Kapłani i duchowni

Pierwszym kapłanem, o którym mówi Biblia, był Melchizedek. „A był on kapłanem Boga Najwyższego”. Rdz 14,18 (BT). Pojawia się w tajemniczych okolicznościach, ponieważ nie był jeszcze ustanowiony urząd kapłański. „Ten to Melchizedek, król Szalemu, kapłan Boga Najwyższego, wyszedł na spotkanie Abrahama, wracającego po rozgromieniu królów, i udzielił mu błogosławieństwa… Imię jego najpierw oznacza króla sprawiedliwości, a następnie... Króla Pokoju. Bez ojca, bez matki, bez rodowodu, nie ma ani początku dni, ani też końca życia”. Hbr 7,1-3 (BT).

Pierwsze wzmianki o składaniu Bogu ofiar ze zwierząt, a więc o pełnieniu niektórych czynności kapłańskich znajdujemy w Księdze Rodzaju: „Gdy po niejakim czasie Kain składał dla Pana w ofierze płody roli, zaś Abel składał również pierwociny ze swej trzody i z ich tłuszczu...”. Rdz 4,3-4 (BT), czy: „Noe zbudował ołtarz dla Pana i wziąwszy ze wszystkich zwierząt czystych i z ptaków czystych złożył je w ofierze całopalnej na tym ołtarzu”. Rdz 8,20 (BT).

Jednak urząd kapłański ustanowiony był wiele wieków później, po wyjściu Izraelitów z niewoli egipskiej – w czasie wędrówki po pustyni i zawarciu Przymierza z Bogiem. Bóg określił wtedy szczegółowo zasady służby kapłańskiej i kultu religijnego. „Budowę zaś przybytku i wykonanie wszelkich jego sprzętów przeprowadzicie dokładnie według tego, co ci ukażę”. Wj 25,9 (BT).

Do służby kapłańskiej powołał Bóg jedno z plemion izraelskich, Lewitów. Biblia mówi: „...oddzielisz Lewitów spośród synów izraelskich, i Lewici będą należeć do mnie. Potem Lewici wejdą, aby pełnić służbę w Namiocie Zgromadzenia”. Wj 28,14-15 (BT). Tylko kapłani mogli nosić Arkę przymierza: „I spisał Mojżesz ten zakon, i dał go kapłanom, synom Lewiego, którzy noszą Skrzynię Przymierza Pańskiego, i starszym izraelskim”. Pwt 31,9 (BT).

„Wodzem przywódców Lewitów będzie Eleazar, syn Aarona, kapłana; on będzie miał nadzór nad pełniącymi służbę w świątyni”. Lb 3,32 (BT). „Potem przystąpią kapłani, synowie Lewiego, gdyż ich wybrał Pan, Bóg twój, aby mu służyli i aby błogosławili w imieniu Pana, i aby według ich orzeczenia rozstrzygano każdy spór i każdą sprawę o uszkodzenie”. Pwt 21,5 (BT).

„Pan powiedział do Aarona: Kiedy będziecie wchodzić do Namiotu Spotkania, ty i synowie twoi, nie będziecie pić wina ani sycery, abyście nie pomarli! To jest ustawa wieczysta dla wszystkich waszych pokoleń, abyście rozróżniali między tym, co święte, a tym, co świeckie, między tym, co nieczyste, a tym, co czyste, abyście nauczali Izraelitów wszystkich ustaw, które Pan ogłosił wam przez Mojżesza”. Kpł 10,8-11 (BT).

Jak czytamy w Starym Testamencie, kapłani byli powołani do służby dla Boga według szczegółowych wytycznych i musieli wykonywać wszystko zgodnie z Prawem Mojżeszowym, ponieważ ich służba odzwierciedlała Boży plan zbawienia. Biblia mówi: „To zaś jest obrazem czasu teraźniejszego, a składa się w nim dary i ofiary, nie mogące jednak udoskonalić w sumieniu tego, który spełnia służbę Bożą. Są to tylko przepisy tyczące się ciała, nałożone do czasu naprawy, a /polegają/ jedynie na pokarmach, napojach i różnych obmyciach”. Hbr 9,9-10 (BT).

Tak samo ziemska świątynia i przedmioty świątynne wskazywały na rzeczywistą świątynię w niebie i na arcykapłańską służbę Chrystusa. Biblia mówi: „Sedno zaś wywodów stanowi prawda: takiego mamy arcykapłana, który zasiadł po prawicy tronu Majestatu w niebiosach, jako sługa świątyni i prawdziwego przybytku zbudowanego przez Pana, a nie przez człowieka”. Hbr 8,1-2 (BT).

Służba Lewitów trwała dopóty, dopóki istniała świątynia w Jerozolimie. Z chwilą jej zburzenia w I w. n.e. kapłani zmuszeni byli zawiesić swoją posługę. A ponieważ nie uznali Mesjasza i tego, że teraz On jest świątynią zarówno dla Żydów, jak i pogan, bezskutecznie dążą do jej odbudowy. Biblia mówi: „Jezus dał im taką odpowiedź: Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo. Powiedzieli do Niego Żydzi: Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni? On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy więc zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus”. J 2,19-22 (BT).

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa zapoczątkowała nowy wymiar kapłaństwa według wzoru Melchizedeka. Biblia mówi: „Ten to Melchizedek, król Szalemu, kapłan Boga Najwyższego... upodobniony... do Syna Bożego, pozostaje kapłanem na zawsze”. Hbr 7,1.3 (BT). „Takiego... potrzeba nam było arcykapłana: świętego, niewinnego, nieskalanego, oddzielonego od grzeszników, wywyższonego ponad niebiosa, takiego, który nie jest obowiązany, jak inni arcykapłani, do składania codziennej ofiary najpierw za swoje grzechy, a potem za grzechy ludu. To bowiem uczynił raz na zawsze, ofiarując samego siebie”. Hbr 7,26-27 (BT).

Przepisy Prawa powołujące Lewitów na kapłanów straciły ważność, gdy symbole zawarte w służbie świątynnej, stały się rzeczywistością. Biblia mówi: Ze zmianą... kapłaństwa musi też nastąpić zmiana Prawa. Ten zaś, o którym się to mówi, należał do innego pokolenia, z którego nikt nie służył ołtarzowi. Wiadomo przecież, że nasz Pan wyszedł z pokolenia Judy, a Mojżesz nic nie wspomniał o kapłanach z tego pokolenia. Jest to jeszcze bardziej oczywiste i wskutek tego, że na podobieństwo Melchizedeka występuje inny kapłan, który stał się takim nie według przepisu prawa cielesnego, ale według siły niezniszczalnego życia”. Hbr 7,12-16 (BT).

Te zmiany spowodowały szereg innych zmian, jak ustanowienie nowej organizacji kościoła, w której zamiast Lewitów powołano biskupów, prezbiterów, diakonów i nauczycieli. Biblia mówi: Biskup więc powinien być nienaganny, mąż jednej żony, trzeźwy, rozsądny, przyzwoity, gościnny, sposobny do nauczania, nieprzebierający miary w piciu wina, nieskłonny do bicia, ale opanowany, niekłótliwy, niechciwy na grosz, dobrze rządzący własnym domem, trzymający dzieci w uległości, z całą godnością. Jeśli ktoś bowiem nie umie stanąć na czele własnego domu, jakżeż będzie się troszczył o Kościół Boży? Powinien też mieć dobre świadectwo ze strony tych, którzy są z zewnątrz, żeby się nie naraził na wzgardę i sidła diabelskie. Diakonami tak samo winni być ludzie godni, w mowie nieobłudni, nienadużywający wina, niechciwi brudnego zysku, [lecz] utrzymujący tajemnicę wiary w czystym sumieniu. I oni niech będą najpierw poddawani próbie, i dopiero wtedy niech spełniają posługę, jeśli są bez zarzutu”. 1 Tm 3,2-10 (BT). Prezbiterzy, którzy dobrze przewodniczą, niech będą uważani za godnych podwójnej czci, najbardziej ci, którzy trudzą się głoszeniem słowa i nauczaniem”. 1 Tm 5,17 (BT).

Dzisiejsi duchowni nie są już kapłanami, ponieważ nie sprawują służby określonej Prawem Mojżesza. Stół, na którym odbywają się czynności liturgiczne, nie może też być nazywany ołtarzem, bo doskonała ofiara Jezusa zastąpiła wszystkie inne ofiary. Jakże aktualne są słowa napisane ok. 2 tysiące lat temu: „Wprawdzie każdy kapłan staje codziennie do wykonywania swej służby, wiele razy te same składając ofiary, które żadną miarą nie mogą zgładzić grzechów”. Hbr 10,11 (BT), „Ten (Jezus) przeciwnie, złożywszy raz na zawsze jedną ofiarę za grzechy, zasiadł po prawicy Boga”. Hbr 10,12 (BT). Uczniowie Jezusa zrozumieli, że On jest Barankiem Bożym i nie potrzeba już więcej składać ofiar ze zwierząt.

Zamiast tego Bóg oczekuje teraz ofiar duchowych i duchowej służby od wszystkich zawierających z Nim Nowe Przymierze w oparciu o ofiarę Jezusa. Biblia mówi: „...wy również, niby żywe kamienie, jesteście budowani jako duchowa świątynia, by stanowić święte kapłaństwo, dla składania duchowych ofiar, przyjemnych Bogu przez Jezusa Chrystusa”. 1 P 2,5 (BT).

O Nowym Przymierzu Biblia mówi: „Teraz zaś otrzymał (Jezus) w udziale o tyle wznioślejszą służbę, o ile stał się pośrednikiem lepszego przymierza, które oparte zostało na lepszych obietnicach. Hbr 8,6 (BT). „Takie jest przymierze, które zawrę z nimi w owych dniach, mówi Pan: dając prawa moje w ich serca, także w umyśle ich wypiszę je. A grzechów ich oraz ich nieprawości więcej już wspominać nie będę. Gdzie zaś jest ich odpuszczenie, tam już więcej nie zachodzi potrzeba ofiary za grzechy”. Hbr 10,16-18 (BT).

Podsumowanie. Świątynia i starotestamentowa służba kapłańska były symbolem prawdziwej świątyni w niebie i pojednawczej służby Chrystusa. Biblia mówi: „Usługują oni obrazowi i cieniowi rzeczywistości niebieskich”. Hbr 8,5 (BT). „Każdy bowiem arcykapłan ustanawiany jest do składania darów i ofiar...”. Hbr 8,3 (BT). A „Chrystus... wszedł nie do świątyni, zbudowanej rękami ludzkimi, będącej odbiciem prawdziwej /świątyni/, ale do samego nieba, aby teraz wstawiać się za nami przed obliczem Boga, nie po to, aby się często miał ofiarować jak arcykapłan, który co roku wchodzi do świątyni z krwią cudzą. Inaczej musiałby cierpieć wiele razy od stworzenia świata. A tymczasem raz jeden ukazał się teraz na końcu wieków na zgładzenie grzechów przez ofiarę z samego siebie”. Hbr 9,24-28 (BT). Dlatego tylko On jest naszym kapłanem i na zawsze sprawuje pojednawczą służbę przed Bogiem. „Ten właśnie, ponieważ trwa na wieki, ma kapłaństwo nieprzemijające. Przeto i zbawiać na wieki może całkowicie tych, którzy przez Niego zbliżają się do Boga, bo zawsze żyje, aby się wstawiać za nimi”. Hbr 7,24-25 (BT). Jest też jedynym łącznikiem z Bogiem. Biblia mówi: „Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus”. Tm 2,5 (BT).

Ze zmianą kapłaństwa nastąpiła też zmiana Prawa dotycząca zamiany kapłaństwa lewickiego na kapłaństwo powszechne, gdyż „wy (wszyscy wierzący) jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście rozgłaszali cnoty tego, który was powołał z ciemności do swej cudownej światłości”. 1 P 2,9 (UBG). Bóg jednak powołuje pracowników do czuwania nad jego ludem. Biblia mówi: „Starszych więc, którzy są wśród was, proszę, ja również starszy... paście stado Boże, które jest przy was, strzegąc go nie pod przymusem, ale z własnej woli, jak Bóg chce; nie ze względu na niegodziwe zyski, ale z oddaniem; i nie jak ci, którzy ciemiężą gminy, ale jako żywe przykłady dla stada”. 1 P 5,1-3 (BT).

Jedność

Słowami: Łaska Pana Jezusa Chrystusa, miłość Boga i dar jedności w Duchu Świętym niech będą z wami wszystkimi!”. 2 Kor 13,13 (BT) – zakończył Paweł list pisany do Koryntian. Powyższy tekst sugeruje, że jedność jest darem. Kto i kiedy może go otrzymać? Czy dar ten można utracić?

Na jedność opisaną w Biblii można spojrzeć z dwóch perspektyw. Biblia ukazuje w Apokalipsie Bestię, czy zwierzę, o którym mówi: „Cała ziemia szła w podziwie za tym zwierzęciem”. Ap 13,3 (BW). „I oddadzą mu pokłon wszyscy mieszkańcy ziemi...”. Ap 13,8 (BW), z wyjątkiem tych, których imiona zapisane są w księdze żywota Baranka: „Wszyscy mieszkańcy ziemi będą oddawać pokłon władcy, każdy, którego imię nie jest zapisane od założenia świata w księdze życia zabitego Baranka”. Ap 13,8 (BT).

Wyjątek ten jest dowodem na to, że z jednej strony istnieje ugrupowanie reprezentujące siły szatana, z drugiej – grupę będącą w jedności z Barankiem: „Podążają oni za Barankiem, dokądkolwiek idzie”. Ap 14,4 (BW). Nasza przynależność ogranicza się więc do jednej z powyższych dwóch grup. Biblia mówi: „Nikt nie może dwom panom służyć, gdyż albo jednego nienawidzić będzie, a drugiego miłować, albo jednego trzymać się będzie, a drugim pogardzi”. Mt 6,24 (BW).

Przed swoją śmiercią Pan Jezus modlił się do Boga za swoimi uczniami, prosząc: „oni są jeszcze na świecie, a Ja idę do Ciebie. Ojcze Święty, zachowaj ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, aby tak jak My stanowili jedno”. J 17,11 (BT).

O tym, jak ważne jest, by właściwie zrozumieć pojęcie jedności, mówił Jezus: „Ja i Ojciec jedno jesteśmy”. J 10,30 (BW), „Słów tych, które wam mówię, nie wypowiadam od siebie. Ojciec, który trwa we Mnie, On sam dokonuje tych dzieł. Wierzcie Mi, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie. Jeżeli zaś nie – wierzcie przynajmniej ze względu na same dzieła!”. J 14,10-11 (BT). Oznacza to pewną współzależność, spójność i działanie w zgodnym duchu. Biblia mówi: „A proszę was, bracia, w imieniu Pana naszego, Jezusa Chrystusa, abyście wszyscy byli jednomyślni i aby nie było między wami rozłamów, lecz abyście byli zespoleni jednością myśli i jednością zdania”. 1 Kor 1,10 (BW), „Albowiem w Chrystusie Bóg jednał z sobą świat, nie poczytując ludziom ich grzechów”. 2 Kor 5,19 (BT).

Pragnienie jedności i jednomyślności Paweł uzasadnia następująco: „Usiłujcie zachować jedność Ducha dzięki więzi, jaką jest pokój. Jedno jest Ciało i jeden Duch, bo też zostaliście wezwani do jednej nadziei, jaką daje wasze powołanie. Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich, który [jest i działa] ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich”. Ef 4,3-6 (BT).

Biblia mówi, że nikt inny tylko Pan Jezus wiąże nas w jedność: „Jezus miał umrzeć za naród, a nie tylko za naród, ale także, by rozproszone dzieci Boże zgromadzić w jedno”. J 11,52 (BT). „Dlatego pamiętajcie, że niegdyś wy – poganie co do ciała, zwani nieobrzezaniem przez tych, którzy zowią się obrzezaniem od znaku dokonanego ręką na ciele – w owym czasie byliście poza Chrystusem, obcy względem społeczności Izraela i bez udziału w przymierzach obietnicy, nie mający nadziei ani Boga na tym świecie. Ale teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew Chrystusa… On, który obie części [ludzkości] uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający je mur – wrogość... aby z dwóch [rodzajów ludzi] stworzyć w sobie jednego nowego człowieka, wprowadzając pokój, i [w ten sposób] jednych, jak i drugich znów pojednać z Bogiem w jednym Ciele przez krzyż... A więc nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga – zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus. W Nim zespalana cała budowla rośnie na świętą w Panu świątynię, w Nim i wy także wznosicie się we wspólnym budowaniu, by stanowić mieszkanie Boga przez Ducha”. Ef 2,11-16.19-22 (BT).

Jedność nie stoi w opozycji do różnorodności, co Biblia wyjaśnia następująco: „Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich. Wszystkim zaś objawia się Duch dla [wspólnego] dobra”. 1 Kor 12,4-7 (BT).

Jakie „wspólne dobro” miał na myśli Paweł? Otóż dalej wyjaśnia on: „Podobnie jak jedno jest ciało, choć składa się z wielu członków, a wszystkie członki ciała, mimo iż są liczne, stanowią jedno ciało, tak też jest i z Chrystusem. Wszyscyśmy bowiem w jednym Duchu zostali ochrzczeni, [aby stanowić] jedno Ciało: czy to Żydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wolni. Wszyscyśmy też zostali napojeni jednym Duchem. Ciało bowiem to nie jeden członek, lecz liczne [członki]... Gdyby całe ciało było wzrokiem, gdzież byłby słuch? Lub gdyby całe było słuchem, gdzież byłoby powonienie?… Tymczasem zaś wprawdzie liczne są członki, ale jedno ciało. Nie może więc oko powiedzieć ręce: ‘Nie jesteś mi potrzebna’, albo głowa nogom: ‘Nie potrzebuję was’... Tak więc, gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki; podobnie, gdy jednemu członkowi okazywane jest poszanowanie, współweselą się wszystkie członki. Wy przeto jesteście Ciałem Chrystusa i poszczególnymi członkami”. 1 Kor 12-14.17.20-22.26-27 (BT).

Będąc poszczególnymi członkami w Ciele Chrystusa, „Bądźcie wszyscy jednomyślni, współczujący, braterscy, miłosierni, pokorni; Nie oddawajcie złem za zło ani obelgą za obelgę, lecz przeciwnie, błogosławcie, gdyż na to powołani zostaliście, abyście odziedziczyli błogosławieństwo”. 1 P 3,8-9 (BW).

Będąc „Głową Ciała – Kościoła”. Kol 1,18 (BT), Chrystus wstawia się za nami do Boga, prosząc o jedność: „Nie tylko za nimi (uczniami) proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie; aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno, aby świat uwierzył, żeś Ty Mnie posłał. I także chwałę, którą Mi dałeś, przekazałem im, aby stanowili jedno, tak jak My jedno stanowimy. Ja w nich, a Ty we Mnie! Oby się tak zespolili w jedno, aby świat poznał, żeś Ty Mnie posłał i żeś Ty ich umiłował tak, jak Mnie umiłowałeś. Ojcze, chcę, aby także ci, których Mi dałeś, byli ze Mną tam, gdzie Ja jestem, aby widzieli chwałę moją, którą Mi dałeś, bo umiłowałeś Mnie przed założeniem świata. Ojcze sprawiedliwy! Świat Ciebie nie poznał, lecz Ja Ciebie poznałem i oni poznali, żeś Ty Mnie posłał. Objawiłem im Twoje imię i nadal będę objawiał, aby miłość, którą Ty Mnie umiłowałeś, w nich była i Ja w nich”. J 17,20-26 (BT).

Jedność z Bogiem i Jezusem zespala. Biblia mówi: „Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących”. Dz 4,32 (BT). „Jeden duch i jedno serce” przygotowuje nas, „świętych do dzieła posługiwania, do budowania ciała Chrystusowego, aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do męskiej doskonałości, i dorośniemy do wymiarów pełni Chrystusowej, abyśmy już nie byli dziećmi, miotanymi i unoszonymi lada wiatrem nauki przez oszustwo ludzkie i przez podstęp, prowadzący na bezdroża błędu, lecz abyśmy, będąc szczerymi w miłości, wzrastali pod każdym względem w niego, który jest Głową, w Chrystusa, z którego całe ciało spojone i związane przez wszystkie wzajemnie się zasilające stawy, według zgodnego z przeznaczeniem działania każdego poszczególnego członka, rośnie i buduje siebie samo w miłości”. Ef 4,12-16 (BW).

Podsumowanie. Słowa kończące list Pawła: „Łaska Pana Jezusa Chrystusa, miłość Boga i dar jedności w Duchu Świętym niech będą z wami wszystkimi!”. 2 Kor 13,13 (BT) – wskazują, że jedność, ta prawdziwa, w duchu Bożym – jest darem. Jeśli więc „według Ducha żyjemy, według Ducha też postępujmy”. Ga 5,25 (BW), wtedy ten dar utrzymamy. Biblia mówi: „To, co słyszeliście od początku, niech pozostanie w was. Jeżeli pozostanie w was to, co od początku słyszeliście, i wy pozostaniecie w Synu i w Ojcu”. 1 J 2,24 (BW). Pozostający w Synu i w Ojcu tworzą Kościół Boży, czyli jedno ciało w Chrystusie, „Jak bowiem w jednym ciele mamy wiele członków, a nie wszystkie członki spełniają tę samą czynność – podobnie wszyscy razem tworzymy jedno ciało w Chrystusie, a każdy z osobna jesteśmy nawzajem dla siebie członkami”. Rz 12,4-5 (BT).

Dobra nowina

Dobra nowina to radosna wieść, ewangelia. Komu miała być ona zwiastowana? Biblia mówi: „Duch Pana Boga nade mną, bo Pan mnie namaścił. Posłał mnie, by głosić dobrą nowinę ubogim, by opatrywać rany serc złamanych, by zapowiadać wyzwolenie jeńcom i więźniom swobodę”. Iz 61,1 (BT).

To przesłanie do ludzkości miało być głoszone przez tych, którzy je przyjęli. Biblia mówi: „Jakże więc mieli wzywać Tego, w którego nie uwierzyli? Jakże mieli uwierzyć w Tego, którego nie słyszeli? Jakże mieli usłyszeć, gdy im nikt nie głosił? Jakże mogliby im głosić, jeśliby nie zostali posłani? Jak to jest napisane: Jak piękne stopy tych, którzy zwiastują dobrą nowinę!. Rz 10,14-15 (BT).

Uważajmy jednak, gdyż „wśród was będą fałszywi nauczyciele, którzy wprowadzą… zgubne herezje. Wyprą się oni Władcy, który ich nabył...”. 2 P 2,1 (BT). „Innej jednak Ewangelii nie ma: są tylko jacyś ludzie, którzy sieją wśród was zamęt i którzy chcieliby przekręcić Ewangelię Chrystusową”. Ga 1,7 (BT).

Biblia mówi, że „jeśli nawet Ewangelia nasza jest ukryta, to tylko dla tych, którzy idą na zatracenie, dla niewiernych, których umysły zaślepił bóg tego świata, aby nie olśnił ich blask Ewangelii chwały Chrystusa, który jest obrazem Boga”. 2 Kor 3-4 (BT). Uwierzcie więc i „Trzymajcie się mocno Słowa Życia”. Flp 2,16 (BT), Słowa o Jezusie, którego Bóg „nad wszystko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich i podziemnych. I aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest PANEM – ku chwale Boga Ojca”. Flp 2,9-11 (BT). On bowiem, „Syn Człowieczy przyszedł szukać i zbawić to, co zginęło”. Łk 19,10 (BT).

Co się stanie z tymi, którzy odrzucą dobrą nowinę? Biblia mówi: „Bo przecież jest rzeczą słuszną u Boga odpłacić uciskiem tym, którzy was uciskają, a wam, uciśnionym, dać ulgę wraz z nami, gdy z nieba objawi się Pan Jezus z aniołami swojej potęgi w płomienistym ogniu, wymierzając karę tym, którzy Boga nie uznają i nie są posłuszni Ewangelii Pana naszego Jezusa. Jako karę poniosą oni wieczną zagładę [z dala] od oblicza Pańskiego i od potężnego majestatu Jego”. 2 Tes 1,6-9 (BT).

Czym jest dobra nowina? Jest ona radosną wieścią o Jezusie Chrystusie. Biblia mówi: „Początek Ewangelii o Jezusie Chrystusie, Synu Bożym”. Mk 1,1 (BT), „który przezwyciężył śmierć, a na życie i nieśmiertelność rzucił światło przez Ewangelię”. 2 Tm 1,10 (BT). „Paweł, sługa Jezusa Chrystusa, powołany na apostoła, wyznaczony do zwiastowania ewangelii Bożej, którą Bóg przedtem zapowiedział przez swoich proroków w Pismach Świętych o Synu swoim, potomku Dawida według ciała”. Rz 1,1-3 (BW). „...Ci, gdy przyszli do Antiochii, zwracali się również do Greków, głosząc dobrą nowinę o Panu Jezusie”. Dz 11,20 (BW), ponieważ „potrzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne”. J 3,14-15 (BT). On „zbawiać na wieki może całkowicie tych, którzy przez Niego zbliżają się do Boga, bo zawsze żyje, aby się wstawiać za nimi”. Hbr 7,25 (BT).

Tę dobrą nowinę Bóg dał każdemu z nas, gdyż „W tym objawiła się miłość Boga ku nam, że zesłał Syna swego Jednorodzonego na świat, abyśmy życie mieli dzięki Niemu. W tym przejawia się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On sam nas umiłował i posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy”. 1 J 4,9-10 (BT). Ponieważ „Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami. Tym bardziej więc będziemy przez Niego zachowani od karzącego gniewu, gdy teraz przez krew Jego zostaliśmy usprawiedliwieni”. Rz 5,8-9 (BT). Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa to dobra nowina dla nas, grzeszników, Biblia bowiem mówi: „A jeżeli Chrystus nie zmartwychwstał, daremna jest wasza wiara i aż dotąd pozostajecie w swoich grzechach”. 1 Kor 15,17 (BT).

Dobra nowina dotyczy królestwa Bożego. Wszyscy wierzący oczekują „według obietnicy, nowego nieba i nowej ziemi, w których będzie mieszkała sprawiedliwość”. 2 P 3,13 (BT). „Jesteście bowiem ponownie do życia powołani nie z ginącego nasienia, ale z niezniszczalnego, dzięki słowu Boga, które jest żywe i trwa... Właśnie to słowo ogłoszono wam jako Dobrą Nowinę”. 1 P 1,23.15 (BT). „Zapewniam was, bracia, że ciało i krew nie mogą posiąść królestwa Bożego i że to, co zniszczalne, nie może mieć dziedzictwa w tym, co niezniszczalne. Oto ogłaszam wam tajemnicę: nie wszyscy pomrzemy, lecz wszyscy będziemy odmienieni… Trzeba, ażeby to, co zniszczalne, przyodziało się w niezniszczalność, a to, co śmiertelne, przyodziało się w nieśmiertelność… Bogu niech będą dzięki za to, że dał nam odnieść zwycięstwo przez Pana naszego Jezusa Chrystusa”. 1 Kor 15,50-51.53.57 (BT).

Dobra nowina to radosna wieść o planie zbawienia i Bożej łasce. Biblia mówi: „Gdy zaś ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela, naszego Boga, do ludzi, nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym, którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego, abyśmy, usprawiedliwieni Jego łaską, stali się w nadziei dziedzicami życia wiecznego”. Tt 3,4-7 (BT).

Dobra nowina to też nauka o drodze do zbawienia, czyli o tym, jak żyć, aby wejść do królestwa Bożego. Biblia mówi: „Znacie drogę, dokąd Ja idę. Odezwał się do Niego Tomasz: Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę? Odpowiedział mu Jezus: Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie. Gdybyście Mnie poznali, znalibyście i mojego Ojca. Ale teraz już Go znacie i zobaczyliście”. J 14,4-7 (BT). Poznanie Boga i Jezusa musi prowadzić do wielu zmian, Biblia bowiem mówi: „… jeśli się ktoś nie narodzi powtórnie, nie może ujrzeć królestwa Bożego”. J 3,3 (BT). „Dlatego, umiłowani, oczekując tego (nowego nieba i nowej ziemi), starajcie się, aby [On] was zastał bez plamy i skazy – w pokoju, a cierpliwość Pana naszego uważajcie za zbawienną... strzeżcie się, abyście dając się uwieść błędom tych, którzy nie szanują praw Bożych, własnej stałości nie doprowadzili do upadku. Wzrastajcie zaś w łasce i poznaniu Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa!”. 2 P 3,14.15.17.18 (BT).

Czym jeszcze jest dobra nowina? Biblia mówi: „A kiedy Jan został uwięziony, przybył Jezus do Galilei, gdzie głosił Dobrą Nowinę o Bogu, mówiąc: Wypełnił się czas i przybliżyło się królestwo Boże. Nawróćcie się i uwierzcie w Ewangelię!”. Mk 1,14-15 (BWP).

Podsumowanie. Dobra nowina jest mocą Bożą ku zbawieniu dla każdego wierzącego... W niej bowiem objawia się sprawiedliwość Boża, która od wiary wychodzi i ku wierze prowadzi, jak jest napisane: a sprawiedliwy z wiary żyć będzie”. Rz 1,16-17 (BT), a „wiara rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś, co się słyszy, jest słowo Chrystusa”. Rz 10,17 (BT). Dobra nowina to wieść o Jezusie, o Bogu i Jego łasce oraz o królestwie Bożym. „Przypominam, bracia, Ewangelię, którą wam głosiłem, którąście przyjęli i w której też trwacie. Przez nią również będziecie zbawieni, jeżeli ją zachowacie...”. 1 Kor 15,1-2 (BT). Jaką dobrą nowinę Paweł przypomina? Biblia mówi: „Przekazałem wam na początku to, co przejąłem: że Chrystus umarł – zgodnie z Pismem – za nasze grzechy, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem… Tak więc czy to ja, czy inni, tak nauczamy i tak wyście uwierzyli”. 1 Kor 15,3-4.11 (BT). Bóg zapewnił nas, że każdemu ofiarowuje udział w Swoim królestwie, trzeba tylko w tę dobrą nowinę uwierzyć. Zatem „I my zwiastujemy wam dobrą nowinę. Tę obietnicę, którą dał ojcom, wypełnił teraz Bóg dzieciom ich przez wzbudzenie nam Jezusa”. Dz 13,32.33 (BW).

Sprawiedliwość

„Pan jest sprawiedliwy, kocha sprawiedliwość”. Ps 11,7 (BT).

Sprawiedliwość Boga jest ucieleśniona w Chrystusie, do którego On powiedział: „Tron twój, o Boże, na wieki wieków, Berłem sprawiedliwym berło Królestwa twego. Umiłowałeś sprawiedliwość, a znienawidziłeś nieprawość”. Hbr 1,8-9 (BW). Sprawiedliwość ta staje się naszym udziałem przez przyjęcie Jezusa. Biblia mówi: „bylebym pozyskał Chrystusa i znalazł się w Nim... mając… Bożą sprawiedliwość, otrzymaną przez wiarę w Chrystusa, sprawiedliwość pochodzącą od Boga, opartą na wierze – przez poznanie Jego: zarówno mocy Jego zmartwychwstania, jak i udziału w Jego cierpieniach”. Flp 3,8-10 (BT).

Biblia mówi: „Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni”. Mt 5,6 (BW). Sprawiedliwość w tym pojęciu oznacza to samo co podobieństwo z Bogiem, który „jest miłością, a kto mieszka w miłości, mieszka w Bogu, a Bóg w nim”. 1 J 4,16 (BW). Tak więc sprawiedliwość jest miłością.

Sprawiedliwość jest też świętością, gdyż święty jest Pan, Bóg Wszechmogący”. Ap 4,8 (BW) i „przez sprawiedliwość okaże swą świętość”. Iz 5,16 (BT). Dlatego, „za przykładem świętego, który was powołał, sami też bądźcie świętymi we wszelkim postępowaniu waszym”. 1 P 1,15 (BW).

Sprawiedliwości nie możemy wypracować ani uzyskać przez ofiary – jest to dar łaski dla wierzących w Chrystusa. Biblia mówi: „Wy zaś nie tak nauczyliście się Chrystusa. Słyszeliście przecież o Nim i zostaliście pouczeni w Nim – zgodnie z prawdą, jaka jest w Jezusie, że – co się tyczy poprzedniego sposobu życia – trzeba porzucić dawnego człowieka, który ulega zepsuciu na skutek zwodniczych żądz, odnawiać się duchem w waszym myśleniu i przyoblec człowieka nowego, stworzonego według Boga, w sprawiedliwości i prawdziwej świętości”. Ef 4,20-24 (BT).

Abyśmy byli stworzeni w sprawiedliwości i prawdziwej świętości, musimy chcieć poznać doskonały charakter Zbawiciela i pragnąć wewnętrznej odnowy, aby otrzymać sprawiedliwość, która „ode mnie pochodzi– mówi Pan”. Iz 54,17 (BW). „Niegdyś bowiem byliście ciemnością, lecz teraz jesteście światłością w Panu: postępujcie jak dzieci światłości! Owocem bowiem światłości jest wszelka prawość i sprawiedliwość, i prawda”. Ef 5,8-9 (BT).

Co robić, by postępować jak dzieci światłości? Biblia mówi: „Jeśli, synu, nauki me przyjmiesz i zachowasz u siebie wskazania, ku mądrości nachylisz swe ucho, ku roztropności nakłonisz swe serce przywołasz... rozwagę… i pożądać jej będziesz jak skarbów – to bojaźń Pańską zrozumiesz, osiągniesz znajomość Boga… (A On) dla prawych... chowa swą [[pomoc/Pomoc]], On – tarczą żyjącym uczciwie. On strzeże ścieżek prawości, ochrania drogi pobożnych. Wtedy sprawiedliwość pojmiesz i prawość, i rzetelność – i każdą dobrą ścieżkę, gdyż mądrość zagości w twym sercu, wiedza ucieszy twą duszę”. Prz 2,1-10 (BT).

Między sprawiedliwością a grzechem, miłością a nienawiścią, prawdą a błędem toczy się nieustanna walka. Szatan podejmuje walkę z tymi, którzy są napełnieni Duchem Chrystusowym. Mimo tego zagrożenia Jezus powiedział: „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie”. Mt 5,10 (BT), ponieważ „sprawiedliwość wyrywa ze śmierci”. Prz 10,2 (BT).

Do tej duchowej walki musimy przystąpić wzmocnieni „w Panu – siłą Jego potęgi. Obleczcie pełną zbroję Bożą, byście mogli się ostać wobec podstępnych zakusów diabła... Dlatego weźcie na siebie pełną zbroję Bożą, abyście w dzień zły zdołali się przeciwstawić i ostać, zwalczywszy wszystko.

  • Stańcie więc [do walki] przepasawszy biodra wasze prawdą i oblókłszy pancerz, którym jest sprawiedliwość,
  • a obuwszy nogi w gotowość [głoszenia] dobrej nowiny o pokoju.
  • W każdym położeniu bierzcie [[wiarę/Wiara]]jako tarczę, dzięki której zdołacie zgasić wszystkie rozżarzone pociski Złego.
  • Weźcie też hełm zbawienia i miecz Ducha, to jest słowo Boże – wśród wszelakiej modlitwy i błagania.
  • Przy każdej sposobności módlcie się w Duchu! Nad tym właśnie czuwajcie z całą usilnością...”. Ef 6,10-11.13-18 (BT).
Przyoblec się w duchowy pancerz oznacza bycie w sprawiedliwości Jezusa, który „grzechy nasze sam na ciele swoim poniósł na drzewo, abyśmy, obumarłszy grzechom, dla sprawiedliwości żyli”. 1 P 2,24 (BW), gdyż „sprawiedliwy z wiary żyć będzie”. Rz 1,17 (BW).

Trwanie w sprawiedliwości Bożej jest dowodem naszej wiary w to, że jest Ktoś silniejszy od szatana; że choć szatan może zabić ciało, jednak sprawiedliwym nie odbierze ich nagrody. Biblia mówi: „utrapienia teraźniejszego czasu nic nie znaczą w porównaniu z chwałą, która ma się nam objawić”. Rz 8,18 (BW), „Albowiem nieznaczny chwilowy ucisk przynosi nam przeogromną obfitość wiekuistej chwały, Nam, którzy nie patrzymy na to, co widzialne, ale na to, co niewidzialne; albowiem to, co widzialne, jest doczesne, a to, co niewidzialne, jest wieczne”. 2 Kor 4,17-18 (BW). I dlatego „My... z pomocą Ducha, na zasadzie wiary wyczekujemy spodziewanej sprawiedliwości’. Ga 5,5 (BT).

Aktualnie jesteśmy sprawiedliwi sprawiedliwością Bożą. Biblia mówi: „Powierz Panu swoją drogę i zaufaj Mu: On sam będzie działał i sprawi, że twoja sprawiedliwość zabłyśnie jak światło, a słuszność twoja – jak południe. Upokórz się przed Panem i Jemu zaufaj!”. Ps 37,5-7 (BT). Jednak gdy Jezus przyjdzie ponownie, odnowi wszystkie rzeczy i zaprowadzi doskonałą sprawiedliwość, „Wreszcie zostanie wylany na nas Duch z wysokości. Wtedy pustynia stanie się sadem, a sad za las uważany będzie. Na pustyni osiądzie prawo, a sprawiedliwość zamieszka w sadzie. Dziełem sprawiedliwości będzie pokój, a owocem prawa – wieczyste bezpieczeństwo”. Iz 32,15-17 (BT), „Bo królestwo Boże... to sprawiedliwość, pokój i radość w Duchu Świętym”. Rz 14,17 (BT).

Podsumowanie. Chociaż „Oczekujemy... według obietnicy, nowego nieba i nowej ziemi, w których będzie mieszkała sprawiedliwość”. 1 P 3,13 (BT), to do tego czasu „Nie będziecie popełniać niesprawiedliwości w wyrokach, w miarach, w wagach, w objętości”. Kpł 19,35 (BT), „Zaprawiajcie się w dobrem! Troszczcie się o sprawiedliwość, wspomagajcie uciśnionego, oddajcie słuszność sierocie, w obronie wdowy stawajcie!” Iz 1,17 (BT), „podążaj za sprawiedliwością, pobożnością, wiarą, miłością, wytrwałością, łagodnością! Walcz w dobrych zawodach o wiarę, zdobądź życie wieczne”. 1 Tm 6,11-12 (BT). Jakże wspaniale byłoby, gdyby każdy z nas mógł powiedzieć: „Dobry bój bojowałem, biegu dokonałem, wiarę zachowałem; A teraz oczekuje mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu da Pan, sędzia sprawiedliwy, a nie tylko mnie, lecz i wszystkim, którzy umiłowali przyjście Jego”. 2 Tm 4,7-8 (BW).

Czyściec

Czy Biblia potwierdza istnienie czyśćca jako pośmiertnego oczyszczenia duszy, doprowadzającego do jej doskonałości koniecznej do osiągnięcia nieba? Czy duszom będącym w czyśćcu żywi mogą pomóc przez modlitwę lub datki na mszę w intencji zmarłych bądź też odpusty?

Nie ma żadnych wersetów biblijnych dających potwierdzającą odpowiedź na powyższe pytania. Wobec tego, skąd wzięła się taka koncepcja? Rozumując po ludzku, można powiedzieć, że nie jesteśmy tacy święci, aby pójść do Nieba, ale też nie zasługujemy na piekło z wyjątkiem największych grzeszników. W umysłach ludzkich powstało więc pragnienie zaistnienia drugiej szansy na poprawę i uświęcenie, choć Pan Jezus mówi tylko o dwóch możliwościach: „Wchodźcie przez ciasną bramę; albowiem szeroka jest brama i przestronna droga, która wiedzie na zatracenie, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. A ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do żywota; i niewielu jest tych, którzy ją znajdują”. Mt 7,13.14 (BW). „Jeśliście więc razem z Chrystusem powstali z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie przebywa Chrystus, zasiadając po prawicy Boga. Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi”. Kol 3,1-2 (BT).

Boża koncepcja jest jasna: albo pójdziemy za głosem Pana Jezusa do Królestwa Bożego, albo na wieczne zatracenie! Dobrze ilustruje to przypowieść o budowie domu na skale lub na piasku. Biblia mówi: „Każdego więc, kto tych słów moich słucha i wypełnia je, można porównać z człowiekiem roztropnym, który dom swój zbudował na skale.... Każdego zaś, kto tych słów moich słucha, a nie wypełnia ich, można porównać z człowiekiem nierozsądnym, który dom swój zbudował na piasku. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i rzuciły się na ten dom. I runął, a upadek jego był wielki”. Mt 7,24-27 (BT). W Biblii „skała” jest symbolem Boga: „On Skała, dzieło Jego doskonałe...”. Pwt 32,4 (BT). W przypowieści tej wyraźnie mowa o dwóch, a nie trzech możliwościach.

Dlaczego większość ludzi wybiera szeroką drogę wiodącą na zatracenie? Ponieważ ludzie ufają swoim przywódcom religijnym, a nie Biblii. A Biblia mówi: „Baczcie więc pilnie, jak macie postępować, nie jako niemądrzy, lecz jako mądrzy, (dziś) wykorzystując czas, gdyż dni są złe”. Ef 5,15-16 (BW). „Dlatego [postępujcie], jak mówi Duch Święty: Dziś, jeśli głos Jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych...”. Hbr 3,7-8 (BT). Nauka o czyśćcu pozwala ze spokojem kroczyć po szerokiej drodze, ponieważ wierząc w czyściec, nie boimy się konsekwencji takiego wyboru. Problem w tym, że wszystko, czego naucza nas Bóg, dotyczy żywych, którzy mogą podejmować decyzje i działać. Dlatego za ziemskiego życia „Niech... będzie wam wiadomo, bracia, że zwiastuje się wam odpuszczenie grzechów przez Niego (Jezusa): Każdy, kto uwierzy, jest przez Niego usprawiedliwiony ze wszystkich [grzechów], z których nie mogliście zostać usprawiedliwieni w Prawie Mojżeszowym”. Dz 13,37-39 (BT). Czy umarli mogą cokolwiek zrobić, aby odwrócić się od swoich grzechów? Nie! Do żywych Biblia mówi: „Niechże więc grzech nie króluje w waszym śmiertelnym ciele”. Rz 6,12 (BT), a „Na co natknie się twoja ręka, abyś to zrobił, to zrób według swojej możności, bo w krainie umarłych, do której idziesz, nie ma ani działania, ani zamysłów, ani poznania, ani mądrości”. Koh 9,10 (BW). „To nie umarli chwalą Pana, nikt z tych, którzy zstępują do Szeolu (grobu), lecz my błogosławimy Pana odtąd i aż na wieki”. Ps 115,17-18 (BT).

Gdzie po śmierci jest miejsce na wiarę i przyjęcie ofiary Pana Jezusa? W świetle powyższych cytatów, zmarły nie ma możliwości wyznać „że JEZUS JEST PANEM, i w sercu swoim” uwierzyć, „że Bóg Go wskrzesił z martwych”. Rz 10,9.10 (BT). Mogą to zrobić tylko żywi, skoro w grobie nie ma żadnego myślenia i działania. „Wszyscy żyjący mogą jeszcze mieć nadzieję… ponieważ żyjący wiedzą, że umrą, a zmarli niczego zgoła nie wiedzą, zapłaty też więcej już żadnej nie mają, bo pamięć o nich idzie w zapomnienie. Tak samo ich miłość, jak również ich nienawiść, jak też ich zazdrość – już dawno zanikły, i już nigdy więcej udziału nie mają żadnego we wszystkim, cokolwiek się dzieje pod słońcem”. Koh 9,4-6 (BT). „Nie pokładajcie ufności w książętach ani w człowieku, u którego nie ma wybawienia. Gdy tchnienie go opuści, wraca do swej ziemi, wówczas przepadają jego zamiary”. Ps 146,3-4 (BT).

Wszystko więc, co człowiek może zdziałać, robi to za życia i żadne modlitwy, odpusty, msze za zmarłych i żadne pieniądze niczego nie zmienią po śmierci. Człowiek chciałby po śmierci dostać drugą szansę, ponieważ potrafi wymienić wiele powodów, dla których w tym życiu nie spełnił Bożych wymagań, aby być zbawionym. Na sądzie ostatecznym dowie się jednak dlaczego zapadł wyrok, od którego nie będzie odwołania: „I inną księgę otwarto, która jest księgą życia.I osądzono zmarłych z tego, co w księgach zapisano, według ich czynów. Jeśli się ktoś nie znalazł zapisany w księdze życia, został wrzucony do jeziora ognia. To jest śmierć druga – jezioro ognia”. Ap.20,12.15.14 (BT).

Jaki los czeka zmarłych? Biblia mówi: „Nie dziwcie się temu, gdyż nadchodzi godzina, kiedy wszyscy w grobach usłyszą głos jego; i wyjdą ci, co dobrze czynili, by powstać do życia; a inni, którzy źle czynili, by powstać na sąd”. J 5,28-29 (BW). „Udziałem zaś bojaźliwych i niewierzących, i skalanych, i zabójców, i wszeteczników, i czarowników, i bałwochwalców, i wszystkich kłamców będzie jezioro płonące ogniem i siarką. To jest śmierć druga”. Ap 21,8 (BW). Zwróćmy uwagę, że w Biblii mowa jest o dwóch rodzajach śmierci: pierwszej – „Do mężczyzny zaś [Bóg] rzekł: Ponieważ posłuchałeś swej żony i zjadłeś z drzewa, co do którego dałem ci rozkaz w słowach: Nie będziesz z niego jeść … wrócisz do ziemi, z której zostałeś wzięty; bo prochem jesteś i w proch się obrócisz!”. Rdz 3,17.19 (BT) oraz o śmierci wiecznej, zwanej śmiercią drugą – „A Śmierć i Otchłań wrzucono do jeziora ognia. To jest śmierć druga – jezioro ognia. Jeśli się ktoś nie znalazł zapisany w księdze życia, został wrzucony do jeziora ognia”. Ap 20,14-15 (BT). „A wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzą się, jedni do żywota wiecznego, a drudzy na hańbę i wieczne potępienie”. Dn 12,2 (BW). Dwie możliwości i nic więcej. Ci pierwsi powstaną do życia w pierwszym zmartwychwstaniu a drudzy na sąd i drugą śmierć w drugim zmartwychwstaniu.

I najważniejsze pytanie: Gdyby dusze osób liczących na zbawienie miały być oczyszczane w czyśćcu, jaki sens miałaby zbawienna ofiara Pana Jezusa? Biblia mówi: „A jak postanowione ludziom raz umrzeć, a potem sąd, tak Chrystus raz jeden był ofiarowany dla zgładzenia grzechów wielu, drugi raz ukaże się nie w związku z grzechem, lecz dla zbawienia tych, którzy Go oczekują”. Hbr 9,27-28 (BT). „Jeśliby nawet kto zgrzeszył, mamy Rzecznika wobec Ojca – Jezusa Chrystusa sprawiedliwego. On bowiem jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy i nie tylko nasze, lecz również za grzechy całego świata” 1 J 1.2 (BT). Do żywych pisze Jan, wskazując Jezusa jako Zbawiciela każdego człowieka, jeśli więc „wyznajemy nasze grzechy, [Bóg] jako wierny i sprawiedliwy odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości”. 1 J 1,9 (BT). Zatem oczyszczanie z wszelkiej nieprawości może odbywać się tylko za naszego życia.

Co zatem jest między pierwszą śmiercią a przyjściem Jezusa? Jest stan zwany w Biblii snem: „... a potem rzekł do nich: Łazarz, nasz przyjaciel, zasnął; ale idę zbudzić go ze snu. Tedy rzekli uczniowie do niego: Panie! Jeśli zasnął, zdrów będzie. Ale Jezus mówił o jego śmierci; oni zaś myśleli, że mówił o zwykłym śnie. Wtedy to rzekł im Jezus wyraźnie: Łazarz umarł”. J 11,11-14 (BW). „A wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzą się...”. Dn 12,2 (BW). W momencie przyjścia Zbawiciela z tego „snu” będą obudzeni tylko sprawiedliwi, „A nie ożyli inni ze zmarłych, aż tysiąc lat się skończyło. To jest pierwsze zmartwychwstanie. Błogosławiony i święty, kto ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu: nad tymi nie ma władzy śmierć druga”. Ap 20,5-6 (BT).

Podsumowanie. Oprócz tego, co Biblia mówi, ważne jest też to, czego nie mówi. A nie mówi ani razu o „czyśćcu”. Nie ma też w niej żadnej sugestii, że pomiędzy śmiercią a zmartwychwstaniem cokolwiek się dzieje. Przykładem jest Łazarz, którego nie pytano, co się z nim działo w czasie „snu”, sam też niczego na ten temat nie mówił. Natomiast Biblia mówi: „Niechże więc grzech nie króluje w waszym śmiertelnym ciele, poddając was swoim pożądliwościom. Kiedy bowiem byliście niewolnikami grzechu, byliście wolni od służby sprawiedliwości. Jakiż jednak pożytek mieliście wówczas z tych czynów, których się teraz wstydzicie? Przecież końcem ich jest śmierć. Teraz zaś, po wyzwoleniu z grzechu i oddaniu się na służbę Bogu, jako owoc zbieracie uświęcenie. A końcem tego – życie wieczne. Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć, a łaska przez Boga dana to życie wieczne w Chrystusie Jezusie, Panu naszym”. Rz 6,12.20-23 (BT). Dlatego nie warto liczyć na złudną nadzieję czyśćca i nieśmiertelność duszy, gdyż chrześcijańska nadzieja jest w Jezusie Chrystusie, naszym Zbawicielu.

Pierwszeństwo

Pierwsi i ostatni

Współczesność to czasy materializmu, rywalizacji, wygodnego stylu życia, stąd też duże znaczenie w hierarchii społecznej mają zajmowane miejsca: pierwsze… czy ostatnie. Opisani w Biblii ludzie zajmujący prestiżowe miejsca są negatywnie postrzegani przez Chrystusa. Biblia mówi: „Wielu zaś pierwszych będzie ostatnimi”. Mt 19,30 (BT). Izraelici, którzy pierwsi zostali zaproszeni do udziału w Królestwie Bożym, niekoniecznie do niego wejdą, natomiast ci z pogan oraz Żydów, którzy przyjęli ofiarę Chrystusa i poszli za Nim – tak. Biblia mówi: „Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów, gdy ujrzycie Abrahama, Izaaka i Jakuba, i wszystkich proroków w królestwie Bożym, a siebie samych precz wyrzuconych. Przyjdą ze wschodu i zachodu, z północy i południa i siądą za stołem w królestwie Bożym. Tak oto są ostatni, którzy będą pierwszymi, i są pierwsi, którzy będą ostatnimi”. Łk 13,28-29 (BT).

Biblia mówi wiele krytycznych słów pod adresem faryzeuszy i uczonych w Piśmie: „A wszystkie uczynki swoje pełnią, bo chcą, aby ich ludzie widzieli… Lubią też pierwsze miejsce na ucztach i pierwsze krzesła w synagogach, i pozdrowienia na rynkach, i tytułowanie ich przez ludzi”. Mt 23,5-7 (BW). Te same zarzuty odnoszą się i do wielu współcześnie żyjących duchownych. Biblia mówi: „Strzeżcie się uczonych w Piśmie, którzy z upodobaniem chodzą w powłóczystych szatach, lubią pozdrowienia na rynku, pierwsze krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach”. Łk 20,46 (BT).

Jaka jest biblijna rada udzielona przez Pana Jezusa? „Następnie, gdy zauważył, jak obierali pierwsze miejsca, powiedział... Gdy cię ktoś zaprosi na wesele, nie siadaj na pierwszym miejscu, bo czasem zjawi się ktoś znaczniejszy od ciebie, także zaproszony, wtedy przyjdzie ten, który ciebie i tamtego zaprosił i powie ci: Ustąp temu miejsca; i wtedy ze wstydem będziesz musiał zająć ostatnie miejsce. A gdy będziesz zaproszony i pójdziesz, usiądź na ostatnim miejscu, gdy zaś przyjdzie ten, który cię zaprosił, rzecze do ciebie: Przyjacielu, usiądź wyżej! Wtedy doznasz czci wobec wszystkich współbiesiadników. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony”. Łuk 14,7-11 (BW). „Kto zaś jest największy pośród was, niech będzie sługą waszym, A kto się będzie wywyższał, będzie poniżony, a kto się będzie poniżał, będzie wywyższony”. Mt 23,11-12 (BW). „A kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie niewolnikiem waszym”. Mt 20,27 (BT).

Pierwszy i ostatni dzień tygodnia

Poniższe teksty pozwolą uzyskać odpowiedź na pytanie, który dzień tygodnia jest pierwszy, a który siódmy: „Po upływie szabatu, o świcie pierwszego dnia tygodnia przyszła Maria Magdalena i druga Maria obejrzeć grób”. Mt 28,1 (BT). „W pierwszy dzień tygodnia poszły skoro świt do grobu, niosąc przygotowane wonności”. Łk 24,1 (BT). „A pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu...”. J 20,1 (BT).

Określenie „pierwszego dnia po szabacie” jasno wskazuje na pierwszy dzień tygodnia, ponieważ następował on po dniu siódmym, po szabacie/sobocie. Tak jest od stworzenia świata. O ostatnim dniu tygodnia Biblia mówi: „A gdy Bóg ukończył w dniu szóstym swe dzieło, nad którym pracował, odpoczął dnia siódmego po całym swym trudzie, jaki podjął”. Rdz 2,2 (BT). Do ludzi, którzy wierzą, że Pan Bóg jest Stworzycielem wszystkiego i wszystkich, skierowane są słowa: „Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić. Sześć dni będziesz pracować i wykonywać wszystkie twe zajęcia. Dzień zaś siódmy jest szabatem ku czci Pana, Boga twego... W sześciu dniach bowiem uczynił Pan niebo, ziemię, morze oraz wszystko, co jest w nich, w siódmym zaś dniu odpoczął. Dlatego pobłogosławił Pan dzień szabatu i uznał go za święty”. Wj 20,8-11 (BT). Biblia wyjaśnia tu nie tylko kwestię pierwszeństwa, lecz przede wszystkim świętości ostatniego dnia tygodnia, podając Boże uzasadnienie.

Pierwsi chrześcijanie

Pierwsi uczniowie Chrystusa stali się Jego naśladowcami i w Biblii otrzymali określenie apostołów. Jezusową naukę przekazywali innym, tworząc ciągle powiększające się grono uczniów Chrystusa, których nazywano najpierw „sektą nazarejczyków”. Dz 24,5 (BT), później chrześcijanami: „Wysłano do Antiochii Barnabę. Gdy on przybył i zobaczył działanie łaski Bożej, ucieszył się i zachęcał wszystkich, aby całym sercem wytrwali przy Panu; Udał się też do Tarsu, aby odszukać Szawła. A kiedy [go] znalazł, przyprowadził do Antiochii i przez cały rok pracowali razem w Kościele, nauczając wielką rzeszę ludzi. W Antiochii też po raz pierwszy nazwano uczniów chrześcijanami”. Dz 11,22-23.25-26 (BT).

Pierwszy i Ostatni

Słowa ze Starego Testamentu: „Ja, Pan, jestem pierwszy, z ostatnimi również Ja będę!”. Iz 41,4 (BT), odnoszą się do Boga, dlatego Izajasz wiąże to ze stworzeniem nieba i ziemi. Bez aktu stworzenia nie istniałoby pojęcie początku. Biblia mówi: „Ja sam, Ja jestem pierwszy i Ja również ostatni”. Iz 48,12 (BT). W Nowym Testamencie czytamy: „Jam jest Alfa i Omega, mówi Pan Bóg, Który jest, Który był i Który przychodzi, Wszechmogący”. Ap 1,8 (BT). Pan Bóg: „… rzekł mi … Jam Alfa i Omega, Pierwszy i Ostatni, Początek i Koniec”. Ap 22,5.6.13 (BT). „Łaska wam i pokój od Tego, Który jest, i Który był i Który przychodzi”. Ap 1,4 (BT).

Te same określenia użyte są do osoby Pana Jezusa. Biblia mówi: „Ja, Jan… ujrzałem… kogoś podobnego do Syna Człowieczego… do stóp Jego upadłem jak martwy, a On położył na mnie prawą rękę, mówiąc: Jam jest Pierwszy i Ostatni i żyjący. Byłem umarły, lecz oto żyję...”. Ap 1,9.12-13.17-18 (BW). „Aniołowi Kościoła w Smyrnie napisz: To mówi Pierwszy i Ostatni, który był martwy, a ożył”. Ap 2,8 (BT). Słowa: „Byłem umarły, lecz oto żyję” nie mógł wypowiedzieć nikt inny jak tylko nasz Zbawiciel.

Pierwszeństwo Chrystusa

Biblia jednoznacznie daje pierwszeństwo we wszystkim Chrystusowi i mówi: „On jest obrazem Boga niewidzialnego – Pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo w Nim zostało wszystko stworzone... Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie. I On jest Głową Ciała – Kościoła. On jest Początkiem, Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim. Zechciał bowiem /Bóg/, aby w Nim zamieszkała cała Pełnia”. Kol 1,15-19 (BT). Apostoł Paweł dawał świadectwo wszystkim „… nie głosząc nic ponad to, co przepowiedzieli Prorocy i Mojżesz, że Mesjasz ma cierpieć, że pierwszy zmartwychwstanie, że głosić będzie światło zarówno ludowi, jak i poganom”. Dz 26,22.23 (BT). „Tymczasem jednak Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli”. 1 Kor 15,20 (BT).

Biblia podaje przypadki z martwych wzbudzeń przed zmartwychwstaniem Chrystusa. Mamy też przykład zabrania do nieba żyjącego Henocha i Eliasza. Wobec tych faktów należy uznać pierwszeństwo Chrystusa jako pierwszego ożywionego nie w kolejności, lecz w randze (jako najważniejszy). Biblia mówi: „Albowiem jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni. A każdy w swoim porządku: jako pierwszy Chrystus, potem ci, którzy są Chrystusowi w czasie jego przyjścia”. 1 Kor 15,22-23 (BT). „Przez wiarę Henoch został przeniesiony, aby nie oglądał śmierci. I nie znaleziono go, ponieważ Bóg go zabrał. Przed zabraniem bowiem otrzymał świadectwo, iż podobał się Bogu”. Hebr.11,5 (BT). „Oto zjawił się wóz ognisty wraz z rumakami ognistymi i rozdzielił obydwóch: a Eliasz wśród wichru wstąpił do niebios”. 2 Krl 2,11 (BT).

Pierwsze i drugie (nowe) Przymierze

Pierwsze Przymierze zawarte przez Boga z Izraelitami pod górą Synaj było warunkowe, a otrzymanie błogosławieństwa zależało od jego wypełnienia. Biblia mówi: „Jeśli więc pilnie będziesz słuchał głosu Pana, Boga swego, wiernie wypełniając wszystkie Jego polecenia, które ja ci dziś daję, wywyższy cię Pan, Bóg twój, ponad wszystkie narody ziemi. Spłyną na ciebie i spoczną wszystkie te błogosławieństwa...”. Pwt 28,1-2 (BT).

Izrael go nie wypełnił. Dlatego Biblia mówi: „Gdyby bowiem pierwsze przymierze było bez braków, nie szukano by miejsca na drugie. Albowiem ganiąc ich, mówi: Oto idą dni, mówi Pan, a zawrę z domem Izraela i z domem Judy przymierze nowe. Nie takie przymierze, jakie zawarłem z ich ojcami w dniu, gdym ujął ich za rękę, aby ich wyprowadzić z ziemi egipskiej; ponieważ oni nie wytrwali w moim przymierzu, przeto Ja nie troszczyłem się o nich, mówi Pan”. Hbr 8,7-9 (BW). „Potem powiada: Oto przychodzę, aby wypełnić wolę twoją. Znosi więc pierwsze, aby ustanowić drugie”. Hbr 10,9 (BW).

Istotną różnicą wprowadzenia Nowego Przymierza było przyjście zapowiadanego przez wszystkich proroków Mesjasza zamiast człowieka – pośrednika. Wiara w Niego i przyjęcie Go jako Zbawiciela dawała podstawy do zawarcia Nowego Przymierza. Biblia mówi: „Takie zaś jest przymierze, jakie zawrę z nimi po upływie owych dni, mówi Pan: Prawa moje włożę w ich serca i na umysłach ich wypiszę je, Dodaje: A grzechów ich i ich nieprawości nie wspomnę więcej”. Hbr 10,16-17 (BW). Przymierze to zawiera obietnicę odpuszczenia grzechów i lepszego poznanie Boga poprzez Jezusa Chrystusa. Dalej Biblia mówi: „Ponieważ zaś mówi o nowym, pierwsze uznał za przestarzałe; a to, co się przedawnia i starzeje, bliskie jest zniszczenia”. Hbr 8,13 (BT).

Jednak przed zawarciem Pierwszego Przymierza są w Biblii przykłady usprawiedliwienia przez wiarę, co jest cechą Nowego Przymierza. Dlatego można powiedzieć, że ta zasada funkcjonowała już od Adama. Biblia mówi: „I tak wypełniło się Pismo, które mówi: Uwierzył przeto Abraham Bogu i poczytano mu to za sprawiedliwość, i został nazwany przyjacielem Boga”. Jk 2,23 (BT). „I stąd Pismo widząc, że w przyszłości Bóg na podstawie wiary będzie dawał poganom usprawiedliwienie, już Abrahamowi oznajmiło tę radosną nowinę: W tobie będą błogosławione wszystkie narody. I dlatego tylko ci, którzy polegają na wierze, mają uczestnictwo w błogosławieństwie wraz z Abrahamem, który dał posłuch wierze”. Ga 3,8-9 (BT).

Pierwsze i drugie przykazanie

Członkowie kościołów chrześcijańskich zazwyczaj uważają, że najważniejszym przykazaniem jest przykazanie międzyludzkiej miłości, powołując się na tekst: „Nikomu nie bądźcie nic dłużni poza wzajemną miłością. Kto bowiem miłuje bliźniego, wypełnił Prawo. Albowiem przykazania: Nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij, nie pożądaj, i wszystkie inne – streszczają się w tym nakazie: Miłuj bliźniego swego jak siebie samego! Miłość nie wyrządza zła bliźniemu. Przeto miłość jest doskonałym wypełnieniem Prawa”. Rz 13,8-10 (BT). Tymczasem ważniejsze jest przykazanie dotyczące miłości Boga. Biblia mówi: „Troszczcie się tylko pilnie o to, żebyście spełniali przykazanie i prawo, które nakazał wam Mojżesz, sługa Pana: miłować Pana, Boga waszego, postępować zawsze Jego drogami, zachowywać Jego przykazania, przylgnąć do Niego i służyć Mu całym waszym sercem i całą duszą”. Joz 22,5 (BT).

Czytając wersety z Listu do Rzymian z rozdziału 13, zauważamy, że przykazania zawarte w Dekalogu są streszczone w przykazaniu miłości. Skoro więc Biblia mówi, że przykazania od 5 do 10 streszczają się w nakazie: „Miłuj bliźniego swego jak siebie samego!”. Rz 13,9 (BT), to analogicznie – rozszerzeniem przykazania miłości względem Boga są cztery pierwsze przykazania Dekalogu. A one brzmią: (1) Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie! (2) Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią! Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, ponieważ Ja Pan, twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym, który karze występek ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia względem tych, którzy Mnie nienawidzą. Okazuję zaś łaskę aż do tysiącznego pokolenia tym, którzy Mnie miłują i przestrzegają moich przykazań. (3) Nie będziesz wzywał imienia Pana, Boga twego, do czczych rzeczy, gdyż Pan nie pozostawi bezkarnie tego, który wzywa Jego imienia do czczych rzeczy. (4) Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić. Sześć dni będziesz pracować i wykonywać wszystkie twe zajęcia. Dzień zaś siódmy jest szabatem ku czci Pana, Boga twego...”. Wj 20,2-10 (BT).

Pan Jezus zawsze stawiał Ojca i Jego wolę na pierwszym miejscu. Gdy więc padło pytanie: „Nauczycielu, które przykazanie jest największe?” Mt 22,36 (BT) - bez wahania odpowiedział: „Będziesz miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej. To jest największe i pierwsze przykazanie. A drugie podobne temu: Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego. Na tych dwóch przykazaniach opiera się cały zakon i prorocy”. Mt 22,37-40 (BT). To drugie przykazanie dopiero w połączeniu z pierwszym jest wypełnieniem doskonałej miłości: „Po tym poznajemy, iż dzieci Boże miłujemy, jeżeli Boga miłujemy i przykazania jego spełniamy”. 1 J 5,2 (BW).

Śmierć pierwsza i druga

Biblia pierwszą śmierć nazywa snem, przejściowym stanem nieświadomości: „Łazarz, przyjaciel nasz, zasnął, lecz idę, aby go obudzić... Wtedy Jezus powiedział im otwarcie: Łazarz umarł”. J 11,11.14 (BT). „Ożyją twoi umarli, ... obudzą się...”. Iz 26,19 (BW). Pierwsza śmierć jest konsekwencją grzechu pierwszych ludzi: [Bóg] rzekł: Ponieważ posłuchałeś swej żony i zjadłeś z drzewa, co do którego dałem ci rozkaz w słowach: Nie będziesz z niego jeść – przeklęta niech będzie ziemia z twego powodu... W pocie więc oblicza twego będziesz musiał zdobywać pożywienie, póki nie wrócisz do ziemi, z której zostałeś wzięty; bo prochem jesteś i w proch się obrócisz!…”. Rdz 3,17.19 (BT). Biblia mówi, że „… żyjący wiedzą, że umrą, a zmarli niczego zgoła nie wiedzą, zapłaty też więcej już żadnej nie mają, bo pamięć o nich idzie w zapomnienie”. Koh 9,5 (BT).

Druga śmierć jest karą za grzechy tych ludzi, którzy odrzucili Boga, Jego nauki i zbawczą ofiarę Jezusa. Biblia mówi: „A dla tchórzów, niewiernych, obmierzłych, zabójców, rozpustników, guślarzy, bałwochwalców i wszelkich kłamców: udział w jeziorze gorejącym ogniem i siarką. To jest śmierć druga”. Ap 21,8 (BT). „I morze wydało zmarłych, co w nim byli, i Śmierć, i Otchłań wydały zmarłych, co w nich byli, i każdy został osądzony według swoich czynów. A Śmierć i Otchłań wrzucono do jeziora ognia. To jest śmierć druga – jezioro ognia. Jeśli się ktoś nie znalazł zapisany w księdze życia, został wrzucony do jeziora ognia”. Ap 20,13-15 (BT). „Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów. Zwycięzcy śmierć druga na pewno nie wyrządzi szkody”. Ap 2,11 (BT).

Pierwsze i drugie zmartwychwstanie

W Biblii czytamy, że pierwsze zmartwychwstanie jest na początku okresu 1000-lecia, natomiast drugie – po tym okresie. Biblia mówi: „I widziałem trony, i usiedli na nich ci, którym dano prawo sądu; widziałem też dusze tych, którzy zostali ścięci za to, że składali świadectwo o Jezusie i głosili Słowo Boże oraz tych, którzy nie oddali pokłonu zwierzęciu ani posągowi jego i nie przyjęli znamienia na czoło i na rękę swoją. Ci ożyli i panowali z Chrystusem przez tysiąc lat. Inni umarli nie ożyli, aż się dopełniło tysiąc lat. To jest pierwsze zmartwychwstanie. Błogosławiony i święty ten, który ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu; nad nimi druga śmierć nie ma mocy, lecz będą kapłanami Boga i Chrystusa i panować z nim będą przez tysiąc lat...”. Ap 20,4-6 (BT).

Pierwsze zmartwychwstanie dotyczy sprawiedliwych i oni powstaną do życia; a drugie tych, którzy źle czynili – ci zginą. „A gdy się skończy tysiąc lat... morze wydało zmarłych, co w nim byli, i Śmierć, i Otchłań wydały zmarłych, co w nich byli, i każdy został osądzony według swoich czynów... Jeśli się ktoś nie znalazł zapisany w księdze życia, został wrzucony do jeziora ognia”. Ap.20,7-13.15 (BT). Biblia mówi: „Nie dziwcie się temu! Nadchodzi bowiem godzina, w której wszyscy, którzy spoczywają w grobach, usłyszą głos Jego: a ci, którzy pełnili dobre czyny, pójdą na zmartwychwstanie życia; ci, którzy pełnili złe czyny – na zmartwychwstanie potępienia”. J 5,28.29 (BT).

Drugie (nowe) niebo i druga (nowa) ziemia

Kres naszych czasów stanie się początkiem wspaniałej wieczności. Dla tych, którzy powierzyli swoje życie Zbawicielowi, Bóg przygotował wszystko nowe – doskonałe i wieczne. Biblia mówi: „I ujrzałem niebo nowe i ziemię nową, bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, i morza już nie ma”. Ap 21,1 (BT). „Jeżeli oczekujecie i pragniecie gorąco nastania dnia Bożego, z powodu którego niebiosa w ogniu stopnieją i rozpalone żywioły rozpłyną się? Ale my oczekujemy, według obietnicy nowych niebios i nowej ziemi, w których mieszka sprawiedliwość”. 2 P 3,12-13 (BW).

Pierwsze rzeczy

Obecny świat jest doczesny i przeminie wraz z drugim przyjściem Chrystusa. Warto zatem zastanowić się, czy znikomość rzeczy ziemskich nie przesłania nam tych najważniejszych – wiecznych. Biblia mówi: „Oto Ja stworzę nowe niebo i nową ziemię i nie będzie się wspominało rzeczy dawnych, i nie przyjdą one na myśl nikomu”. Iz 65,17 (BT). „A dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ziemia i dzieła ludzkie na niej spłoną”. 2 P 3,10 (BW). „I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie. Ani żałoby ni krzyku, ni trudu już /odtąd/ nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły”. Ap 21,4 (BT).

W Chrystusie

W Piśmie Świętym wielokrotnie występuje zwrot „w Chrystusie”. Jak go rozumieć?

Biblia mówi, że „wszyscy zgrzeszyli”. Rz 5,12 (BT), z wyjątkiem Chrystusa, dlatego każdy potrzebuje usprawiedliwienia (uniewinnienia) z grzechów. Można to uzyskać „darmo, z Jego (Bożej) łaski, przez odkupienie, które jest w Chrystusie Jezusie”. Rz 3,24 (BT). Do tego nieodzowne jest poznanie Boga i Jego warunków zbawienia. Biblia mówi: „A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa”. J 17,3 (BT). „W Nim mamy odkupienie przez Jego krew – odpuszczenie występków, według bogactwa Jego łaski”. Ef 1,7 (BT), albowiem „jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni”. 1 Kor 15,22 (BT).

Apostoł Paweł, który do końca swojego życia trwał w Chrystusie, zapewniał, że tylko w Nim można otrzymać Bożą sprawiedliwość: „Dla Niego wyzułem się ze wszystkiego... bylebym pozyskał Chrystusa i znalazł się w Nim – nie mając mojej sprawiedliwości, pochodzącej z Prawa, lecz Bożą sprawiedliwość, otrzymaną przez wiarę w Chrystusa, sprawiedliwość pochodzącą od Boga, opartą na wierze – przez poznanie Jego: zarówno mocy Jego zmartwychwstania, jak i udziału w Jego cierpieniach...”. Flp 3,8-10 (BT). „Wiedząc wszakże, że człowiek zostaje usprawiedliwiony nie z uczynków zakonu, a tylko przez wiarę w Chrystusa Jezusa, i myśmy w Chrystusa Jezusa uwierzyli, abyśmy zostali usprawiedliwieni z wiary w Chrystusa”. Ga 2,16 (BW).

Dzięki wierze w Jezusa można zamienić śmierć na życie wieczne, co nazwane jest zwycięstwem w Chrystusie. Biblia mówi: „Bogu niech będą dzięki za to, że pozwala nam zawsze zwyciężać w Chrystusie”. 2 Kor 2,14 (BT). „A Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, jaką nas umiłował, i to nas, umarłych na skutek występków, razem z Chrystusem przywrócił do życia. Łaską bowiem jesteście zbawieni. Razem też wskrzesił i razem posadził na wyżynach niebieskich – w Chrystusie Jezusie, aby w nadchodzących wiekach przemożne bogactwo Jego łaski wykazać na przykładzie dobroci względem nas, w Chrystusie Jezusie”. Ef 2,4-7 (BT).

Świadomość możności zwycięstwa w Chrystusie uzdalnia do życia w prawdziwej miłości i w prawdzie. Biblia mówi: „I jestem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie ... ani jakiekolwiek inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym”. Rz 8,38 (BT). „Prawdę mówię w Chrystusie, nie kłamię, potwierdza mi to moje sumienie w Duchu Świętym”. Rz 9,1 (BT). „Nie jesteśmy bowiem jak wielu, którzy kupczą słowem Bożym, lecz ze szczerości, jak od Boga mówimy w Chrystusie przed Bogiem”. 2 Kor 2,17 (BT).

Trwanie w Chrystusie jest gwarancją duchowego bezpieczeństwa, życia zgodnego z wolą Bożą i w obecności Pana w naszym życiu. Biblia mówi: „A pokój Boży, który przewyższa wszelki umysł, będzie strzegł waszych serc i myśli w Chrystusie Jezusie. W końcu, bracia, wszystko, co jest prawdziwe, co godne, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co zasługuje na uznanie: jeśli jest jakąś cnotą i czynem chwalebnym – to miejcie na myśli!”. Flp 4,7-8 (BT). Co więcej, owo trwanie jest gwarancją podążania właściwą drogą do właściwego celu. Biblia mówi: „Bracia, ja nie sądzę o sobie samym, że już zdobyłem, ale to jedno [czynię]: zapominając o tym, co za mną, a wytężając siły ku temu, co przede mną, pędzę ku wyznaczonej mecie, ku nagrodzie, do jakiej Bóg wzywa w górę w Chrystusie Jezusie”. Flp 3,13-14 (BT).

Wszyscy, którzy są w Chrystusie, tworzą Kościół Boży, czyli jedno ciało w Chrystusie: „Jak bowiem w jednym ciele mamy wiele członków, a nie wszystkie członki spełniają tę samą czynność – podobnie wszyscy razem tworzymy jedno ciało w Chrystusie, a każdy z osobna jesteśmy nawzajem dla siebie członkami”. Rz 12,4-5 (BT).

Głosząc Ewangelię, pozyskujemy dla Pana nowych uczniów. Biblia mówi: „Ja to właśnie przez Ewangelię zrodziłem was w Chrystusie Jezusie”. 1 Kor. 4,15 (BT).

Bycie w Chrystusie to nie tylko duchowa społeczność, lecz przede wszystkim właściwe relacje międzyludzkie. Biblia mówi: „Bądźcie dla siebie nawzajem dobrzy i miłosierni! Przebaczajcie sobie, tak jak i Bóg nam przebaczył w Chrystusie”. Ef 4,32 (BT). „Miłujcie waszych nieprzyjaciół; dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą; błogosławcie tym, którzy was przeklinają, i módlcie się za tych, którzy was oczerniają… Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny”. Łk 6,27-28.36 (BT).

Poza Chrystusem nie mamy społeczności z Bogiem ani udziału w Jego obietnicach opartych na Nowym Przymierzu, które Bóg oferuje każdemu. Biblia mówi: „Jesteśmy bowiem Jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie dla dobrych czynów, które Bóg z góry przygotował, abyśmy je pełnili. Dlatego pamiętajcie, że niegdyś wy – poganie co do ciała, zwani ‘nieobrzezaniem’ przez tych, którzy zowią się ‘obrzezaniem’ od znaku dokonanego ręką na ciele – w owym czasie byliście poza Chrystusem, obcy względem społeczności Izraela i bez udziału w przymierzach obietnicy, nie mający nadziei ani Boga na tym świecie. Ale teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew Chrystusa, aby błogosławieństwo Abrahama stało się w Chrystusie Jezusie udziałem pogan i abyśmy przez wiarę otrzymali obiecanego Ducha”. Ef 2,10-14 (BT).

Ewangelia jest dla wszystkich, a przyjmujący ją stają się współobywatelami świętych i domownikami Boga. Biblia mówi: „A przyszedłszy (Jezus), zwiastował pokój wam, którzyście daleko, i pokój tym, którzy blisko, bo przez Niego jedni i drudzy w jednym Duchu mamy przystęp do Ojca. A więc nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga – zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus. W Nim zespalana cała budowla rośnie na świętą w Panu świątynię, w Nim i wy także wznosicie się we wspólnym budowaniu, by stanowić mieszkanie Boga przez Ducha”. Ef 2,17-22 (BT).

Plan zbawienia ułożył Bóg przed założeniem świata i przewidywał zbawiciela zarówno dla Żydów i pogan, a „to znaczy, że poganie już są współdziedzicami i współczłonkami Ciała, i współuczestnikami obietnicy w Chrystusie Jezusie przez Ewangelię... zgodnie z planem wieków, jaki powziął [Bóg] w Chrystusie Jezusie, Panu naszym”. Ef 3,6.11 (BT).

Podsumowanie. Zwrot w Chrystusie nie jest biblijnym sloganem – oznacza on realną społeczność z Bogiem przez Chrystusa, zgodnie z zapewnieniem samego Jezusa: „Owego dnia poznacie, że jestem w Ojcu moim i wy we mnie, a Ja w was”. J 14,20 (BW). Kiedy poznamy Boga i Jezusa, i wejdziemy w społeczność z Nimi, staniemy się nowym stworzeniem, synami Bożymi w Chrystusie. Biblia mówi: „Jeżeli więc ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co dawne, minęło, a oto wszystko stało się nowe”. 2 Kor 5,17 (BT), „Albowiem w Chrystusie Bóg jednał z sobą świat, nie poczytując ludziom ich grzechów”. 2 Kor 5,19 (BT). „W Chrystusie Jezusie ani obrzezanie, ani jego brak nie mają żadnego znaczenia, tylko wiara, która działa przez miłość”. Ga 5,6 (BT). „Wszyscy bowiem dzięki tej wierze jesteście synami Bożymi – w Chrystusie Jezusie”. Ga 3,26 (BT).

Jota

W alfabecie hebrajskim jota – י – jest najmniejszą (w postaci drobnej kreski) literą. Podobnie jest w alfabecie greckim.

Powołując się na tę literę, Pan Jezus powiedział: „Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić”. Mt 5,17 (BT).

Powyższy tekst dotyczy wypełnienia się proroctw o Jezusie, zawartych w Starym Testamencie, co potwierdza Łukasz słowami: „Potem rzekł do nich: To właśnie znaczyły słowa, które mówiłem do was, gdy byłem jeszcze z wami: Musi się wypełnić wszystko, co napisane jest o Mnie w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach”. Łk 24,44 (BT).

Dalej Chrystus naucza: „Bo zaprawdę powiadam wam: Dopóki nie przeminie niebo i ziemia ani jedna jota, ani jedna kreska nie przeminie z zakonu, aż wszystko to się stanie. Ktokolwiek by tedy rozwiązał jedno z tych przykazań najmniejszych i nauczałby tak ludzi, najmniejszym będzie nazwany w Królestwie Niebios; a ktokolwiek by czynił i nauczał, ten będzie nazwany wielkim w Królestwie Niebios. Albowiem powiadam wam: Jeśli sprawiedliwość wasza nie będzie obfitsza niż sprawiedliwość uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do Królestwa Niebios”. Mt 5,18-20 (BW).

Skoro prawo dotyczące Mesjasza przyszedł wypełnić Jezus, skoro prawa dotyczące państwowości Izraela dotyczyły tylko Żydów, skoro z prawa Mojżeszowego, dekretem apostołów obowiązywało, co następuje: „Postanowiliśmy bowiem, Duch Święty i my, nie nakładać na was żadnego ciężaru oprócz tego, co konieczne. Powstrzymajcie się od ofiar składanych bożkom, od krwi, od tego, co uduszone, i od nierządu. Dobrze uczynicie, jeżeli powstrzymacie się od tego. Bywajcie zdrowi!”. Dz 15,28.29 (BT), to oznacza, że słowa Jezusa z 5 rozdziału Mateusza dotyczą Dekalogu.

Fragment: „Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w królestwie niebieskim”. Mt 5,19 (BT) – jest niewłaściwie interpretowany, sugerując, że ci, którzy zmieniliby czy przestąpiliby tylko jedno przykazanie, wejdą do królestwa Bożego. Biblia mówi: „Nic nie dodacie do tego, co ja wam nakazuję, i nic z tego nie odejmiecie, zachowując nakazy Pana, Boga waszego, które na was nakładam”. Pwt 4,2 (BT). Nie jest tu powiedziane „wybrane nakazy Pana” czy „choćby kilka nakazów Pana”. Nakazy. Wszystkie nakazy, albowiem „Choćby ktoś przestrzegał całego Prawa, a przestąpiłby jedno tylko przykazanie, ponosi winę za wszystkie”. Jk 2,10 (BT).

Zatem „Dopóki niebo i ziemia nie przeminą ani jedna jota, ani jedna kreska” (Mt 5,18) w podanym przez Boga Prawie nie może być zmieniona, pominięta, nieprzestrzegana. Wzmocnienie zwrotu „ani jedna jota” zwrotem „ani jedna kreska” ma za zadanie uzmysłowić czytającym ważność tej wypowiedzi. Biblia mówi: „Nikomu nie bądźcie nic dłużni poza wzajemną miłością. Kto bowiem miłuje bliźniego, wypełnił Prawo. Albowiem przykazania: Nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij, nie pożądaj, i wszystkie inne – streszczają się w tym nakazie: Miłuj bliźniego swego jak siebie samego! Miłość nie wyrządza zła bliźniemu. Przeto miłość jest doskonałym wypełnieniem Prawa”. Rz 13,8- (BT).

„Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego”, co oznacza, że każdy, kto zna Boże Prawo, podobnie jak np. faryzeusz, jeśli nawet „na jotę” je przestąpi i naucza, że nie jest istotne, czy się go przestrzega, czy nie, poprzez swoje nauki prowadzi innych ku złej drodze i złej bramie. Jezus ostrzegał: „Uważajcie i strzeżcie się kwasu faryzeuszów i saduceuszów!... Jak to, nie rozumiecie, że nie o chlebie mówiłem wam, lecz: strzeżcie się kwasu faryzeuszów i saduceuszów? Wówczas zrozumieli, że mówił o wystrzeganiu się nie kwasu chlebowego, lecz nauki faryzeuszów i saduceuszów”. Mt 16,6.11.12 (BT). „Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo zamykacie królestwo niebieskie przed ludźmi. Wy sami nie wchodzicie i nie pozwalacie wejść tym, którzy do niego idą”. Mt 23,13 (BT).

W zdaniu „Dopóki niebo i ziemia nie przeminą ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni”. Mt 5,18 (BT), zwróćmy uwagę na jeszcze jeden fakt – słowo „spełniać” użyte jest też w modlitwie „Ojcze nasz”. Biblia mówi: „Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci imię Twoje! Niech przyjdzie królestwo Twoje; niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak, jak i w niebie”. Mt 6,9.10 (BT). Sugeruje to, że proroctwa dotyczące Jezusa wypełniły się, ale wola Boga ma się spełniać nadal w wierzących, „Dopóki niebo i ziemia nie przeminą”, czyli aż przyjdzie Jego królestwo. A wówczas faktycznie nie będzie istniała potrzeba przypominania Bożych praw, ponieważ każdy zbawiony będzie miał je w sercu. Biblia mówi: „Ja dam im nowe serce i nowego ducha włożę do ich wnętrza; usunę z ich ciała serce kamienne i dam im serce mięsiste, aby postępowali według moich przepisów, przestrzegali moich praw i wykonywali je. Wtedy będą mi ludem, a Ja będę im Bogiem”. Ez 11,19.20 (BW). „Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich sercu. I nie będą się musieli wzajemnie pouczać, jeden mówiąc do drugiego: Poznajcie Pana! Wszyscy bowiem od najmniejszego do największego poznają Mnie – wyrocznia Pana, ponieważ odpuszczę im występki, a o grzechach ich nie będę już wspominał”. Jer 31,33.34 (BT).

Podsumowanie. Nikt nie ma prawa ani „na jotę” zmieniać Bożych nakazów, zakazów i pouczeń. W nich zawarta jest Jego mądrość, miłość i troska. Dlatego przestrzegając Bożego Prawa „co do joty”, czyli szczegółowo, dokładnie, całkowicie, mamy pewność Jego błogosławieństwa: „Tak mówi Bóg: Dlaczego przekraczacie przykazania Pańskie? Dlatego się wam nie szczęści!”. 2 Krn 24,20 (BT). „Każde słowo Boga w ogniu wypróbowane, tarczą jest dla tych, co Doń się uciekają. Do słów Jego nic nie dodawaj, by cię nie skarał: nie uznał za kłamcę”. Prz 30,5.6 (BT).

Zbawienie

W terminologii religijnej zbawienie jest aktem uwolnienia ludzi od grzechów i śmierci przez Pana Boga. Biblia mówi: „Grzech mój wyznałem tobie [Bogu] i winy mojej nie ukryłem. Wtedy Ty odpuściłeś winę grzechu mego”. Ps 32,5 (BW), „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, jeśli kto zachowa słowo moje, śmierci nie ujrzy na wieki”. J 8,51 (BW). Biblia mówi także: „Od Pana pochodzi zbawienie. Błogosławieństwo Twoje nad narodem Twoim”. Ps 3,9 (BT). Zbawienie jest darem łaski Bożej: „Albowiem łaską zbawieni jesteście przez wiarę, i to nie z was: Boży to dar”. Ef 2,8 (BW).

W tym miejscu należy nadmienić, że w Biblii mowa jest o dwóch rodzajach śmierci: o śmierci doczesnej oraz o śmierci wiecznej, zwanej śmiercią drugą. Zbawienie dotyczy uwolnienia od śmierci drugiej.

Jaki jest cel zbawienia? Życie wieczne. Biblia mówi, „że żywot wieczny dał nam Bóg, a żywot ten jest w Synu jego. Kto ma Syna, ma żywot; kto nie ma Syna Bożego, nie ma żywota”. 1 J 5,11-12 (BW). „Gdy zaś ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela, naszego Boga, do ludzi, nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym, którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego, abyśmy, usprawiedliwieni Jego łaską, stali się w nadziei dziedzicami życia wiecznego”. Tt 3,4-7 (BT).

Jaka jest droga do zbawienia? W Biblii znajdziemy słowa Jezusa: „Ja jestem droga i prawda, i żywot, nikt nie przychodzi do Ojca, tylko przeze mnie”. J 14,6 (BW). Należy więc codziennie sprawdzać, czy rzeczywiście jesteśmy na Bożej drodze, ponieważ Biblia mówi: „Wszyscy zboczyli z drogi, zarazem się zepsuli, nie ma takiego, co dobrze czyni, zgoła ani jednego”. Rz 3,12 (BT). Biblia mówi o dwóch drogach – przed jedną przestrzega, a drugą zaleca: „Wchodźcie przez ciasną bramę; albowiem szeroka jest brama i przestronna droga, która wiedzie na zatracenie, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. A ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do żywota; i niewielu jest tych, którzy ją znajdują”. Mt 7,13.14 (BW). „Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi”. Kol 3,2 (BT) – zachęca apostoł Paweł. O tej ciasnej bramie Pan Jezus powiedział: „Ja jestem bramą. Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony”. J 10,9 (BT). „Dlatego musimy tym baczniejszą zwracać uwagę na to, co słyszeliśmy, abyśmy czasem nie zboczyli z drogi. Bo jeśli słowo wypowiedziane przez aniołów było nienaruszalne, a wszelkie przestępstwo i nieposłuszeństwo spotkało się ze słuszną odpłatą, to jakże my ujdziemy cało, jeżeli zlekceważymy tak wielkie zbawienie? Najpierw było ono zwiastowane przez Pana, potem potwierdzone nam przez tych, którzy słyszeli, a Bóg poręczył je również znakami i cudami, i różnorodnymi niezwykłymi czynami oraz darami Ducha Świętego według swojej woli”. Hbr 2,1-4 (BW).

Co czeka ludzi na drodze do zbawienia? Po pierwsze – uświadomienie sobie własnej grzeszności i nawrócenie się. Biblia mówi: „Odrzućcie od siebie wszystkie swoje przestępstwa, które popełniliście przeciwko mnie, i stwórzcie sobie nowe serce i nowego ducha! Dlaczego macie umierać, domu izraelski? Gdyż nie mam upodobania w śmierci śmiertelnika, mówi Wszechmocny Pan. Nawróćcie się więc, a żyć będziecie!”. Ez 18,31.32 (BW). Po drugie – przyjęcie ofiary Pana Jezusa. Biblia mówi: „Bóg zaś okazuje nam swoją [miłość|milosc]]] [właśnie] przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami. Teraz przez krew Jego zostaliśmy usprawiedliwieni”. Rz 5,8.9 (BT). „Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że JEZUS JEST PANEM, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych – osiągniesz zbawienie. Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami – do zbawienia”. Rz 10,9.10 (BT). Po trzecie – czeka nas życie zgodne z zasadami i naukami Pana Boga, zawartymi w Piśmie Świętym. Jezus mówi: „Co napisano w zakonie? Jak czytasz? A ten, odpowiadając, rzekł: Będziesz miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej, i z całej siły swojej, a bliźniego swego, jak siebie samego. Rzekł mu więc: Dobrze odpowiedziałeś, czyń to, a będziesz żył”. Łk 10,26-28 (BW). „Gdy bezbożny odwróci się od wszystkich swoich grzechów, które popełnił, i będzie przestrzegał wszystkich moich przykazań, i będzie wykonywał prawo i sprawiedliwość, na pewno będzie żył, nie umrze”. Ez 18,21 (BW), gdyż „Zapłatą prawego jest życie”. Prz 10,16 (BT), „Teraz zaś, po wyzwoleniu z grzechu i oddaniu się na służbę Bogu, jako owoc zbieracie uświęcenie. A końcem tego – życie wieczne. Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć, a łaska przez Boga dana to życie wieczne w Chrystusie Jezusie, Panu naszym”. Rz 6,22.23 (BT). „Dlatego, umiłowani, oczekując tego, starajcie się, aby [On] was zastał bez plamy i skazy – w pokoju, a cierpliwość Pana naszego uważajcie za zbawienną”. 2 P 3,14 (BT).

Podsumowanie: Przebaczenie grzechów i zbawienie jest dla każdego, kto uzna Jezusa Chrystusa za swojego Pana i Zbawiciela. Cel ten osiągnie człowiek, którego wiara jest głęboka i szczera, a życie przepełnione miłością i uczynkami wynikającymi z jego wiary. Biblia mówi: „Sprawiedliwy z wiary żyć będzie”. Rz 1,17 (BT). „Wszak mówi Pismo: Żaden, kto wierzy w Niego, nie będzie zawstydzony. Nie ma już różnicy między Żydem a Grekiem. Jeden jest bowiem Pan wszystkich. On to rozdziela swe bogactwa wszystkim, którzy Go wzywają. Albowiem każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony”. Rz 10,11-13 (BT). „I jestem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani Zwierzchności, ani rzeczy teraźniejsze, ani przyszłe, ani moce, ani co wysokie, ani co głębokie, ani jakiekolwiek inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym”. Rz 8,38.39 (BW). „Wy zatem, umiłowani, wiedząc o tym wcześniej, strzeżcie się, abyście dając się uwieść błędom tych, którzy nie szanują praw Bożych, własnej stałości nie doprowadzili do upadku. Wzrastajcie zaś w łasce i poznaniu Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa! Jemu chwała zarówno teraz, jak i do dnia wieczności! Amen”. 2 P 3,17.18 (BT).

Fundament

Fundamentem jest „dolna część budowli lub innej konstrukcji osadzona w ziemi” oraz „coś, co daje czemuś początek lub jest podstawą istnienia, trwania czegoś”. W Biblii występuje także określenie „kamień węgielny”, który pierwotnie miał „znaczenie konstrukcyjne, stanowił podporę. Dziś kamieniem węgielnym nazywa się cokolwiek, co jest podstawą (inaczej fundamentem) czegoś”. (SJP). Biblijnymi synonimami fundamentu są też: skała i opoka.

Zadaniem każdego wierzącego jest budowanie wiary na założonej z łaski Bożej opoce, używając właściwych materiałów, które wytrzymają ogniową próbę w czasie sądu ostatecznego. Biblia mówi: „Według danej mi łaski Bożej, jako roztropny budowniczy, położyłem fundament, ktoś inny zaś wznosi budynek. Niech każdy jednak baczy na to, jak buduje. Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus. I tak jak ktoś na tym fundamencie buduje: ze złota, ze srebra, z drogich kamieni, z drzewa, z trawy lub ze słomy, tak też jawne się stanie dzieło każdego: odsłoni je dzień [Pański]; okaże się bowiem w ogniu, który je wypróbuje, jakie jest. Ten, którego dzieło wzniesione na fundamencie przetrwa, otrzyma zapłatę; ten zaś, którego dzieło spłonie, poniesie szkodę: sam wprawdzie ocaleje, lecz tak jakby przez ogień”. 1 Kor 3,10-15 (BT). „Nie chciałbym, bracia, żebyście nie wiedzieli, że nasi ojcowie wszyscy, co prawda zostawali pod obłokiem, wszyscy przeszli przez morze i wszyscy byli ochrzczeni w [imię] Mojżesza, w obłoku i w morzu; wszyscy też spożywali ten sam pokarm duchowy i pili ten sam duchowy napój. Pili zaś z towarzyszącej im duchowej skały, a ta skała – to był Chrystus”. 1 Kor 10,1-4 (BT).

Za podstawę poznania fundamentu należy przyjąć Biblię. W niej bowiem zawarte są wszystkie wskazówki. Biblia mówi o Jezusie: „On też jest przed wszystkimi rzeczami i wszystko na nim jest ugruntowane … upodobał sobie Bóg, żeby w nim zamieszkała cała pełnia boskości. I żeby przez niego wszystko, co jest na ziemi i na niebie, pojednało się z nim dzięki przywróceniu pokoju przez krew krzyża jego. I was, którzy niegdyś byliście mu obcymi i wrogo usposobionymi, a uczynki wasze złe były, teraz pojednał w jego ziemskim ciele przez śmierć, aby was stawić przed obliczem swoim jako świętych i niepokalanych, i nienagannych, Jeśli tylko wytrwacie w wierze, ugruntowani i stali, i nie zachwiejecie się w nadziei, opartej na ewangelii, którą usłyszeliście, która jest zwiastowana wszelkiemu stworzeniu pod niebem”. Kol 1,17.19-23 (BW). „Niech Chrystus zamieszka przez wiarę w waszych sercach; abyście w miłości wkorzenieni i ugruntowani, wraz ze wszystkimi świętymi zdołali ogarnąć duchem, czym jest Szerokość, Długość, Wysokość i Głębokość, i poznać miłość Chrystusa, przewyższającą wszelką wiedzę, abyście zostali napełnieni całą Pełnią Bożą”. Ef 3,17-19 (BT).

O czym należy pamiętać, budując na opoce doskonałą wiarę? Każdy powinien pamiętać o tym, aby „wiara współdziałała z jego uczynkami i przez uczynki stała się doskonała”. Jk 2,22 (BT). „Bogaczom tego świata nakazuj, ażeby się nie wynosili i nie pokładali nadziei w niepewnym bogactwie, lecz w Bogu, który nam ku używaniu wszystkiego obficie udziela, ażeby dobrze czynili, bogacili się w dobre uczynki, byli hojni i chętnie dzielili się z innymi, gromadząc sobie skarb jako dobry fundament na przyszłość, aby dostąpić żywota prawdziwego”. 1 Tm 6,17-19 (BW). „Dołóż starania, byś sam stanął przed Bogiem jako godny uznania pracownik, który nie przynosi wstydu, trzymając się prostej linii prawdy”. 2 Tm 2,15 (BT). „Niech ta Księga Prawa będzie zawsze na twych ustach: rozważaj ją w dzień i w nocy, abyś ściśle spełniał wszystko, co w niej jest napisane, bo tylko wtedy powiedzie ci się i okaże się twoja roztropność”. Joz 1,8 (BT). „A Bóg wszelkiej łaski, Ten, który was powołał do wiecznej swojej chwały w Chrystusie, gdy trochę pocierpicie, sam was udoskonali, utwierdzi, umocni i ugruntuje”. 1 P 5,10 (BT).

Jakie są efekty budowania na i bez fundamentu? Odnosząc się do budownictwa, Pan Jezus zwraca uwagę na ważność podstawy domu w odniesieniu do budowania wiary. Biblia mówi: „Pokażę wam, do kogo jest podobny każdy, kto przychodzi do mnie i słucha słów moich, i czyni je. Podobny jest do człowieka budującego dom, który kopał i dokopał się głęboko, i założył fundament na skale. A gdy przyszła powódź, uderzyły wody o ów dom, ale nie mogły go poruszyć, bo był dobrze zbudowany. Kto zaś słucha, a nie czyni, podobny jest do człowieka, który zbudował dom na ziemi bez fundamentu, i uderzyły weń wody, i wnet runął, a upadek domu owego był zupełny”. Łk 6,47-49 (BW).

Czy Piotr jest taką skałą jak Pan Jezus? Biblia mówi: „Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swych uczniów: Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego? A oni odpowiedzieli: Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków. Jezus zapytał ich: A wy za kogo Mnie uważacie? Odpowiedział Szymon Piotr: Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego. Na to Jezus mu rzekł: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr [czyli Skała], i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie”. Mt 16,13-19 (BT). Aby odpowiedzieć na powyższe pytanie i ustosunkować się do wypowiedzi Pan Jezusa należy nadmienić, że Piotr nigdy o sobie tak nie napisał. Mówiąc o fundamencie, miał na myśli Chrystusa. Powołuje się na proroctwo ze Starego Testamentu, które zapowiadało pojawienie się symbolicznego kamienia węgielnego: „Oto Ja kładę na Syjonie kamień, kamień dobrany, węgielny, cenny, do fundamentów założony. Kto wierzy, nie potknie się”. Iz 28,16 (BT). Jako Żyd znał zapewne wypowiedzi psalmistów np.: „Pan jest sprawiedliwy, moja Skała, nie ma w Nim nieprawości”. Ps 92,16 (BT). „Błogosławiony Pan, skała moja”. Ps 144,1 (BG). „Niech żyje Pan! Moja Skała niech będzie błogosławiona! Niech będzie wywyższony Bóg, mój Zbawca”. Ps 18,47 (BT). Żadna z tych wypowiedzi nie odnosiła się do niego.

Ów kamień węgielny z jednej strony ma umożliwić wierzącym zbawienie: „Kto wierzy, nie potknie się”. Iz 28,16 (BT), a z drugiej strony ma być skałą potknięcia dla niewierzących: „Będzie jak kamień, o który się uderzą, i jak skała, o którą się potkną oba domy Izraela” Iz 8,14 (BT) i jest oczywiście alegorią Mesjasza. Do Chrystusa odnoszą się też słowa: „Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym” Ps 118,22 (BT) oraz „Jezus im rzekł: Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: Właśnie ten kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła. Pan to sprawił, i jest cudem w naszych oczach. Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce. Kto upadnie na ten kamień, rozbije się, a na kogo on spadnie, zmiażdży go”. Mt 21,42-44 (BT).

Podsumowanie. Prawdziwym fundamentem jest Jezus Chrystus, o czy zaświadczał apostoł Piotr: „...Przełożeni ludu i starsi! Jeżeli my dziś jesteśmy przesłuchiwani z powodu dobrodziejstwa wyświadczonego człowiekowi choremu, dzięki czemu został on uzdrowiony, To niech wam wszystkim i całemu ludowi izraelskiemu wiadome będzie, że stało się to w imieniu Jezusa Chrystusa Nazareńskiego, którego wy ukrzyżowaliście, którego Bóg wzbudził z martwych; dzięki niemu ten oto stoi zdrów przed wami. On to jest owym kamieniem odrzuconym przez was, budujących, On stał się kamieniem węgielnym. I nie ma w nikim innym zbawienia; albowiem nie ma żadnego innego imienia pod niebem, danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni”. Dz 4,8-12 (BW). „Zbliżając się do Tego, który jest żywym kamieniem, odrzuconym wprawdzie przez ludzi, ale u Boga wybranym i drogocennym, wy również, niby żywe kamienie, jesteście budowani jako duchowa świątynia, by stanowić święte kapłaństwo, dla składania duchowych ofiar, przyjemnych Bogu przez Jezusa Chrystusa. To bowiem zawiera się w Piśmie: Oto kładę na Syjonie kamień węgielny, wybrany, drogocenny, a kto wierzy w niego, na pewno nie zostanie zawiedziony. Wam zatem, którzy wierzycie, cześć! Dla tych zaś, co nie wierzą, właśnie ten kamień, który odrzucili budowniczowie, stał się głowicą węgła i kamieniem upadku, i skałą zgorszenia. Ci, nieposłuszni słowu, upadają, do czego zresztą są przeznaczeni”. 1 P 2,4-8 (BT).

Aktualnie jesteś offline