy, według obietnicy nowych niebios i nowej ziemi, w których mieszka sprawiedliwość”. 2 P 3,12-13 (BW).

Pierwsze rzeczy

Obecny świat jest doczesny i przeminie wraz z drugim przyjściem Chrystusa. Warto zatem zastanowić się, czy znikomość rzeczy ziemskich nie przesłania nam tych najważniejszych – wiecznych. Biblia mówi: „Oto Ja stworzę nowe niebo i nową ziemię i nie będzie się wspominało rzeczy dawnych, i nie przyjdą one na myśl nikomu”. Iz 65,17 (BT). „A dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ziemia i dzieła ludzkie na niej spłoną”. 2 P 3,10 (BW). „I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie. Ani żałoby ni krzyku, ni trudu już /odtąd/ nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły”. Ap 21,4 (BT).

W Chrystusie

W Piśmie Świętym wielokrotnie występuje zwrot „w Chrystusie”. Jak go rozumieć?

Biblia mówi, że „wszyscy zgrzeszyli”. Rz 5,12 (BT), z wyjątkiem Chrystusa, dlatego każdy potrzebuje usprawiedliwienia (uniewinnienia) z grzechów. Można to uzyskać „darmo, z Jego (Bożej) łaski, przez odkupienie, które jest w Chrystusie Jezusie”. Rz 3,24 (BT). Do tego nieodzowne jest poznanie Boga i Jego warunków zbawienia. Biblia mówi: „A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa”. J 17,3 (BT). W Nim mamy odkupienie przez Jego krew odpuszczenie występków, według bogactwa Jego łaski”. Ef 1,7 (BT), albowiem „jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni”. 1 Kor 15,22 (BT).

Apostoł Paweł, który do końca swojego życia trwał w Chrystusie, zapewniał, że tylko w Nim można otrzymać Bożą sprawiedliwość: „Dla Niego wyzułem się ze wszystkiego… bylebym pozyskał Chrystusa i znalazł się w Nim – nie mając mojej sprawiedliwości, pochodzącej z Prawa, lecz Bożą sprawiedliwość, otrzymaną przez wiarę w Chrystusa, sprawiedliwość pochodzącą od Boga, opartą na wierze – przez poznanie Jego: zarówno mocy Jego zmartwychwstania, jak i udziału w Jego cierpieniach…”. Flp 3,8-10 (BT). „Wiedząc wszakże, że człowiek zostaje usprawiedliwiony nie z uczynków zakonu, a tylko przez wiarę w Chrystusa Jezusa, i myśmy w Chrystusa Jezusa uwierzyli, abyśmy zostali usprawiedliwieni z wiary w Chrystusa”. Ga 2,16 (BW).

Dzięki wierze w Jezusa można zamienić śmierć na życie wieczne, co nazwane jest zwycięstwem w Chrystusie. Biblia mówi: Bogu niech będą dzięki za to, że pozwala nam zawsze zwyciężać w Chrystusie”. 2 Kor 2,14 (BT). „A Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, jaką nas umiłował, i to nas, umarłych na skutek występków, razem z Chrystusem przywrócił do życia. Łaską bowiem jesteście zbawieni. Razem też wskrzesił i razem posadził na wyżynach niebieskich – w Chrystusie Jezusie, aby w nadchodzących wiekach przemożne bogactwo Jego łaski wykazać na przykładzie dobroci względem nas, w Chrystusie Jezusie”. Ef 2,4-7 (BT).

Świadomość możności zwycięstwa w Chrystusie uzdalnia do życia w prawdziwej miłości i w prawdzie. Biblia mówi: „I jestem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie … ani jakiekolwiek inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym”. Rz 8,38 (BT). Prawdę mówię w Chrystusie, nie kłamię, potwierdza mi to moje sumienie w Duchu Świętym”. Rz 9,1 (BT). „Nie jesteśmy bowiem jak wielu, którzy kupczą słowem Bożym, lecz ze szczerości, jak od Boga mówimy w Chrystusie przed Bogiem”. 2 Kor 2,17 (BT).

Trwanie w Chrystusie jest gwarancją duchowego bezpieczeństwa, życia zgodnego z wolą Bożą i w obecności Pana w naszym życiu. Biblia mówi: „A pokój Boży, który przewyższa wszelki umysł, będzie strzegł waszych serc i myśli w Chrystusie Jezusie. W końcu, bracia, wszystko, co jest prawdziwe, co godne, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co zasługuje na uznanie: jeśli jest jakąś cnotą i czynem chwalebnym – to miejcie na myśli!”. Flp 4,7-8 (BT). Co więcej, owo trwanie jest gwarancją podążania właściwą drogą do właściwego celu. Biblia mówi: „Bracia, ja nie sądzę o sobie samym, że już zdobyłem, ale to jedno [czynię]: zapominając o tym, co za mną, a wytężając siły ku temu, co przede mną, pędzę ku wyznaczonej mecie, ku nagrodzie, do jakiej Bóg wzywa w górę w Chrystusie Jezusie”. Flp 3,13-14 (BT).

Wszyscy, którzy są w Chrystusie, tworzą Kościół Boży, czyli jedno ciało w Chrystusie: „Jak bowiem w jednym ciele mamy wiele członków, a nie wszystkie członki spełniają tę samą czynność – podobnie wszyscy razem tworzymy jedno ciało w Chrystusie, a każdy z osobna jesteśmy nawzajem dla siebie członkami”. Rz 12,4-5 (BT).

Głosząc Ewangelię, pozyskujemy dla Pana nowych uczniów. Biblia mówi: „Ja to właśnie przez Ewangelię zrodziłem was w Chrystusie Jezusie”. 1 Kor. 4,15 (BT).

Bycie w Chrystusie to nie tylko duchowa społeczność, lecz przede wszystkim właściwe relacje międzyludzkie. Biblia mówi: „Bądźcie dla siebie nawzajem dobrzy i miłosierni! Przebaczajcie sobie, tak jak i Bóg nam przebaczył w Chrystusie”. Ef 4,32 (BT). „Miłujcie waszych nieprzyjaciół; dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą; błogosławcie tym, którzy was przeklinają, i módlcie się za tych, którzy was oczerniają… Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny”. Łk 6,27-28.36 (BT).

Poza Chrystusem nie mamy społeczności z Bogiem ani udziału w Jego obietnicach opartych na Nowym Przymierzu, które Bóg oferuje każdemu. Biblia mówi: Jesteśmy bowiem Jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie dla dobrych czynów, które Bóg z góry przygotował, abyśmy je pełnili. Dlatego pamiętajcie, że niegdyś wy – poganie co do ciała, zwani ‘nieobrzezaniem’ przez tych, którzy zowią się ‘obrzezaniem’ od znaku dokonanego ręką na ciele – w owym czasie byliście poza Chrystusem, obcy względem społeczności Izraela i bez udziału w przymierzach obietnicy, nie mający nadziei ani Boga na tym świecie. Ale teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew Chrystusa, aby błogosławieństwo Abrahama stało się w Chrystusie Jezusie udziałem pogan i abyśmy przez wiarę otrzymali obiecanego Ducha”. Ef 2,10-14 (BT).

Ewangelia jest dla wszystkich, a przyjmujący ją stają się współobywatelami świętych i domownikami Boga. Biblia mówi: „A przyszedłszy (Jezus), zwiastował pokój wam, którzyście daleko, i pokój tym, którzy blisko, bo przez Niego jedni i drudzy w jednym Duchu mamy przystęp do Ojca. A więc nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga – zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus. W Nim zespalana cała budowla rośnie na świętą w Panu świątynię, w Nimi wy także wznosicie się we wspólnym budowaniu, by stanowić mieszkanie Boga przez Ducha”. Ef 2,17-22 (BT).

Plan zbawienia ułożył Bóg przed założeniem świata i przewidywał zbawiciela zarówno dla Żydów i pogan, a to znaczy, że poganie już są współdziedzicami i współczłonkami Ciała, i współuczestnikami obietnicy w Chrystusie Jezusie przez Ewangelię… zgodnie z planem wieków, jaki powziął [Bóg] w Chrystusie Jezusie, Panu naszym”. Ef 3,6.11 (BT).

Podsumowanie. Zwrot w Chrystusie nie jest biblijnym sloganem – oznacza on realną społeczność z Bogiem przez Chrystusa, zgodnie z zapewnieniem samego Jezusa: „Owego dnia poznacie, że jestem w Ojcu moim i wy we mnie, a Ja w was”. J 14,20 (BW). Kiedy poznamy Boga i Jezusa, i wejdziemy w społeczność z Nimi, staniemy się nowym stworzeniem, synami Bożymi w Chrystusie. Biblia mówi: Jeżeli więc ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co dawne, minęło, a oto wszystko stało się nowe”. 2 Kor 5,17 (BT), „Albowiem w Chrystusie Bóg jednał z sobą świat, nie poczytując ludziom ich grzechów”. 2 Kor 5,19 (BT). W Chrystusie Jezusie ani obrzezanie, ani jego brak nie mają żadnego znaczenia, tylko wiara, która działa przez miłość”. Ga 5,6 (BT). „Wszyscy bowiem dzięki tej wierze jesteście synami Bożymi – w Chrystusie Jezusie”. Ga 3,26 (BT).

Jota

W alfabecie hebrajskim jota – י – jest najmniejszą (w postaci drobnej kreski) literą. Podobnie jest w alfabecie greckim.

Powołując się na tę literę, Pan Jezus powiedział: „Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić”. Mt 5,17 (BT).

Powyższy tekst dotyczy wypełnienia się proroctw o Jezusie, zawartych w Starym Testamencie, co potwierdza Łukasz słowami: „Potem rzekł do nich: To właśnie znaczyły słowa, które mówiłem do was, gdy byłem jeszcze z wami: Musi się wypełnić wszystko, co napisane jest o Mnie w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach”. Łk 24,44 (BT).

Dalej Chrystus naucza: „Bo zaprawdę powiadam wam: Dopóki nie przeminie niebo i ziemia ani jedna jota, ani jedna kreska nie przeminie z zakonu, aż wszystko to się stanie. Ktokolwiek by tedy rozwiązał jedno z tych przykazań najmniejszych i nauczałby tak ludzi, najmniejszym będzie nazwany w Królestwie Niebios; a ktokolwiek by czynił i nauczał, ten będzie nazwany wielkim w Królestwie Niebios. Albowiem powiadam wam: Jeśli sprawiedliwość wasza nie będzie obfitsza niż sprawiedliwość uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do Królestwa Niebios”. Mt 5,18-20 (BW).

Skoro prawo dotyczące Mesjasza przyszedł wypełnić Jezus, skoro prawa dotyczące państwowości Izraela dotyczyły tylko Żydów, skoro z prawa Mojżeszowego, dekretem apostołów obowiązywało, co następuje: „Postanowiliśmy bowiem, Duch Święty i my, nie nakładać na was żadnego ciężaru oprócz tego, co konieczne. Powstrzymajcie się od ofiar składanych bożkom, od krwi, od tego, co uduszone, i od nierządu. Dobrze uczynicie, jeżeli powstrzymacie się od tego. Bywajcie zdrowi!”. Dz 15,28.29 (BT), to oznacza, że słowa Jezusa z 5 rozdziału Mateusza dotyczą Dekalogu.

Fragment: „Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w królestwie niebieskim”. Mt 5,19 (BT) – jest niewłaściwie interpretowany, sugerując, że ci, którzy zmieniliby czy przestąpiliby tylko jedno przykazanie, wejdą do królestwa Bożego. Biblia mówi: Nic nie dodacie do tego, co ja wam nakazuję, i nic z tego nie odejmiecie, zachowując nakazy Pana, Boga waszego, które na was nakładam”. Pwt 4,2 (BT). Nie jest tu powiedziane „wybrane nakazy Pana” czy „choćby kilka nakazów Pana”. Nakazy. Wszystkie nakazy, albowiem Choćby ktoś przestrzegał całego Prawa, a przestąpiłby jedno tylko przykazanie, ponosi winę za wszystkie”. Jk 2,10 (BT).

Zatem „Dopóki niebo i ziemia nie przeminą ani jedna jota, ani jedna kreska (Mt 5,18) w podanym przez Boga Prawie nie może być zmieniona, pominięta, nieprzestrzegana. Wzmocnienie zwrotu „ani jedna jota” zwrotem „ani jedna kreska” ma za zadanie uzmysłowić czytającym ważność tej wypowiedzi. Biblia mówi: „Nikomu nie bądźcie nic dłużni poza wzajemną miłością. Kto bowiem miłuje bliźniego, wypełnił Prawo. Albowiem przykazania: Nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij, nie pożądaj, i wszystkie inne – streszczają się w tym nakazie: Miłuj bliźniego swego jak siebie samego! Miłość nie wyrządza zła bliźniemu. Przeto miłość jest doskonałym wypełnieniem Prawa”. Rz 13,8- (BT).

„Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego”, co oznacza, że każdy, kto zna Boże Prawo, podobnie jak np. faryzeusz, jeśli nawet „na jotę” je przestąpi i naucza, że nie jest istotne, czy się go przestrzega, czy nie, poprzez swoje nauki prowadzi innych ku złej drodze i złej bramie. Jezus ostrzegał: „Uważajcie i strzeżcie się kwasu faryzeuszów i saduceuszów!… Jak to, nie rozumiecie, że nie o chlebie mówiłem wam, lecz: strzeżcie się kwasu faryzeuszów i saduceuszów? Wówczas zrozumieli, że mówił o wystrzeganiu się nie kwasu chlebowego, lecz nauki faryzeuszów i saduceuszów”. Mt 16,6.11.12 (BT). „Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo zamykacie królestwo niebieskie przed ludźmi. Wy sami nie wchodzicie i nie pozwalacie wejść tym, którzy do niego idą”. Mt 23,13 (BT).

W zdaniu „Dopóki niebo i ziemia nie przeminą ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni”. Mt 5,18 (BT), zwróćmy uwagę na jeszcze jeden fakt – słowo „spełniać” użyte jest też w modlitwie „Ojcze nasz”. Biblia mówi: „Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci imię Twoje! Niech przyjdzie królestwo Twoje; niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak, jak i w niebie”. Mt 6,9.10 (BT). Sugeruje to, że proroctwa dotyczące Jezusa wypełniły się, ale wola Boga ma się spełniać nadal w wierzących, „Dopóki niebo i ziemia nie przeminą”, czyli aż przyjdzie Jego królestwo. A wówczas faktycznie nie będzie istniała potrzeba przypominania Bożych praw, ponieważ każdy zbawiony będzie miał je w sercu. Biblia mówi: „Ja dam im nowe serce i nowego ducha włożę do ich wnętrza; usunę z ich ciała serce kamienne i dam im serce mięsiste, aby postępowali według moich przepisów, przestrzegali moich praw i wykonywali je. Wtedy będą mi ludem, a Ja będę im Bogiem”. Ez 11,19.20 (BW). „Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich sercu. I nie będą się musieli wzajemnie pouczać, jeden mówiąc do drugiego: Poznajcie Pana! Wszyscy bowiem od najmniejszego do największego poznają Mnie – wyrocznia Pana, ponieważ odpuszczę im występki, a o grzechach ich nie będę już wspominał”. Jer 31,33.34 (BT).

Podsumowanie. Nikt nie ma prawa ani „na jotę” zmieniać Bożych nakazów, zakazów i pouczeń. W nich zawarta jest Jego mądrość, miłość i troska. Dlatego przestrzegając Bożego Prawa „co do joty”, czyli szczegółowo, dokładnie, całkowicie, mamy pewność Jego błogosławieństwa: „Tak mówi Bóg: Dlaczego przekraczacie przykazania Pańskie? Dlatego się wam nie szczęści!”. 2 Krn 24,20 (BT). „Każde słowo Boga w ogniu wypróbowane, tarczą jest dla tych, co Doń się uciekają. Do słów Jego nic nie dodawaj, by cię nie skarał: nie uznał za kłamcę”. Prz 30,5.6 (BT).

Zbawienie

W terminologii religijnej zbawienie jest aktem uwolnienia ludzi od [[grzechów|grzech]] i śmierci przez Pana Boga. Biblia mówi: „Grzech mój wyznałem tobie [Bogu] i winy mojej nie ukryłem. Wtedy Ty odpuściłeś winę grzechu mego”. Ps 32,5 (BW), „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, jeśli kto zachowa słowo moje, śmierci nie ujrzy na wieki”. J 8,51 (BW). Biblia mówi także: „Od Pana pochodzi zbawienie. Błogosławieństwo Twoje nad narodem Twoim”. Ps 3,9 (BT). Zbawienie jest darem [[łaski|laska]] Bożej: „Albowiem łaską zbawieni jesteście przez [[wiarę|wiara]], i to nie z was: Boży to dar”. Ef 2,8 (BW).

W tym miejscu należy nadmienić, że w Biblii mowa jest o dwóch rodzajach [[śmierci|smierc]]: o śmierci doczesnej oraz o śmierci wiecznej, zwanej śmiercią drugą. Zbawienie dotyczy uwolnienia od śmierci drugiej.

Jaki jest cel zbawienia? Życie wieczne. Biblia mówi, „że żywot wieczny dał nam Bóg, a żywot ten jest w [[Synu|jezus chrystus]] jego. Kto ma Syna, ma żywot; kto nie ma Syna Bożego, nie ma żywota”. 1 J 5,11-12 (BW). „Gdy zaś ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela, naszego Boga, do ludzi, nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym, którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego, abyśmy, usprawiedliwieni Jego łaską, stali się w nadziei dziedzicami życia wiecznego”. Tt 3,4-7 (BT).

Jaka jest droga do zbawienia? W Biblii znajdziemy słowa Jezusa: „Ja jestem droga i prawda, i żywot, nikt nie przychodzi do Ojca, tylko przeze mnie”. J 14,6 (BW). Należy więc codziennie sprawdzać, czy rzeczywiście jesteśmy na Bożej drodze, ponieważ Biblia mówi: „Wszyscy zboczyli z drogi, zarazem się zepsuli, nie ma takiego, co dobrze czyni, zgoła ani jednego”. Rz 3,12 (BT). Biblia mówi o dwóch drogach – przed jedną przestrzega, a drugą zaleca: „Wchodźcie przez ciasną bramę; albowiem szeroka jest brama i przestronna droga, która wiedzie na zatracenie, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. A ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do żywota; i niewielu jest tych, którzy ją znajdują”. Mt 7,13.14 (BW). „Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi”. Kol 3,2 (BT) – zachęca apostoł Paweł. O tej ciasnej bramie Pan Jezus powiedział: „Ja jestem bramą. Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony”. J 10,9 (BT). „Dlatego musimy tym baczniejszą zwracać uwagę na to, co [[słyszeliśmy|sluchanie]], abyśmy czasem nie zboczyli z drogi. Bo jeśli słowo wypowiedziane przez aniołów było nienaruszalne, a wszelkie przestępstwo i nieposłuszeństwo spotkało się ze słuszną odpłatą, to jakże my ujdziemy cało, jeżeli zlekceważymy tak wielkie zbawienie? Najpierw było ono zwiastowane przez Pana, potem [[potwierdzone|ewangelizacja]] nam przez tych, którzy słyszeli, a Bóg poręczył je również znakami i cudami, i różnorodnymi niezwykłymi czynami oraz darami Ducha Świętego według swojej woli”. Hbr 2,1-4 (BW).

Co czeka ludzi na drodze do zbawienia? Po pierwsze – uświadomienie sobie własnej grzeszności i nawrócenie się. Biblia mówi: „Odrzućcie od siebie wszystkie swoje przestępstwa, które popełniliście przeciwko mnie, i stwórzcie sobie nowe [[serce|serce]] i nowego ducha! Dlaczego macie umierać, domu izraelski? Gdyż nie mam upodobania w śmierci śmiertelnika, mówi Wszechmocny Pan. Nawróćcie się więc, a żyć będziecie!”. Ez 18,31.32 (BW). Po drugie – przyjęcie ofiary Pana Jezusa. Biblia mówi: „Bóg zaś okazuje nam swoją [miłość|milosc]]] [właśnie] przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami. Teraz przez krew Jego zostaliśmy usprawiedliwieni”. Rz 5,8.9 (BT). „Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że JEZUS JEST PANEM, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych – osiągniesz zbawienie. Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami – do zbawienia”. Rz 10,9.10 (BT). Po trzecie – czeka nas życie zgodne z zasadami i naukami Pana Boga, zawartymi w Piśmie Świętym. Jezus mówi: „Co napisano w [[zakonie|dziesiec przykazan]]? Jak czytasz? A ten, odpowiadając, rzekł: Będziesz miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej, i z całej siły swojej, a [[bliźniego|blizni]] swego, jak siebie samego. Rzekł mu więc: Dobrze odpowiedziałeś, czyń to, a będziesz żył”. Łk 10,26-28 (BW). „Gdy bezbożny odwróci się od wszystkich swoich grzechów, które popełnił, i będzie przestrzegał wszystkich moich przykazań, i będzie wykonywał prawo i sprawiedliwość, na pewno będzie żył, nie umrze”. Ez 18,21 (BW), gdyż „Zapłatą prawego jest życie”. Prz 10,16 (BT), „Teraz zaś, po wyzwoleniu z grzechu i oddaniu się na służbę Bogu, jako owoc zbieracie uświęcenie. A końcem tego – życie wieczne. Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć, a łaska przez Boga dana to życie wieczne w Chrystusie Jezusie, Panu naszym”. Rz 6,22.23 (BT). „Dlatego, umiłowani, oczekując tego, starajcie się, aby [On] was zastał bez plamy i skazy – w pokoju, a cierpliwość Pana naszego uważajcie za zbawienną”. 2 P 3,14 (BT).

Podsumowanie: Przebaczenie grzechów i zbawienie jest dla każdego, kto uzna Jezusa Chrystusa za swojego Pana i Zbawiciela. Cel ten osiągnie człowiek, którego wiara jest głęboka i szczera, a życie przepełnione miłością i uczynkami wynikającymi z jego wiary. Biblia mówi: „Sprawiedliwy z wiary żyć będzie”. Rz 1,17 (BT). „Wszak mówi Pismo: Żaden, kto wierzy w Niego, nie będzie zawstydzony. Nie ma już różnicy między Żydem a Grekiem. Jeden jest bowiem Pan wszystkich. On to rozdziela swe bogactwa wszystkim, którzy Go wzywają. Albowiem każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony”. Rz 10,11-13 (BT). „I jestem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani [[aniołowie|aniolowie]], ani Zwierzchności, ani rzeczy teraźniejsze, ani przyszłe, ani moce, ani co wysokie, ani co głębokie, ani jakiekolwiek inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym”. Rz 8,38.39 (BW). „Wy zatem, umiłowani, wiedząc o tym wcześniej, strzeżcie się, abyście dając się uwieść błędom tych, którzy nie szanują praw Bożych, własnej stałości nie doprowadzili do upadku. Wzrastajcie zaś w łasce i poznaniu Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa! Jemu chwała zarówno teraz, jak i do dnia wieczności! Amen”. 2 P 3,17.18 (BT).

Fundament

Fundamentem jest „dolna część budowli lub innej konstrukcji osadzona w ziemi” oraz fundamentem można nazwać „coś, co daje czemuś początek lub jest podstawą istnienia, trwania czegoś.” W Biblii występuje także określenie „kamień węgielny”, który pierwotnie miał „znaczenie konstrukcyjne, stanowił podporę. Dziś kamieniem węgielnym nazywa się cokolwiek, co jest podstawą (inaczej fundamentem) czegoś.” (SJP). Biblijnymi synonimami fundamentu są też: skała i opoka.

O jakim fundamencie mówi Biblia? Zadaniem każdego wierzącego jest budowanie wiary na założonej z łaski Bożej opoce, używając właściwych materiałów, które wytrzymają ogniową próbę sądu ostatecznego. Biblia mówi: „Według danej mi łaski Bożej, jako roztropny budowniczy, położyłem fundament, ktoś inny zaś wznosi budynek. Niech każdy jednak baczy na to, jak buduje. Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus. I tak jak ktoś na tym fundamencie buduje: ze złota, ze srebra, z drogich kamieni, z drzewa, z trawy lub ze słomy, tak też jawne się stanie dzieło każdego: odsłoni je dzień [Pański]; okaże się bowiem w ogniu, który je wypróbuje, jakie jest. Ten, którego dzieło wzniesione na fundamencie przetrwa, otrzyma zapłatę; ten zaś, którego dzieło spłonie, poniesie szkodę: sam wprawdzie ocaleje, lecz tak jakby przez ogień.” 1 Kor 3,10-15 (BT). „Nie chciałbym, bracia, żebyście nie wiedzieli, że nasi ojcowie wszyscy, co prawda zostawali pod obłokiem, wszyscy przeszli przez morze i wszyscy byli ochrzczeni w [imię] Mojżesza, w obłoku i w morzu; wszyscy też spożywali ten sam pokarm duchowy i pili ten sam duchowy napój. Pili zaś z towarzyszącej im duchowej skały, a ta skała – to był Chrystus.” 1 Kor 10,1-4 (BT).

Jaki fundament potrzebny jest do budowania doskonałej wiary? Oczywiście, za podstawę poznania fundamentu należy przyjąć Biblię. W niej bowiem zawarte są wszystkie wskazówki. Biblia mówi (o Jezusie): „On też jest przed wszystkimi rzeczami i wszystko na nim jest ugruntowane … upodobał sobie Bóg, żeby w nim zamieszkała cała pełnia boskości. I żeby przez niego wszystko, co jest na ziemi i na niebie, pojednało się z nim dzięki przywróceniu pokoju przez krew krzyża jego. I was, którzy niegdyś byliście mu obcymi i wrogo usposobionymi, a uczynki wasze złe były, teraz pojednał w jego ziemskim ciele przez śmierć, aby was stawić przed obliczem swoim jako świętych i niepokalanych, i nienagannych, Jeśli tylko wytrwacie w wierze, ugruntowani i stali, i nie zachwiejecie się w nadziei, opartej na ewangelii, którą usłyszeliście, która jest zwiastowana wszelkiemu stworzeniu pod niebem.” Kol 1,17.19-23 (BW). „Niech Chrystus zamieszka przez wiarę w waszych sercach; abyście w miłości wkorzenieni i ugruntowani, wraz ze wszystkimi świętymi zdołali ogarnąć duchem, czym jest Szerokość, Długość, Wysokość i Głębokość, i poznać miłość Chrystusa, przewyższającą wszelką wiedzę, abyście zostali napełnieni całą Pełnią Bożą.” Ef 3,17-19 (BT).

O czym należy pamiętać, budując na opoce doskonałą wiarę? Każdy powinien pamiętać o tym, aby „wiara współdziałała z jego uczynkami i przez uczynki stała się doskonała.” Jk 2,22 (BT). „Bogaczom tego świata nakazuj, ażeby się nie wynosili i nie pokładali nadziei w niepewnym bogactwie, lecz w Bogu, który nam ku używaniu wszystkiego obficie udziela, ażeby dobrze czynili, bogacili się w dobre uczynki, byli hojni i chętnie dzielili się z innymi, gromadząc sobie skarb jako dobry fundament na przyszłość, aby dostąpić żywota prawdziwego.” 1 Tm 6,17-19 (BW). „Dołóż starania, byś sam stanął przed Bogiem jako godny uznania pracownik, który nie przynosi wstydu, trzymając się prostej linii prawdy. Unikaj zaś światowej gadaniny; albowiem uprawiający ją coraz bardziej będą się zbliżać ku bezbożności.” 2 Tm 2,15.16 (BT). „Niech ta Księga Prawa będzie zawsze na twych ustach: rozważaj ją w dzień i w nocy, abyś ściśle spełniał wszystko, co w niej jest napisane, bo tylko wtedy powiedzie ci się i okaże się twoja roztropność.” Joz. 1,8 (BT). „Wszyscy zaś wobec siebie wzajemnie przyobleczcie się w pokorę, Bóg bowiem pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje. Upokórzcie się więc pod mocną ręką Boga, aby was wywyższył w stosownej chwili. Wszystkie troski wasze przerzućcie na Niego, gdyż Jemu zależy na was. Bądźcie trzeźwi! Czuwajcie! Przeciwnik wasz, diabeł, jak lew ryczący krąży szukając kogo pożreć. Mocni w wierze przeciwstawcie się jemu! Wiecie, że te same cierpienia ponoszą wasi bracia na świecie. A Bóg wszelkiej łaski, Ten, który was powołał do wiecznej swojej chwały w Chrystusie, gdy trochę pocierpicie, sam was udoskonali, utwierdzi, umocni i ugruntuje. Jemu chwała i moc na wieki wieków! Amen”. 1 P 5,5-11 (BT).

Jakie są efekty budowania na i bez fundamentu? Odnosząc się do budownictwa, Pan Jezus zwraca uwagę na ważność podstawy domu w odniesieniu do budowania wiary. Biblia mówi: „Pokażę wam, do kogo jest podobny każdy, kto przychodzi do mnie i słucha słów moich, i czyni je. Podobny jest do człowieka budującego dom, który kopał i dokopał się głęboko, i założył fundament na skale. A gdy przyszła powódź, uderzyły wody o ów dom, ale nie mogły go poruszyć, bo był dobrze zbudowany. Kto zaś słucha, a nie czyni, podobny jest do człowieka, który zbudował dom na ziemi bez fundamentu, i uderzyły weń wody, i wnet runął, a upadek domu owego był zupełny.” Łk 6,47-49 (BW).

Czy Piotr jest taką skałą jak Pan Jezus? Biblia mówi: „Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swych uczniów: Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego? A oni odpowiedzieli: Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków. Jezus zapytał ich: A wy za kogo Mnie uważacie? Odpowiedział Szymon Piotr: Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego. Na to Jezus mu rzekł: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr [czyli Skała], i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie.” Mt 16,13-19 (BT). Aby odpowiedzieć na powyższe pytanie i ustosunkować się do wypowiedzi Pan Jezusa należy nadmienić, że Piotr nigdy o sobie tak nie napisał. Mówiąc o fundamencie, miał na myśli Chrystusa. Powołuje się na proroctwo ze Starego Testamentu, które zapowiadało pojawienie się symbolicznego kamienia węgielnego: „Oto Ja kładę na Syjonie kamień, kamień dobrany, węgielny, cenny, do fundamentów założony. Kto wierzy, nie potknie się.” Iz 28,16 (BT). Jako Żyd znał zapewne wypowiedzi psalmistów np.: „Pan jest sprawiedliwy, moja Skała, nie ma w Nim nieprawości.” Ps 92,16 (BT). „Błogosławiony Pan, skała moja.” Ps 144,1 (BG). „Niech żyje Pan! Moja Skała niech będzie błogosławiona! Niech będzie wywyższony Bóg, mój Zbawca.” Ps 18,47 (BT). Żadna z tych wypowiedzi nie odnosiła się do niego.

Ów kamień węgielny z jednej strony ma umożliwić wierzącym zbawienie: „Kto wierzy, nie potknie się.” Iz 28,16 (BT), a z drugiej strony ma być skałą potknięcia dla niewierzących: „Będzie jak kamień, o który się uderzą, i jak skała, o którą się potkną oba domy Izraela” Iz 8,14 (BT) i jest oczywiście alegorią Mesjasza. Do Chrystusa odnoszą się też słowa: „Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym.” Ps 118,22 (BT) oraz „Jezus im rzekł: Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: Właśnie ten kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła. Pan to sprawił, i jest cudem w naszych oczach. Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce. Kto upadnie na ten kamień, rozbije się, a na kogo on spadnie, zmiażdży go.” Mt 21,42-44 (BT).

W jaki sposób Piotr wypowiadał się o fundamencie? Biblia mówi: „Wtedy Piotr, pełen Ducha Świętego, rzekł do nich: Przełożeni ludu i starsi! Jeżeli my dziś jesteśmy przesłuchiwani z powodu dobrodziejstwa wyświadczonego człowiekowi choremu, dzięki czemu został on uzdrowiony, To niech wam wszystkim i całemu ludowi izraelskiemu wiadome będzie, że stało się to w imieniu Jezusa Chrystusa Nazareńskiego, którego wy ukrzyżowaliście, którego Bóg wzbudził z martwych; dzięki niemu ten oto stoi zdrów przed wami. On to jest owym kamieniem odrzuconym przez was, budujących, On stał się kamieniem węgielnym. I nie ma w nikim innym zbawienia; albowiem nie ma żadnego innego imienia pod niebem, danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni.” Dz 4,8-12 (BW). „Odrzuciwszy więc wszelkie zło, wszelki podstęp i udawanie, zazdrość i jakiekolwiek złe mowy, jak niedawno narodzone niemowlęta pragnijcie duchowego, niesfałszowanego mleka, abyście dzięki niemu wzrastali ku zbawieniu, jeżeli tylko zasmakowaliście, że słodki jest Pan. Zbliżając się do Tego, który jest żywym kamieniem, odrzuconym wprawdzie przez ludzi, ale u Boga wybranym i drogocennym, wy również, niby żywe kamienie, jesteście budowani jako duchowa świątynia, by stanowić święte kapłaństwo, dla składania duchowych ofiar, przyjemnych Bogu przez Jezusa Chrystusa. To bowiem zawiera się w Piśmie: Oto kładę na Syjonie kamień węgielny, wybrany, drogocenny, a kto wierzy w niego, na pewno nie zostanie zawiedziony. Wam zatem, którzy wierzycie, cześć! Dla tych zaś, co nie wierzą, właśnie ten kamień, który odrzucili budowniczowie, stał się głowicą węgła i kamieniem upadku, i skałą zgorszenia. Ci, nieposłuszni słowu, upadają, do czego zresztą są przeznaczeni.” 1 P 2,1-8 (BT).

Podsumowanie. „A przecież trwa mocny fundament Boży taką oto mając pieczęć: Poznał Pan tych, którzy są Jego, oraz: Niechaj odstąpi od nieprawości każdy, kto wzywa imienia Pańskiego. Przecież w wielkim domu znajdują się naczynia nie tylko złote i srebrne, lecz i drewniane, i gliniane: jedno do użytku zaszczytnego, a drugie do niezaszczytnego. Jeśliby więc ktoś oczyścił siebie samego z tego wszystkiego, będzie naczyniem zaszczytnym, poświęconym, pożytecznym dla właściciela, przygotowanym do każdego dobrego czynu.” 2 Tm 2,19-21 (BT).

Dzień święty

Początek święcenia dnia Pańskiego sięga tygodnia stworzenia i wywodzi się z postanowienia Boga-Stworzyciela nieba i ziemi. Biblia mówi: „A gdy Bóg ukończył w dniu szóstym swe dzieło, nad którym pracował, odpoczął dnia siódmego po całym swym trudzie, jaki podjął. Wtedy Bóg pobłogosławił ów siódmy dzień i uczynił go świętym; w tym bowiem dniu odpoczął po całej swej pracy, którą wykonał stwarzając.” Rdz 2,2-3 (BT).

Czy na pewno sobota jest siódmym dniem tygodnia? O złożeniu ciała Chrystusa w grobie Biblia mówi: „Pod wieczór już, ponieważ było Przygotowanie, czyli dzień przed szabatem…” Mk 15,42 (BT) oraz „Przyszedł do Piłata i prosił o ciało Jezusa… A był to dzień Przygotowania i nastawał sabat. A szły też za nim niewiasty, które razem z Jezusem przybyły z Galilei i widziały grób oraz jak składano ciało jego; Powróciwszy zaś przygotowały wonności i maści. Przez sabat zaś odpoczywały według przykazania.” Łk 23,52.54-56 (BW). „Po upływie szabatu Maria Magdalena, Maria, matka Jakuba, i Salome nakupiły wonności, żeby pójść namaścić Jezusa. Wczesnym rankiem w pierwszy dzień tygodnia przyszły do grobu, gdy słońce wzeszło.” Mk 16,1.2 (BT). Wyraźnie jest tu mowa o piątku, dniu Przygotowania, o sobocie (siódmym dniu) oraz o niedzieli – pierwszym dniu tygodnia.

Co mówi czwarte przykazanie Boże o prawdziwym dniu odpoczynku? „Pamiętaj o dniu sabatu, aby go święcić. Sześć dni będziesz pracował i wykonywał wszelką swoją pracę, ale siódmego dnia jest sabat Pana, Boga twego: Nie będziesz wykonywał żadnej pracy …, gdyż w sześciu dniach uczynił Pan niebo i ziemię, morze i wszystko, co w nich jest, a siódmego dnia odpoczął. Dlatego Pan pobłogosławił dzień sabatu i poświęcił go” Wj 20,8–11 (BW). Tak naprawdę, żadne Boże przykazanie nie było tyle razy i z takim naciskiem powtarzane w całej Biblii, jak powyższe! Ponadto, jest tu mowa o pobłogosławieniu tego, i tylko tego dnia, jako szczególny wyróżnik spośród pozostałych dni tygodnia. Biblia tysiąclecia podaje: „Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić.” Wj 20,8 (BT), przy czym słowo „uświęcić” komentuje: „Tzn. wyłączyć spośród innych dni i poświęcić czci Bożej oraz odpoczynkowi.”

Dlaczego czwarte przykazanie – jako jedyne – zaczyna się od słowa „pamiętaj”? Otóż słowo to wskazuje na szczególną ważność sobotniego dnia. Dzień ten miał pozostać w umysłach i sercach ludzi na zawsze. I to nie tylko jako pamiątka stworzenia: gdyż podobnie jak Bóg szóstego dnia ukończył swe dzieło, tak Syn Boży w dniu szóstym dokonał swojej misji, odkupując świat. Zbawienie stało się wtedy faktem! Biblia mówi, że Bóg „odpoczął dnia siódmego” Rdz 2,3 (BT). Tak samo było z Panem Jezusem – sobotę spędził On w grobie. Pamiętając więc o święceniu tego dnia, dają chrześcijanie z jednej strony wyraz wiary w Boga-Stworzyciela, a z drugiej – w moc zbawczą Pana Boga.

Słowo „pamiętaj” potwierdza też fakt, że szabat istniał już, kiedy Bóg pisał przykazania na kamiennych tablicach na górze Synaj.

Czy sobota przeznaczona była tylko dla Żydów? Oczywiście, że nie! Przecież w szóstym dniu Bóg stworzył pierwszych ludzi, którzy z całą pewnością nie byli Żydami, a którzy już dzień później otrzymali nakaz święcenia szabatu. Nadto Biblia mówi: „Cudzoziemców zaś, którzy przystali do Pana, aby mu służyć i aby miłować imię Pana, być jego sługami, wszystkich, którzy przestrzegają sabatu, nie bezczeszcząc go, i trzymają się mojego przymierza, wprowadzę na moją świętą górę i sprawię im radość w moim domu modlitwy.” Iz 56,6.7 (BW). „To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu.” Mk 2,27 (BT). Zwróćmy uwagę – „dla człowieka” (jest to wypowiedź Chrystusa), zatem można przyjąć, że sobota ma charakter powszechny, ogólnoludzki, uniwersalny.

Jakie dobrodziejstwa spotykają osoby święcące dzień sobotni? Biblia mówi: „Jeżeli powstrzymasz swoją nogę od bezczeszczenia sabatu, aby załatwiać swoje sprawy w moim świętym dniu, i będziesz nazywał sabat rozkoszą, a dzień poświęcony Panu godnym czci, i uczcisz go nie odbywając w nim podróży, nie załatwiając swoich spraw i nie prowadząc pustej rozmowy, wtedy będziesz się rozkoszował Panem, a Ja sprawię, że wzniesiesz się ponad wyżyny ziemi, i nakarmię cię dziedzictwem twojego ojca, Jakuba, bo usta Pana to przyrzekły.” Iz 58,13.14 (BW).

Jaka inna obietnica związana jest ze święceniem dnia sobotniego? Biblia mówi: „Zaiste, przestrzegać będziecie sabatów moich, gdyż to jest znakiem między mną a wami po wszystkie pokolenia wasze, abyście wiedzieli, żem Ja Pan, który was poświęcam” Wj 31,13 (BW). „Nadałem im również moje sabaty, aby były znakami między mną a nimi, aby wiedzieli, że Ja, Pan, jestem tym, który ich uświęca”. Ez 20,12 (BW).

Jaki był stosunek Pana Jezusa do soboty? Wielu twierdzi, że dniem Pańskim jest niedziela. Jednak w interpretacji Jezusa, miano to przypada sobocie. Potwierdza to Jego wypowiedź: „Zatem Syn Człowieczy jest panem szabatu.” Mk 2,28 (BT). Oznacza to, że sobota jest własnością Pana, czyli dniem Pańskim, świętym. Bywało i tak, że Chrystus był oskarżany o łamanie szabatu. Oskarżenie było ciężkie, ale niezgodne z prawdą. Biblia mówi: „Nie mniemajcie, że przyszedłem rozwiązać zakon albo proroków; nie przyszedłem rozwiązać, lecz wypełnić. Bo zaprawdę powiadam wam: Dopóki nie przeminie niebo i ziemia, ani jedna jota, ani jedna kreska nie przeminie z zakonu, aż wszystko to się stanie”. Mt 5,17.18 (BW). Jakże więc, w świetle powyższej wypowiedzi, mógł Pan Jezus nie przestrzegać przykazań? Źródła konfliktu należy raczej upatrywać w ówczesnych przepisach rabinicznych, które czyniły z szabatu ciężar nie do uniesienia. Pan Jezus nie mógł także znieść szabatu, skoro prosił: „Przetoż módlcie się, aby nie było uciekanie wasze w zimie, albo w sabat.” Mt 24,20 (BG).

W dalszych dywagacjach należałoby odpowiedzieć na jeszcze jedno pytanie: Skoro szabat miałby nie obowiązywać chrześcijan, to dlaczego Pan Jezus tyle czasu poświęcił na nauczanie, jak należy go zachowywać? Niektóre cuda Chrystus (wydaje się) specjalnie dokonywał w szabat, aby nauczyć swoich naśladowców właściwego podejścia do tego świętego dnia. Biblia mówi: „Lecz przełożony synagogi, oburzony tym, że Jezus w szabat uzdrowił, rzekł do ludu: Jest sześć dni, w których należy pracować. W te więc przychodźcie i leczcie się, a nie w dzień szabatu! Pan mu odpowiedział: Obłudnicy, czyż każdy z was nie odwiązuje w szabat wołu lub osła od żłobu i nie prowadzi, by go napoić? A tej córki Abrahama, którą szatan osiemnaście lat trzymał na uwięzi, nie należało uwolnić od tych więzów w dzień szabatu? Na te słowa wstyd ogarnął wszystkich Jego przeciwników, a lud cały cieszył się ze wszystkich wspaniałych czynów, dokonywanych przez Niego.” Łk 13,14-17 (BT). „Gdy Jezus przyszedł do domu pewnego przywódcy faryzeuszów, aby w szabat spożyć posiłek, oni Go śledzili. A oto zjawił się przed Nim pewien człowiek chory na wodną puchlinę. Wtedy Jezus zapytał uczonych w Prawie i faryzeuszów: Czy wolno w szabat uzdrawiać, czy też nie? Lecz oni milczeli. On zaś dotknął go, uzdrowił i odprawił. A do nich rzekł: Któż z was, jeśli jego syn albo wół wpadnie do studni, nie wyciągnie go zaraz, nawet w dzień szabatu? I nie mogli mu na to odpowiedzieć.” Łk 14,1-6 (BT). „Idąc stamtąd, wszedł do ich synagogi. A [był tam] człowiek, który miał uschłą rękę. Zapytali Go, by móc Go oskarżyć: Czy wolno uzdrawiać w szabat? Lecz On im odpowiedział: Kto z was jeśli ma jedną owcę, i jeżeli mu ta w dół wpadnie w szabat, nie chwyci i nie wyciągnie jej? O ileż ważniejszy jest człowiek niż owca! Tak więc wolno jest w szabat dobrze czynić.” Mt 12,9-12 (BT). Należy tu dodać, że ewangeliści Marek, Łukasz i Mateusz, spisali swoje dzieła ok. 20-30 lat po wniebowstąpieniu Chrystusa. I po tylu latach nadal poświęcają tak dużo miejsca opisowi działalności Jezusa w szabat! Pamiętajmy również, że: „I wiele innych znaków, których nie zapisano w tej książce, uczynił Jezus wobec uczniów.” J 20,30 (BT), natomiast te o szabacie i inne „zapisano, abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście wierząc mieli życie w imię Jego.” J 20,31 (BT).

Gdyby Chrystus unieważnił sobotę, Jego uczniowie nie zachowywaliby szabatu. Biblia mówi: „Paweł według swego zwyczaju wszedł do nich i przez trzy szabaty rozprawiał z nimi.” Dz 17,2 (BT). Ten sam Paweł zapewniał: „To tedy zakon niszczymy przez wiarę? Nie daj tego Boże! I owszem zakon stanowimy.” Rz 3,31 (BG), a Jakub ostrzegał: „Choćby ktoś przestrzegał całego Prawa, a przestąpiłby jedno tylko przykazanie, ponosi winę za wszystkie.” Jk 2,10 (BT). Co więcej, apostoł Jan spisując Apokalipsę (ok. 95 r.) odnotował, że widzenie, jakie otrzymał miało miejsce „w dzień Pański”. Biblia mówi: „Doznałem zachwycenia w dzień Pański i posłyszałem za sobą potężny głos…” Ap 1,10 (BT). Z uwagi na fakt, iż żaden tekst Pisma Świętego nie mówi o świętości pierwszego dnia tygodnia (niedzieli), a z doniesień historycznych wiemy, że chrześcijanie I wieku n.e. nie zachowywali tego dnia jako świętego, możemy mieć pewność, że Jan miał na myśli szabat – siódmy dzień. Skoro szabat nie obowiązywałby chrześcijan, w jakim celu apostoł Jan wspominałby o nim na początku wyżej wspomnianej Księgi?

Podsumowanie. Święcenie soboty (czyli szabatu, dnia Pańskiego, dnia świętego) jest przede wszystkim wiernym naśladownictwem Pana Boga, niosącym człowiekowi fizyczne i duchowe błogosławieństwa, jest też dowodem posłuszeństwa przykazaniom Stwórcy. Biblia mówi: „Syn Człowieczy jest panem szabatu.” Mk 2,28 (BT). „Będziesz zważał na szabat, aby go święcić, jak ci nakazał Pan, Bóg twój. Sześć dni będziesz pracował i wykonywał wszelką twą pracę, lecz w siódmym dniu jest szabat Pana, Boga twego.” Pwt 5,12-14 (BT). „To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu.” Mk 2,27 (BT). Święcenie szabatu to także wyraz wiary w istnienie Wszechmogącego. Biblia mówi: „Święćcie moje sabaty i niech będą znakiem między mną a wami, aby wiedziano, że Ja, Pan, jestem waszym Bogiem!” Ez 20,20 (BW).

Tysiąclecie

Przy powtórnym przyjściu Chrystusa, wierzący zostaną zabrani do nieba. Okres ten znany jest także jako „milenium”. Biblia mówi: „Gdyż sam Pan na dany rozkaz, na głos archanioła i trąby Bożej zstąpi z nieba; wtedy najpierw powstaną ci, którzy umarli w Chrystusie, potem my, którzy pozostaniemy przy życiu, razem z nimi porwani będziemy w obłokach w powietrze, na spotkanie Pana; i tak zawsze będziemy z Panem.” 1 Tes 4,16-17 (BW)

Podczas powtórnego przyjścia Chrystusa grzesznicy będą zrozpaczeni i przerażeni. Biblia mówi: „I mówią do gór i do skał: Padnijcie na nas i zakryjcie nas przed obliczem Zasiadającego na tronie i przed gniewem Baranka, bo nadszedł Wielki Dzień Jego gniewu, a któż zdoła się ostać?” Ap 6,16-17 (BT)

Przywódca niewierzących będzie zniszczony przez blask nadchodzącego Chrystusa, a pozostali grzesznicy zginą od Jego miecza. Biblia mówi: „A wtedy objawi się ów niegodziwiec, którego Pan Jezus zabije tchnieniem ust swoich i zniweczy blaskiem przyjścia swego.” 2 Tes 2,8 (BW). „A pozostali byli pobici mieczem wychodzącym z ust jeźdźca na koniu, i wszystkie ptaki nasyciły się ich ciałami.” Ap 19,21 (BW)

Ponieważ sprawiedliwi zostaną zabrani, aby przebywać z Panem, a grzesznicy zostaną zniszczeni podczas Jego przyjścia, ziemia pozostanie przez jakiś czas niezamieszkana. Biblia mówi: „Spojrzałem na ziemię — a oto pustka i próżnia, ku niebu — a nie było na nim jego światła. Spojrzałem na góry — a oto się trzęsły, na wszystkie pagórki — a one się chwiały. Spojrzałem — a oto nie było człowieka, a wszystkie ptaki niebieskie odleciały.” Jr 4,23-25 (BW)

Grzesznicy pozostaną w grobach przez tysiąc lat. Biblia mówi: „[…] Wszyscy oni (ludzie Boży) zmartwychwstali i przez tysiąc lat królowali z Chrystusem. Natomiast nie ożyli inni spośród zmarłych, dopóki nie upłynęło tysiąc lat. Było to pierwsze zmartwychwstanie.” Ap 20,4-5 (BWP)

Gdy święci będą przebywać w niebie, a grzesznicy będą leżeć w grobach, szatan będzie uwiązany na opustoszałej ziemi przez tysiąc lat. Biblia mówi: „I widziałem anioła zstępującego z nieba, który miał klucz od otchłani i wielki łańcuch w swojej ręce. I pochwycił smoka, węża starodawnego, którym jest diabeł i szatan, i związał go na tysiąc lat. I wrzucił go do otchłani, i zamknął ją, i położył nad nim pieczęć, aby już nie zwodził narodów, aż się dopełni owych tysiąc lat. Potem musi być wypuszczony na krótki czas.” Ap 20,1-3 (BW)

Pod koniec okresu tysiąclecia święte miasto Boga zostanie przeniesione z nieba na ziemię. Biblia mówi: „I widziałem nowe niebo i nową ziemię; albowiem pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, i morza już nie ma. I widziałem miasto święte, nowe Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga, przygotowane jak przyozdobiona oblubienica dla męża swego. I usłyszałem donośny głos z tronu mówiący: Oto przybytek Boga między ludźmi! I będzie mieszkał z nimi, a oni będą ludem jego, a sam Bóg będzie z nimi.” Ap 21,1-3 (BW)

Uwolniony Szatan i grzesznicy, którzy zmartwychwstaną, spróbują zdobyć miasto Boże. Biblia mówi: „A gdy się dopełni tysiąc lat, wypuszczony zostanie szatan z więzienia swego i wyjdzie, by zwieść narody, które są na czterech krańcach ziemi, Goga i Magoga, i zgromadzić je do boju; a liczba ich jak piasek morski. I ruszyli na ziemię jak długa i szeroka, i otoczyli obóz świętych i miasto umiłowane…” Ap 20,7-9 (BW)

Wtedy zostaną zniszczeni przez ogień z nieba. Biblia mówi: „…I spadł z nieba ogień, i pochłonął ich.” Ap 20,9 (BW)

Aktualnie jesteś offline